Sarah van Sonsbeeck

Sarah van Sonsbeeck 1976

Lives in Amsterdam. Works in Amsterdam.
Represented by:

Annet Gelink Gallery

Sarah van Sonsbeeck's work is two-sided: on the one hand, she tries to define, defend and extend private space; on the other, she simultaneously reveals the impossibility and perhaps even undesirability of being completely shut off from the world. Initially focusing on the notion of ‘silence’, she tries to define, defend and extend private space, while she got intrigued by the saying; ‘speech is silver silence is golden’. For why is silence better than sound, or gold ‘good’?

Artworks
Media
Highlights
Recommendations
Collections
Shows
Market position
CV

Media

The Workshop: Sarah van Sonsbeeck | Roomed x Mendo
Shelter, Museum Catherijneconvent, 2018
The Workshop: Sarah van Sonsbeeck | Roomed x Mendo

About

Sculptuur en natuur verstrengeld
De Nederlandse kunstenares Sarah van Sonsbeeck wilde aan een hunebed een nieuwe steen toevoegen, van brons, die feitelijk onzichtbaar zou zijn maar voor de oplettende bezoeker toch zichtbaar. Maar een hunebedgraf is heilig, al spelen er kinderen op. Ze mocht er niets aan toevoegen maar wel een steen op de rijweg ervoor neerleggen. Daartoe moesten er veiligheidspaaltjes geplaatst worden. Zo vertel de steen, die opsteekt uit het asfalt, een opgewekt verhaal over hoe cultuurerfgoed een nieuwe dimensie kan krijgen. De aanvankelijk onzichtbare steen breekt nu uit de aarde omhoog. Van Sonsbeecks 'Meteorite #1' roept in zijn verassende eenvouw de blauwe planeet uit het Sterrebos in herinnering: in de natuur verdoorlde kunstwerken.
avatar image
NRC Handelsblad
Shelter
'De ruimte waarin een kunstewerk staat is voor mij heel bepalend. De Anti Drone tenten hebben gestaan in de Nederlandsche Bank. Daar heeft goud een heel andere betekenis dan in Museum Catharijne convent, dat vroeger een klooster was. Bij de bank heeft goud voor mij de connotatie van waarde, geld, vertrouwen. In Museum Catharijne convent refereert goud voor mij aan het mythische en het hogere.'
avatar image
Museum Catharijne Convent
Van Sonsbeecks grid van goudfolie is pijnlijk mooi
Beeldende kunst Lange banen dun goudfolie laten de Oude Kerk in Amsterdam prachtig glinsteren. En toch roept de abstracte compositie van Sarah van Sonsbeeck vooral beelden op van vluchtelingenleed. Slachtoffers. Die associatie overvalt je vanzelf zodra je in Amsterdam de Oude Kerk binnenstapt, in de installatie van Sarah van Sonsbeeck. Op de kerkvloer, deels van oude grafstenen, legde ze 333 thermische dekens. Als lijkwades. Die gedachte had je tien jaar geleden niet eens gehad bij dit materiaal, want het is en was gewoon te koop bij bergsportwinkels, maar door mediabeelden is het inmiddels synoniem met verkleumde bootvluchtelingen. Bovendien liggen ze in de kerk in een strak grid, zoals op tv-beelden waar je hallen vol witte lakens ziet na een ramp. Van Sonsbeeck maakte paden vrij tussen de dekens en als je daar voorzichtig rondloopt, ervaar je het kunstwerk als een wandeling, een ritueel, wat past in een kerk of in een monument. En dat er exact 333 exemplaren bleken te passen, het is bijna alsof het geen toeval kan zijn. Toch heeft dit thermische materiaal nooit om zo’n zware betekenis gevraagd. Door de mediabeelden van vluchtelingen gehuld in deze mantels associeer je deze abstracte compositie met mensenleed. En tegelijk is het – pijnlijk genoeg – ook mooi om te zien. Stel je voor: een kerk vol goud! Lange banen dun folie laten het schip van het gebouw glinsteren. Ineens valt op hoe de goudkleur terugkeert in de koperen kroonluchters en andere versieringen in de kerk, de zon valt door de glas-in-loodramen omlaag op die gouden vloer. Je zou het een sieraad voor de kerk willen noemen, als dat niet zo pervers zou klinken. Die dubbelheid maakt dit werk zo lastig: je wilt het mooi vinden, maar weet dat dat verwerpelijk is. Stilte Die spagaat is ontstaan door de media die al eerder het werk van Van Sonsbeeck inhaalden. Geïnteresseerd in goud werkte ze al met dit thermische folie toen de actualiteit het een nieuwe betekenis gaf. Toch lag haar thema heel ergens anders: ze onderzocht stilte. Met folie heeft ze een anti-dronetent gebouwd en de Faraday tent, om elektromagnetische straling buiten te houden. Haar behoefte aan afzondering bleek al in haar eerste kunstwerk: een factuur voor de huur die ze stuurde aan haar luidruchtige buren, omdat zij met hun herrie tachtig procent van haar leefruimte innamen. En vorig jaar nog reisde ze voor een studie naar geografische stilte naar Tristan da Cunha, een zeer afgelegen eiland in de Atlantische Oceaan. Maar stilte bestaat zelfs in de binnenstad van Amsterdam, in de Oude Kerk, die een geschiedenis heeft als havenkerk. Zachtjes ritselen de reddingsdekens als je erlangs loopt. De betekenis wordt er niet in dikke letters bij gezet, wat ruimte laat voor contemplatie. Wel richtinggevend is de titel, we may have all come on different ships, but we’re in the same boat now, als uitspraak toegeschreven aan Martin Luther King. Daarmee geeft Van Sonsbeeck aan dat wereldleed van ons allen is, je kunt je niet afkeren. Dat, gecombineerd met de soberheid maakt dit werk verteerbaar, wat bepaald niet vanzelfsprekend is, want vluchtelingenthematiek esthetisch vertalen kan uiteraard ook knap verkeerd uitpakken. Maar in deze oude havenkerk, een plek met een functie als geestelijk redder, heerst in voldoende mate het gevoel van een ingetogen monument. Gelukkig heeft Van Sonsbeeck het aangedurfd om de boel niet aan te kleden met nog meer ingrepen. Slechts één toevoeging deed ze. In een zijkamer maakte ze een gong, van een zuurstoffles die ze cadeau kreeg op Tristan da Cunha en twee keer in brons liet gieten. Zo hangen die drie flessen daar. Als ze luiden, zweeft het geluid misschien wel terug overzee.
avatar image
NRC Handelsblad
'Bij Sarah van Sonsbeeck is zeggingskracht net zo groot bij boekje als bij enorm werk'
Macha Roesink, directeur van Museum De Paviljoens in Almere, selecteerde kunstenaar Sarah van Sonsbeeck (35, Utrecht). 'Haar werk is poëtisch, onderzoekend, intelligent, nieuws­gierig en soms ook humoristisch. Ze is met eenvoudige middelen in staat van een ogenschijnlijk alledaagse realiteit een sublieme ervaring van ruimte te maken.' Vanaf het moment dat Macha Roesink, directeur van Museum De Paviljoens in Almere, als rijksgecommitteerde voor de afdeling Beeld & Taal van de Gerrit Rietveld Academie met het werk van Sarah van Sonsbeeck in aanraking kwam, wist ze: dit is echt een nieuwe kunstenaar. En dan bedoelt ze iemand die zo'n bijzonder onderwerp te pakken heeft, dat ze er tot en met haar 90ste met hart en ziel mee bezig kan zijn. Dat onderwerp is de stilte, of het gebrek aan stilte in de hedendaagse samenleving, met allerlei variaties, of het uitzicht uit haar raam. Daarbij kijkt Van Sonsbeeck, zowel afgestudeerd architect als afgestudeerd beeldend kunstenaar, met verbeeldingskracht naar de discipline van de architectuur en dat is een zeldzame combinatie, volgens Roesink. Het werk waarmee Van Sonsbeeck Roesink tot op het bot wist te raken, is een zelfontworpen boek met de titel Mentale Ruimte - Hoe mijn buren gebouwen worden (2006), onder meer aangekocht door het Museum of Modern Art in New York. In zowel beeld als taal, in verhalen en als stillevens getekende plattegronden toont de kunstenaar in hoeverre haar buren haar woning binnendringen met hun geluiden en hun blik. Het resultaat is opzienbarend: nauwelijks een plek waar de buren niet binnendringen. 'Door de toenemende verstedelijking zijn stilte en privacy schaarse goederen geworden. Ik vind het bewonderenswaardig om zo'n urgent onderwerp zo poëtisch op de agenda te zetten.' Eigen thematiek Sinds die eerste ontmoeting werkt Van Sonsbeeck gestaag aan een eigen thematiek en een karakteristiek ­oeuvre. Dat bestaat uit eenvoudige kunstwerken als het glazen One Cubic Metre of Silence - nadat een kwajongen er een baksteen doorheen had gegooid, veranderd in One Cubic Metre of Broken Silence. En aan een Faraday-tent en Faraday-tas waar geen elektromagnetische straling binnen komt, zodat het ongeveer de enige plekken op aarde zijn waar een mobiele telefoon niet traceerbaar is. En er is een boek, Things to do in Mönchengladbach (2011). 'Briljant', vindt Roesink dat boek. Want terwijl geen toerist uit vrije beweging naar dit Duitse stadje zal gaan, ziet Van Sonsbeeck glans op een aftandse parkeerplaats. mostly blue heet de ene foto, shades of grey de andere, waarbij de toevallige kleuren van de geparkeerde auto's zowel corresponderen met het weer als met haar gemoedstoestand. 'Met die observerende blik beïnvloedt ze mijn perceptie, want ik kan nooit meer ongemerkt aan zo'n plek voorbijgaan.' Voor Roesink springt er niet een kunstwerk uit. Van Sonsbeecks manier van denken en de eenvoudige, zorgvuldig gekozen vorm, dicht bij de bron, ontroeren haar. Ze vindt de hele line-up van genomineerden met dank aan het tot nog toe gevoerde, progressieve kunstklimaat in Nederland kwalitatief hoog, waarbij Van Sonsbeeck haar na aan het hart ligt. Vanwege de combinatie van het terloopse, intuïtieve met oersterke concepten, vanwege de zeggingskracht die even groot is bij een klein boekje als bij een monumentale installatie, vanwege haar blik die het doodgewone bijzonder maakt. Bekijk hier de publieksnominaties van Sarah van Sonsbeeck door Sjaak en door Ger.
avatar image
de Volkskrant
Fonkelende stilte in de Oude Kerk
Ik bezoek de Oude Kerk in Amsterdam graag. Niet alleen vanwege de exposities van hedendaagse kunstenaars die er geregeld plaatsvinden, of vanwege het gebouw, maar vooral omdat je er tussen alle drukte van de toeristische stad, stilte kunt vinden. Achter de zware deuren van de kerk, lijkt alle hectiek opeens op grote afstand en dempt het rumoer. Keer op keer word ik overvallen door deze voelbare stilte. De Oude Kerk vormt de perfecte locatie voor nieuw werk van Sarah van Sonsbeeck. Vanaf haar afstudeerproject aan de Rietveld academie, How My Neighbours Became Buildings (2006), waarin ze geluidsoverlast van haar bovenburen zichtbaar maakte in een installatie van woonvolume en een terugvordering in huur, bleef Van Sonsbeeck gefascineerd door stilte (en het gebrek daaraan). Daarnaast zijn (onderzoek naar) ruimte en het materiaal goud terugkerende elementen in haar werk. Dat alles komt samen in de tentoonstelling We may all come on different ships, but we’re in the same boat now, een titel die ze ontleende aan een uitspraak van Martin Luther King. Hoewel de tentoonstelling de hele ruimte van de Oude Kerk in beslag neemt, bestaat deze feitelijk uit twee werken: de sculpturale installatie Four seasons in one day (2017) en de installatie die dezelfde naam draagt als de tentoonstelling, en bestaat uit een zee aan warmtedekens. Evenredig verspreid over het vloeroppervlak, schittert de kerk in goud. Tussen de fonkelende dekens zijn kleine wandelpaadjes vrijgehouden, waar je je als bezoeker voorzichtig tussendoor beweegt. Ondanks het gefonkel, is de sfeer bedrukt. De dekens roepen associaties op met de vluchtelingenstromen die dagelijks ons nieuws bereiken en de bescherming die deze mensen nodig hebben, al is het maar van een dun laagje aluminiumfolie. De dekens, die met hun geometrische vouwen de vorm van goudstaven echoën, trekken de aandacht ook naar de graven die eronder liggen; de Oude Kerk als laatste rustplaats. Door de jaren heen heeft de Oude Kerk verschillende functies en betekenissen gehad. In de tentoonstellingsgids lees ik dat de kerk rond 1300 gebouwd werd als rooms-katholieke kerk en in de periode daarna geleidelijk transformeerde in een protestantse kerk, wat ze tot op heden blijft. Naast de religieuze functie, bood de Oude Kerk ook gelegenheid voor het bedrijven van handel, en was het een onderkomen voor daklozen, een begraafplaats en concerthal. Deze rijke geschiedenis wordt actueel gemaakt in een nieuwe serie tentoonstellingen getiteld Anno, waarin de Oude Kerk hedendaagse kunstenaars uitnodigt om zoals de website vermeldt: ‘vanuit de pluriforme betekenissen van de Oude kerk iets te zeggen over deze tijd, de maatschappij van nu’. De keuze om de serie af te trappen met Sarah van Sonsbeeck berust niet alleen op haar onderzoek naar stilte, ondanks dat deze thematiek de plek goed past. Het was vooral haar visie op ruimte en haar denken met betrekking tot publiek erfgoed, dat de Oude Kerk aansprak. Tijdens de openingsspeech licht directeur Jacqueline Grandjean dit nader toe aan de hand van Van Sonsbeecks werk one cubic meter of silence (2009), een glazen minimalistische kubus gevuld met stilte, die geëxposeerd op straat vernield is door vandalen. In plaats van het werk te vervangen of te repareren, besloot Van Sonsbeeck om de schade, de inbreuk op haar werk, te incorporeren in het artistieke proces. Ze gaf het werk een nieuwe titel: one cubic meter of broken silence. In het radioprogramma Nooit Meer Slapen, waar ze onlangs te gast was, vertelde Van Sonsbeeck dat het werk voor haar toen pas af was. Onbedoeld werden de vandalen coauteurs in een werk dat laat zien dat stilte een sociale afspraak is, kwetsbaar en continue aan verandering onderhevig. Het is deze accepterende houding ten opzichte van verandering die op zijn plaats is binnen het programma van de Oude Kerk dat wil aantonen dat de betekenis van ons erfgoed nooit stilstaat. In de tentoonstelling We may all come on different ships, but we’re in the same boat now vestigt Van Sonsbeeck de aandacht op de geschiedenis van de Oude Kerk als havenkerk. In de vijftiende eeuw lag de Oude Kerk namelijk nog aan het IJ. Toen werd er op deze plek voor een behouden vaart gebeden en werden er schepen gedoopt. Zeehelden als Jacob van Heemskerck (1567-1607) en Abraham van der Hulst (1619-1666) werden in de Oude Kerk begraven. Na Van Sonsbeecks zeereis naar het meest afgelegen stukje bewoonde wereld, het eiland Tristan da Cunha, een stipje in de zee tussen Zuid-Afrika en Zuid-Amerika, vielen haar in de Oude Kerk allerlei verwijzingen naar de zee op, zoals het tongewelf van de kerk dat door scheepstimmerlieden in elkaar werd gezet als de omgekeerde romp van een schip. Via de tentoonstellingsgids, wordt deze geschiedenis van de Oude Kerk met de bezoeker gedeeld, het zou Van Sonsbeecks derde werk genoemd kunnen worden. Het havenverleden van de Oude Kerk schept de context voor de werken in de tentoonstelling die beide onlosmakelijk verbonden zijn met de zee. Het werk Four seasons in one day (2017) komt voort uit Van Sonsbeecks reis naar Tristan da Cunha, die ze in 2016 ondernam. Zonder plan vertrok ze naar het eiland om aldaar haar kunstenaarschap opnieuw te ontdekken. In de tentoonstellingsgids vertelt Van Sonscbeeck over haar ervaringen. Het meest treffend zijn haar afsluitende woorden: ‘De tristanians zien iets niet aan voor wat ervan gezegd wordt dat het is, maar juist voor alles wat het nog zou kunnen worden. Daar zouden wij iets van kunnen leren. Met betrekking tot dingen. En tot mensen.’ Toen ze het eiland verliet, kreeg ze van de eilandbewoners een zuurstoffles mee, die op het eiland als gong diende. Wanneer je op een eiland woont, en alles ver weg is, word je vanzelf vindingrijk. In de Oude Kerk toont ze deze gong, samen met nog twee exemplaren gegoten in brons – een is glanzend goudgekleurd. De gong werd op het eiland gebruikt voor twee verschillende dingen: om te waarschuwen voor brand en om te melden wanneer er weer gevist kon worden. In de Oude Kerk hangt hij er wat stilletjes bij. Tussen de zee van warmtedekens wordt duidelijk dat er meer nodig is dan een noodkreet om de situatie te verbeteren. Maar vindingrijkheid en openstaan voor verandering zijn duidelijk een begin. Wellicht wordt de Oude Kerk in de toekomst opnieuw een veilige haven voor zij die van ver komen.
avatar image
Metropolis M

CV

Sarah van Sonsbeeck 1976 Born in Utrecht. Lives and works in Amsterdam Education 2008-2009 Residency Rijksakademie, Amsterdam 2002-2006 Rietveld Academy - Fine Arts and Writing (BA), Amsterdam (nominated Rietveldprijs Fine Arts) 1994-2001 Technische Universiteit Delft, Architecture (MA) Solo shows 2020 Annet Gelink Gallery, Amsterdam, NL 2018 Art Months, Conservatorium Hotel, Amsterdam, NL 2017 we may have all come on different ships, but we’re in the same boat now, Oude Kerk, Amsterdam, NL 2017 Some Lies Are Extremely Beautiful, Annet Gelink Gallery, Amsterdam, NL 2016 De Nederlandsche Bank, Amsterdam, NL 2015 Let’s think about nothing together, Castrum Peregrini, Amsterdam, NL 2014 Mistakes I’ve made, Annet Gelink Gallery, Amsterdam, NL 2013 In The Dark We See More Clearly, KUNST AAN DE SCHINKEL, Amsterdam NL Performing Silence, with Antonis Pittas, De Nederlandsche Bank, Amsterdam, NL 2012 Work in public space, Vlimmeren, BE Sessizlik Belediyesi / Municipality of Silence, Consulate General of the Netherlands in Istanbul, in coöperation with NON-Stage, Istanbul, TR Informational Weather, Van Abbemuseum, Eindhoven, NL Arco Fair with Annet Gelink Gallery, Amsterdam. Joint solo with David Majlkovic, Madrid, SP 2011 Things to do in Mönchengladbach, Musem Abteiberg, Mönchengladbach, DE 2010 Breaking the Silence, show at Annet Gelink Gallery (The Bakery), Amsterdam. Noise Radar commision to think of a concept for dealing with noise at the Maasvlakte, SKOR, Amsterdam, NL 2009 Three Silent Points in My Studio at Open studio's - Rijksakademie 2009. Guided tours through the Silence, for Stedelijk Museum Amsterdam, Stedelijk in de Stad, Amsterdam, NL 2008 Getting Closer to Pauli - solo show at Smart Project space with Hilde de Bruijn (curator), Amsterdam, NL Guided tours through the Silence, project for the Blue House, (by Jeanne van Heeswijk). IJburg, Amsterdam, NL Group shows 2019 CWART, Knokke-Heist, BE Vienna Biennale, MAK Museum Vienna, AU 2018 Out of Office, Singer Laren, Laren, NL Extensions NL, Triumph Gallery, Moscow, RU Into Nature, Art Expedition, Veenhuizen, NL Shelter, Museum Catharijne Convent, Utrecht, NL Manifesta, 5x5x5, Palermo, IT 2016 Hacking Habitat, (TBC). Utrecht, NL Theatre Dreams of a Beautiful Afternoon - Part 2, Manifesta Office, Amsterdam, NL 2015 VIVA Malta, Malta, IT Silence out loud, Museum Kranenburgh, Bergen, NL Anders Abstract, Mondriaanhuis, Amersfoort, NL Good Walls Make Good Neighbours, VIVA Festival, S.James Cavalier, Malta, MT 2014 Jewelry Museum, Vicenza, IT Staged City, Arti et Amicitiae, Amsterdam, NL Undertones, Marres, Maastricht, NL What do you want? Your whole life in one night?, W139, Amsterdam, NL 2013 Design Column #6 Dataism, Museum Boijmans van Beuningen, Rotterdam, NL Chambres de Canaux: The Tolerant Home, Herengracht 502, Amsterdam, NL Momentum, REWIRE Festival, Den Hague, NL KadS, Soledad Senle foundation Amsterdam, NL Dread, De Hallen Haarlen, Haarlem, NL Uncollecting groupshow with Saskia Noor van Imhoff a.o., Tent, Rotterdam, NL Chasing Rainbows, Annet Gelink Gallery, Amsterdam, NL 2012 Watch That Sound, Netwerk, Aalst, BE Hear It (part 2) Playing The Bulldog, Stedelijk Museum, Amsterdam at Trouw Volkskrant Beeldende Kunstprijs 2012, Stedelijk Museum Schiedam, NL Daily Future – Moon Life, by Alicia Framis, Rabo Kunstzone, Utrecht, NL Fliegende Fliegen, SMAX, Schloss Ringerberg, Hamminkeln, DE Oh Crisis! #3, Huize Frankendael, Amsterdam, NL Luid Land, Kunstfort Bij Vijfhuizen, Vijfhuizen, NL Afterlife, Nederlands Uitvaartmuseum Tot Zo Ver, Amsterdam, NL 2011 De Nederlandse Identiteit – De kracht van Heden, Museum de Paviloens, Almere, NL Moonlife Concept Store, Amsterdam, NL Hear It – A Playlist for the Stedelijk Museum, Stedelijk Museum Amsterdam Performing ‘4.33 for Public Speaker’ 2010 Bienal Sao Paulo, lecture on portable silence, BR Moonlife Concept Store (Alicia Framis), Faraday Fabric, Shanghai, CH (2010) & Rotterdam, NL (2011) IMPAKT festival, Machine for my neighbours in group exhibition Sonic Resistance with Cristina Kubisch a.o., Utrecht, NL Office for Silent Investors, in group show Mapping for Tourists, Mediamatic, Amsterdam, NL Nacht van Duivenvoorde, groupshow with Gabriel Lester, Michael Portnoy, Amie Dicke e.a. 2009 Art works on paper E/AB, New York 5-8 november, with Mental space - how my neighbours become buildings, with Johan Deumens Books, Haarlem, NL One cubic meter of silence within Groupshow 2F7 and Unknown Territories, museum De Paviljoens, Almere, NL VPRO Avondlog Walks through the Silence and Silence Map, at grouphow Een dijk van een kust with Susan Philips a.o. 2008 Open studio's - Rijsakademie Amsterdam, Quote NRC 27/11/2008 "Sarah van Sonsbeeck bekleedde een ruimte van top tot teen met piepschuim, een soort stiltekamertje. Wanneer je even verderop haar atelier betreedt, begrijp je waar haar fascinatie voor de stilte vandaan komt. Ingelijst aan de muur hangt daar een fascinerend briefje aan haar buren. 'Ik heb berekend dat jullie herrie 80% van mijn huis inneemt', schrijft Van Sonsbeeck daarin. 'Ik verzoek jullie daarom vriendelijk om een evenredig deel van de huur te betalen.' Jammer, dat het antwoord van de herriemakers er niet naast hangt." 2007 Letters to Nobody groupshow for the Artrental Gouda, Gorinchem en Vlaardingen with Hilde de Bruijn, curator Smart Project Space, Amsterdam, NL Marketspace exhibition at Kunsteyssen, Alkmaar, NL 2006 How My Neighbours became buildings, Graduation project Rietveldacademie, nominated for the Rietveld prize How My Neighbours became buildings, show in Kunsteyssen, Alkmaar, NL Festivals 2013 Silience walk, preformance at the Urban Explorers Fesitvals in Dordrecht, NL. Review 2016 Sandra Smallenburg, “Hoe voelt afzondering als afstand niet meer bestaat?”, nrc.next, September 20, jaargang 11 nr. 160 Jan Pieter Ekker, “Schone schijn van goud om consument uit te dagen”, Het Parool, September 20, 76ste jaargang nr. 21.963 2014 Renske Janssen, “Sarah van Sonsbeeck”, Frieze Magazine, April, Issue 162. Sophia Zurcher, “Twee over één: Sarah van Sonsbeeck”, Kunstbeeld, March 28, #4. Christiane Meixner, “Gold für alle”, Tagesspiegel, February 8. Jan Pieter Ekker, “Spelen met stilte en sterren”, Parool, January. 2013 Hans den Hartog Jager, “Hedendaagse kunst - Sarah van Sonsbeeck”, Avro 4Art, February 14. 2012 Paul Kokke, “Donder en bliksem in het Van Abbemuseum”, Hallo 040, November 2. “Incommunicado a-go-go”, Holland Herald (KLM Inflight magazine), November, p.16. Persis Bekkering, “Interview. Kunstenares Sarah van Sonsbeeck”, Volkskrant, Vandaag, September. Cathelijne Beijn, “De politieke barometer”, Esta, September. “Performance reveals Istanbul’s silence and noise”, Hurriyet Daily News, Istanbul, September 7. Irene Ras, “Sarah van Sonsbeeck”, Flow, September. Eva Oude Elferink, “Kunstprijs voor project informational weather”, Volkskrant, Vandaag, June 22. “Sarah van Sonsbeeck”, Mister Motley, June 17. Dewi Pinathi, “Nu even niet”, Bright, June. Andy Wauman, “Introducing: Sarah Van Sonsbeeck (Visual Artist), Amsterdam”, Almost Real, May 21. Bob Witman, “Interview. Sarah van Sonsbeeck”, Volkskrant, De week van Luid land, March. Jan Pieter Ekker, “Lef van kunstenaars wervelend verbeeld”, Parool, March. Nicola Bozzi, “Zie de stilte. Sarah van Sonsbeeck”, Metropolis M, February/March, #1. 2011 Rudi Fuchs, “Kijken. Wonderlijke plek. In het nieuwe lyrische realisme kan zelfs de stilte zelf een onderwerp van precieze en verfijnde vormgeving zijn”, Groene Amsterdammer, October 19. Garnet Manecke, “Die Stille Sichbar machen”, Rheinische Post, July. Daniela Giess, “Die Kunst Steckt in der Scheibe”, Westdeutsche Zeitung, July 3. Marianne M. van Dijk, “Ironische kunst is niet grappig”, Simulacrum, February. 2010 Nicola Bozzi, “The Slant on Sarah van Sonsbeeck”, Artslant, November. Alexander Mayhew, “Starry, Starry night. De Nacht van Duivenvoorde”, MetropolisM, June 30. 2009 “Open ateliers Rijksakademie”, De Telegraaf, November. “The sound of silence’’, MetropolisM, November. Review of the tours through the silence in VPRO gids, June 2009. Review of the silence walks in Noord Hollands Dagblad. Edial Dekker, “Stilte in beeld”, Bright, June 28. Interview with Juha van ’t Zelfde (non-fiction), Audioculture. Wim Noordhoek, “Stilte heeft geen afmetingen”, Avondlog VPRO, November 27. Lecture for Castrum Peregrini/Spinoza Redux. 2007 Interview by Wim Noordhoek, Avonden VPRO. Review in Alkmaarse Courant. 2006 Interview by Wim Noordhoek, Avonden VPRO. Grants, Fellowships 2012 Theodora Niemeijer Prize Nominated Volkskrant Fine Art Prize 2011 City of Mönchengladbach & Josef and Hilde Wilberz-foundation 2010 Fonds BKvB, starter stipend 2009 Dr. Hendrik Muller's Vaderlandsch Fonds 2008 Prins Bernhard Cultuurfonds Residencies Two month Residency at DordtYart, Dordrecht (2019) Four month Residency PiST Istanbul / Fonds BKvB, Turkey (2011) Six month Residency City of Mönchengladbach, Germany (2011) Two year Residency at the Rijksakademie, Amsterdam (2008 and 2009) Books 2013 Light S.e.e.a., artist book, edition 200, with generous support of the Mondriaan Fonds. 2012 Municipality of Silence, artist book in edition, texts by Bram Vermeulen a.o. 2011 Things To Do in Mönchengladbach, artist book, edition 100, texts by Tijs Goldschmidt and Annick Kleizen. 2010 Mental space - how my neighbours became buildings, artist book in edition, to be presented with Johan Deumens Books, Haarlem. 2007 Letter for my Neighbours, special edition for the Neighbourshop by Martijn Engelbrechts, SKOR. Collections ABN Amro, The Netherlands De Nederlandsche Bank, The Netherlands Rabo Art Collection, The Netherlands ABN Amro, The Netherlands Museum Abteiberg, Mönchengladbach, Germany Moma, New York, USA. Collection Nicoletta Fiorucci & Milovan Farronato, Italy Collection D. Mignot & Janny Glerum, The Netherlands KB Den Haag, The Netherlands Vandenbroek Foundation, The Netherlands LAM Museum, Lisse, The Netherlands Robeco Collection, The Netherlands ING Collection, The Netherlands AkzoNobel Art Foundation, The Netherlands Schunk Collection, The Netherlands