24 february 2026, Indra Devriendt
In de plooi van de werkelijkheid: foto’s van Jana Coorevits en sculpturen van Krystel Geerts bij Fred & Ferry
Bij Fred & Ferry verdeelt de ruimte zich in twee tentoonstellingen. De foto’s van Jana Coorevits en de sculpturen van Krystel Geerts verschillen op het eerste zicht sterk van elkaar. Toch delen ze eenzelfde gevoeligheid. Ze laten materie een vorm zoeken door die aandacht te geven en te kijken wat zich aandient.
Jana Coorevits (°1990) en Krystel Geerts (°1993) zetten het proces centraal en laten zich leiden door een nieuwsgierigheid van niet-weten. Het resultaat ligt nooit vast. Bij Coorevits ontluikt een beeld langzaam via herhaling, omkeringen en contactafdrukken. Geerts doet vorm ontstaan door een fysieke worsteling met klei, waarin sporen van arbeid, emotie en weerstand zich vastzetten. In beide praktijken is betekenis geen gegeven, maar iets dat ontstaat in het proces tussen maker, materiaal en tijd. Vanuit die gedeelde gevoeligheid ontvouwen zich twee tentoonstellingen, waar beelden zich tonen zonder te verklaren.
Jana Coorevits
Het werk van Jana Coorevits vertrekt vanuit een radicale vorm van aandacht. “Ik focuste mij een aantal jaren op de maan”, vertelt ze. “Ik maakte analoge opnames in foto en video, telkens opnieuw, op verschillende plaatsen en tijdstippen. Door herhaling duik ik dieper in de materie van het beeld. In de donkere kamer begon ik de maan te herinterpreteren en onderzocht ik wat er zich in het beeld verschuilt.” De maan fungeert als toegangspoort. Het is een constante die overal aanwezig is en haar toelaat om te kijken, oriënteren en vertragen.
Jana Coorevits, luchtvlak landschap zon, maan, Fred & Ferry
In de achterste ruimte toont Coorevits vier reeksen contactafdrukken. Ze vertrekt telkens van een andere foto van de maan. Bij elke omkering verschuift het beeld. Coorevits kiest bewust voor dezelfde parameters: belichtingstijd, methode en herhaling. Wat verandert, is wat het materiaal zelf prijsgeeft. Soms verdwijnt de maan volledig of evolueert ze in bijzondere vervormingen, zoals een steeds platter wordende ellips. “Deze reeks wil ik verderzetten. Ik ben benieuwd hoe het gaat evolueren”, zegt ze. In sommige contactafdrukken duiken er plots elementen op die latent aanwezig zijn, zoals vezels of een scheur in het papier of notities op de achterkant. Het papier, de emulsie en het licht zijn actieve spelers in de beelden, die ontstaan door een wisselwerking tussen maker, materiaal en tijd. Wat zichtbaar wordt, is onvoorspelbaar. Het is een proces van ontluiken, verdwijnen en opnieuw verschijnen.
Krystel Geerts
Het werk van Krystel Geerts speelt zich af in tegenstellingen. Telkens als je iets denkt te herkennen, glipt de betekenis weg. Een sculptuur oogt vanop afstand uit klei, massief, zwaar en architecturaal. Van dichtbij blijkt het een licht, plastieken omhulsel en verraadt het een tactiel archief van aanrakingen, sporen en gemoedstoestanden. De tegenstellingen trekken jouw aandacht, zetten je in beweging en destabiliseren jouw blik. Haar werk weerspiegelt een toestand of een tussenfase.
Dit onderweg zijn, is een uiterst fysiek proces. Geerts vertrekt vaak van meer dan 800 kilogram klei. Ze herbruikt de klei van haar vorige beeld, waardoor de materie letterlijk de herinnering van voorgaande vormen in zich draagt. Het is een uitputtende worsteling van opbouwen en weer afbreken. “Ik gooi klei, sla met mijn handen of gebruik mijn voetzolen om de massa te bewerken”, aldus Geerts. Je ziet afdrukken en sporen van een gevecht. Haar lichaam fungeert hierbij als kompas en begrenzing. “Ik luister naar de signalen van uitputting wanneer een werk te groot of te zwaar wordt.” Als vertrekpunt voor deze sculptuur This weight stayed with me koos ze Extase van Bernini. “Het beeld is zo mooi”, duidt Geers. “De vrouw liet ik weg en ik behield enkel het bed en zette dat rechtop. Ik vertrek graag van een bestaand volume als fundament voor mijn sculptuur.” Waar de voorzijde nu doet denken aan een barokke zuil of ornament, onthult de achterkant verrassend een ruwe binnenkant.
De misleiding in haar sculptuur is een uitnodiging om te blijven kijken. Het vertraagt, doet je twijfelen en aannames loslaten. Die twijfel is zowel optisch als emotioneel. Die ontregeling brengt je in een staat van ontvankelijkheid, waarin je niet langer controleert maar toelaat. Deze ambiguïteit strekt zich uit tot jouw zintuigen. De getoonde mal herinnert aan een stromende brij en verspreidt een intense geur. Het is alsof je in een rivier of modderlandschap kan wegzakken. Het is mooi en vies tegelijkertijd. Het maakt je bewust van eigen projecties en toont dat de realiteit complex en gelaagd is. Doordat wat je ziet noch het ene noch het andere is, stop je met benoemen en betekenis geven. In die ongrijpbaarheid opent zich een tussenruimte, waar betekenis vloeibaar is. Het brengt je tot stilte naar een plek waar je niet langer begrijpt of analyseert, maar voelt. Haar sculpturen zijn open, poreus, in wording en wijzen op een veld van mogelijkheden en nuances.
Haar werk toont de wereld als een vloeibaar, meervoudig en voortdurend verschuivend geheel, waarin betekenis veranderlijk is en afhankelijk van tijd en ruimte. Geerts toont vorm als een tijdelijke toestand. Elke fase van het werk draagt sporen van wat was en van wat nog niet is. Wat je ziet, hangt af van welk perspectief. Haar werk verandert met elke benadering, alsof het zich telkens opnieuw vormt onder je blik.
Krystel Geerts, Imprints, Fred & Ferry
Haar sculpturen zijn letterlijk en figuurlijk tussenruimtes: tussen binnen en buiten, boom en zuil, barok en modder, lichaam en architectuur. “Ik ziet de wereld als een landschap van plooien”, vertelt Geerts. “Een kaart die zich voortdurend herschikt onder invloed van herinnering en emotie.” Ze inspireert zich hiervoor op de filosoof Gilles Deleuze. Holtes, samengedrukt of geplooid materiaal maken in haar sculpturen sporen zichtbaar van geleefde ervaringen. Ook in haar glaswerk zet deze visie zich door. Ze creëert gestolde bewegingen aan de muur of als een glitch voor een spiegel, waardoor het vertrouwde beeld vervormt en de kijker wijst de complexiteit van de wereld.
Onder de fysieke intensiteit ligt een emotionele onderstroom die alles draagt. De titel This weight stayed with me benadrukt het persoonlijke karakter van dit proces. Het verduidelijkt dat het gewicht waarover Geerts spreekt materieel en emotioneel is. De sculptuur is een tactiel archief van een geleefde ervaring. Je ziet restanten van gemoedstoestanden die een tijdelijke vorm hebben gevonden. Haar sculpturen fungeren ook als schelpen: beschermend en open tegelijkertijd. Plekken waar de binnenwereld de buitenwereld raakt. In die voortdurende beweging tussen vorm en ontbinding toont Geerts een wereld die niet vastligt, maar net zoals iedereen die er leeft, voortdurend onderweg is. Haar werk nodigt uit om te blijven dwalen in de plooi, de tussenruimte en de stilte waar betekenis zich telkens opnieuw vormt.
