02 june 2025, Flor Linckens
Erika Peucelle: vertragen met verf
In haar eerste solotentoonstelling bij galerie Stigter Van Doesburg laat Erika Peucelle zien hoe je met verf kunt vertragen. In ‘Experience Everything’, te zien tot en met 5 juli, vertaalt ze ogenschijnlijk kleine momenten uit het dagelijks leven naar verstilde schilderijen die blijven resoneren. Gezichten in tegenlicht, een kortstondige blik naar buiten, een lichaam dat half zichtbaar is onder gekreukt beddengoed… Het zijn beelden aan de rand van een herinnering.
Erika Peucelle werd in 2000 geboren in Zagreb in Kroatië. In 2023 studeerde ze af aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag en sindsdien is haar carrière in een stroomversnelling geraakt, met onder meer een residentie bij Madé van Krimpen, een plek in de tentoonstelling ‘Best of Graduates’ bij Galerie Ron Mandos, en de toekenning van de prestigieuze Sluijters Prijs. De jury prees haar vermogen om uit ogenschijnlijk banale situaties iets universeels te destilleren, waarmee haar schilderijen het fotografische overstijgen.
Een schilderij van Peucelle begint vaak met het nemen van een snapshot met een kleine digitale camera of een Polaroid. Het zijn beelden van vrienden, voorbijgangers, een uitzicht vanuit een rijdende auto: momenten die zich op het eerste gezicht niets bijzonders aanmeten. Die beelden vertaalt ze in haar atelier naar schilderijen in olieverf. Daarbij wisselt ze moeiteloos tussen precisie en schetsmatige intuïtie, met als doel om het gevoel van het moment tastbaar te maken, met oog voor vorm, lichtval en ritme. Het resultaat is vaak indringend, rauw, en geladen met spanning, mede door het gebruik van kleur en schaduw en een mate van abstractie. Er duiken ook regelmatig verstorende elementen op in haar werk, zoals een wapen of een lichaam op een brancard.
In de tentoonstelling in Stigter Van Doesburg zien we onder meer het werk ‘A boy in a garden’, waarin het gezicht van een jongen haast onzichtbaar is in het duister, gehuld in een dromerige waas van licht en schaduw. Hij rol een sigaret, een klein moment van stilte zonder afleiding. Ook ‘A boy in a car’ toont het profiel van een jongeman in een kortstondige lichtval. Door de kleuren en schaduwvorming lijkt het haast een klassiek schilderij. Wat buiten beeld valt, is minstens zo voelbaar als dat wat wel getoond wordt.
In ‘A girl in bed’ zien we een jonge vrouw op haar buik, omringd door losgetrapte lakens en schetsmatige contouren die het beeld open en fragmentarisch houden. Een iPad in de oplader verankert het tafereel stevig in het nu, maar er sluipt ook iets verontrustends in het beeld, mede door het koude kleurgebruik met opvallende rode accenten. Als je door je wimpers kijkt dan lijkt het haast een lichaam temidden van puin. Dat gevoel wordt versterkt door de afwezigheid van ruimtelijke context: buiten een paar fotolijstjes op de directe achtergrond blijven muren, hoeken en ramen buiten beeld. Is het een manier om haar eenzaamheid en isolatie te verbeelden?
Peucelle laat zich voor haar praktijk onder meer inspireren door populaire cultuur, reizen, psychologie, de kunstgeschiedenis en de mensen om haar heen. Die persoonlijke benadering maakt haar werk voelbaar. De scènes die ze schildert zijn niet bedacht, maar herinnerd, ten minste deels. Er zit ook een zekere terughoudendheid in haar werk. Wat Peucelle’s werk zo bijzonder maakt, is haar vermogen om het persoonlijke universeel te maken. Haar schilderijen zijn als dagboekfragmenten die niet alleen haar eigen leven documenteren, maar ook de tijdgeest van een digitale generatie voelbaar maken: opgegroeid met schermen en afleiding, maar verlangend naar echtheid, naar vertraging, naar verbinding. Peucelle geeft daar vorm aan zonder het te benoemen. Ze laat het zien.
