Duo solotentoonstelling Isabelle Borges & Zoë d’Hont
Opening zondag 1 maart 2026 van 15:00 – 19:00 uur
01.03.2026 – 18.04.2026
Unfolding Voids – Isabelle Borges
Movement in Repose – Zoë d’Hont
Frank Taal Galerie heet u van harte welkom op de duo-solotentoonstelling van Isabelle Borges (Brazilië, 1966; woont en werkt in Berlijn) en Zoë d’Hont (Nederland, 1990; woont en werkt in Rotterdam).
De tentoonstelling toont twee verschillende solopresentaties van kunstenaars die, hoewel ze met verschillende media werken, een gemeenschappelijke focus hebben op architectuur, natuur en de beleving van ruimte en plaats.
‘Unfolding Voids’ | Isabelle Borges (Brazilië, 1966; woont en werkt in Berlijn)
“Door structuren in de natuur te onderzoeken, zoek ik naar de spanning tussen de lijnen en vormen die door leegtes worden gecreëerd. Ik zie de leegte niet als leeg, maar als een energieruimte. Op een intuïtieve, speelse manier zoek ik naar vormen die ontstaan door de leegte tussen lijnen, en door het gebruik van kleur openen zich andere sferen. De kleuren zijn emotioneel en intuïtief aangebracht. Ik gebruik veel dunne lagen kleur om een ruimte te creëren binnen de leegtes. In mijn perceptie is alles met elkaar verbonden. In de abstracte vormen en lijnen is het alsof ik leegtes ontvouw tot nieuwe ruimtes, nieuwe portalen voor de verbeelding."
Borges, in Berlijn gevestigd en van Braziliaanse afkomst, onderzoekt in haar kunst de relatie tussen ruimte, orde en perceptie, waarbij ze altijd op zoek is naar een evenwicht tussen constructie en intuïtie.
Haar focus ligt op de geometrie van de tussenruimtes – de lege ruimtes die ontstaan tussen dingen en waarin ruimtelijke dynamiek zich ontvouwt. Borges creëert picturale ruimtes die zich uitbreiden en samentrekken, een visueel continuüm van spanning en ontspanning dat doet denken aan bewegende, ademende velden. Lijnen, rasters en structuren verdichten zich tot een visueel ritme dat zowel gestructureerd als levendig aandoet.
In deze huidige reeks werken komen grote kleurvlakken, gedurfde kleuren en subtiele kleurovergangen naar voren. De oppervlakken gloeien, verlichten de ruimte, pulseren, verschuiven ten opzichte van elkaar – ze creëren diepte, maar ook wrijving, soms contemplatief, soms levendig. De kleurovergangen creëren overgangen tussen helderheid en wazigheid, tussen constructie en ontbinding. Ze gebruikt kleur niet alleen als ontwerpelement, maar ook als drager van beweging en sfeer, als levend element binnen haar structurele composities.
Isabelle Borges werd in 1966 geboren in Salvador, Brazilië. Tussen 1985 en 1987 studeerde ze sociale wetenschappen aan de Universiteit van Brasilia. Tussen 1988 en 1992 woonde ze in Rio de Janeiro, waar ze de Escola Visual do Parque Lage bezocht en les kreeg van onder meer Beatriz Milhazes, Daniel Senise en Charles Watson. In 1993 emigreerde ze naar Duitsland, waar ze aanvankelijk in Keulen woonde en werkte als assistente in het atelier van Antonio Dias en de Amerikaanse kunstenaar Jack Ox, die onderzoek deed naar het werk van Kurt Schwitters, een Duitse dadaïstische kunstenaar. Het contact met het werk van Schwitters had een grote invloed op het werk van Isabelle Borges, vooral op haar collageserie. Tussen 1996 en 1997 werkte ze als assistente van Sigmar Polke. Eind 1997 verhuisde Borges naar Berlijn, waar ze momenteel woont en werkt.
Borges' praktijk is geworteld in een veelzijdige traditie van abstracte kunst en is beïnvloed door de Braziliaanse neoconcrete beweging en de Europese en Amerikaanse abstractie van de jaren vijftig en zestig. Toch blijft haar benadering open en niet-dogmatisch: vlakheid en ruimtelijke illusie, intuïtie en structuur, orde en openheid staan voortdurend in dialoog met elkaar.
Vorig jaar nog was het werk van Isabelle Borges te zien in solotentoonstellingen in galeries in Berlijn, Düsseldorf en Frankfurt, en in musea in Duitsland en Nederland. In 2025 nam Isabelle Borges deel aan een drie maanden durende artist-in-residence bij het wereldberoemde European Ceramic Work Centre in Oisterwijk, Nederland. Ze wordt vertegenwoordigd door galeries in Europa en Zuid-Amerika. Haar werk maakt deel uit van zowel particuliere als institutionele collecties over de hele wereld.
‘Movement in Repose’ – Zoë d’Hont (Nederland, 1990; woont en werkt in Rotterdam)
Door middel van het trage proces van luisteren, borduren en weven onderzoekt Zoë d’Hont (NL, 1990) het gevoel van plaats en verbondenheid. Visuele en hoorbare golfvormen verschijnen als dromerige architectuur en kosmische resonanties. Geluid, licht, emoties, percepties, krachtvelden en energie – alles wat bestaat – beweegt zich door tijd en ruimte.
In haar zorgvuldig vervaardigde werken rijgt zij golflijnen door de tijd heen. Ze komen voort uit een praktijk van diepe aandacht voor beweging in al haar vormen. “Ik ervaar elke steek als een druppel die een golf creëert; door deze golven te observeren, probeer ik dichter bij het waarnemen van het water zelf te komen. Mijn aandacht vertrekt van het kleine en stroomt naar het grote."
Met een achtergrond in klassieke piano is Zoë geïnteresseerd in het interpreteren van bestaande partituren en taalsystemen. Partituren fungeren als een manier om een compositie, een situatie of een constellatie van momenten te delen. De egoloosheid van het gedeelde en de individualiteit van de interpretatie vormen een delicaat evenwicht tussen veelvoudigheid en eenheid. Het herinterpreteren van historisch materiaal creëert een poëtisch samenspel tussen verleden en heden. Re-enactment is nooit een simpele herhaling van wat eerder was; elke nieuwe beweging verdiept de ervaring van betekenis.
In de zomer van 2025 verbleef Zoë twee weken in het voormalige huis van Simeon ten Holt in Bergen. Daar bestudeerde ze Ear-Walking Woman van Annea Lockwood, voor geprepareerde piano – een stuk dat zich presenteert als een wandeling door het klanklandschap van de piano. Net zoals Simeon ten Holt zijn Canto Ostinato beschreef als een proces van herhaling waarin het muzikale object ‘doorschijnend’ wordt. Zoë keert haar onderwerpen keer op keer om en komt uiteindelijk tot een soortgelijke transparantie.
Nevenprogramma op zondagen tijdens de tentoonstelling
Op zondagen tijdens de tentoonstelling organiseert Zoë d’Hont een reeks workshops rond Deep Listening – een zachte maar radicale praktijk van aandacht schenken. Luisteren is nauw verbonden met stilte. Onze wereld is luidruchtig en vol prikkels die voortdurend aan ons trekken. Maar hoe ontmoeten we stilte, of afwezigheid?
Stil worden creëert ruimte: ruimte in de geest, ruimte voor anderen, ruimte om dieper te voelen. Dit kan ongemakkelijk of confronterend aanvoelen, maar het beoefenen van stilte kan onze verbinding met onszelf en met de wereld om ons heen versterken. In die zin kan vertragen een innerlijke en energetische beweging op gang brengen.
Door subtiele, langzame transformaties te leren waarderen, koesteren we een duurzamer gevoel van welzijn en compassie. Door traagheid en het alledaagse opnieuw te waarderen, ontstaat er een manier van luisteren met in plaats van luisteren naar. Het zelf en de ander zijn niet gescheiden.
Tijdens de workshops gaan we hier samen op in door middel van subtiele bewegings-, luister- en verbeeldingsoefeningen en door ervaringen te delen. De visuele werken in de tentoonstelling dienen als uitgangspunt voor collectieve verkenning. De workshops kunnen als serie of afzonderlijk worden bijgewoond. Volg onze website en sociale media om op de hoogte te blijven.
Time: 11 AM – 13 PM
Sunday March 15 ‘Emptying the cup’
Sunday March 22 ‘Sense of place’
Sunday March 29 ‘Drawing and writing through listening’
Sunday April 12 ‘Timetraveling through memory and dreams’
with special guest Fang Mij.