David Haines' schilderijen zijn gebaseerd op het vakkundig weergegeven van archetypische verhalen in het kielzog van abstractie, conceptuele kunst en fotografie. De afgelopen jaren heeft hij nieuw werk ontwikkeld dat zich richt op de praktijk van schilderkunst binnen de context van het hedendaagse informatietijdperk en de bijbehorende overladen digitale beeldcultuur. Geïnvesteerd in de geschiedenis van de Europese schilderkunst, is Haines tot een taal voor de schilderkunst gekomen, die niet alleen spreekt tot de voorouderlijke geesten van Holbein, Hals en Vermeer, maar ook past in onze huidige maatschappij die gedreven is door beelden en (technologisch) consumentisme.
Zijn schilderijen proberen de menselijke staat te verbeelden, die door het LCD-scherm wordt beïnvloed en bemiddeld. De invloed van het scherm binnen de geschiedenis van de klassieke kunst beweegt vrij voort in zijn werk. Schermen die afbeeldingen onthullen, maar het maakproces juist verbloemen en schermen die glinsteren met een lappendeken van wild penseelwerk, geglazuurd met olie-gevulde oppervlakken die reflecteren.
Signal (2023) onderzoekt een van de meest gereproduceerde online afbeeldingen van een geïnfecteerd menselijk oog. Haines heeft deze afbeelding op twee paneelschilderijen na–geschilderd en vervolgens naast elkaar geplaatst om zo twee identieke linkerogen te suggereren. Deze bewuste opstelling laat de licht materiële verschillen en unieke kwaliteiten zien. De uitgeputte blik die uit het kunstwerk straalt, weerspiegelt niet alleen de maatschappelijke malaise van onze tijd, maar onderstreept ook het belang van tastbare ontmoetingen in een wereld die oververzadigd is door de constante stroom aan digitale, visuele prikkels.