Verstilde taal: tussen niks zeggen en alles al gezegd hebben
Ik ben onderweg naar Vlierzele, naar TaLe Art Gallery. De wagen volgt een traject dat ik intussen ken: lintbebouwing, open velden, winterlicht dat niet verwarmt maar wel verzacht. Op de passagiersstoel ligt de tekst van curator Christine Adam. Ik lees hem niet voor het eerst, maar wel trager dan voordien. Er zijn nu eenmaal veel verkeerslichten op de Vlaamse wegen en om een of andere reden kleuren ze op zondag roder dan anders.