12 june 2026, Flor Linckens
Paco Dalmau: atmosferische schilderijen over herinnering en verandering
In Contour Gallery is tot en met 17 juli de tentoonstelling ‘Memories of a Dune’ te zien van Paco Dalmau. Daarin presenteert de kunstenaar nieuwe werken uit zijn doorlopende reeks ‘Evolution’ (2020-). Dalmau maakt abstracte en atmosferische werken die het midden houden tussen een schilderij en een sculptuur. Ze zijn niet alleen zichtbaar, maar ook voelbaar gelaagd, alsof je naar een diepe ruimte kijkt die zich achter het oppervlak blijft uitstrekken. Het zijn ruimtelijke objecten die reageren op licht, schaduw en de positie van de kijker. Tip: op zaterdag 13 juni is de kunstenaar van 15.00 tot 17.00 aanwezig in de galerie om op een toegankelijke manier over zijn werk te vertellen.
De schilderijen van Dalmau functioneren als een zogeheten palimpsest. In de middeleeuwen schraapten kopiisten of monniken de teksten van kostbaar perkament om het materiaal zo opnieuw te kunnen gebruiken. De sporen van de oorspronkelijke tekst bleven daarbij zichtbaar onder de nieuwe laag schrift. De documenten werden op die manier een fascinerende puzzel voor latere historici. Dalmau heeft een vergelijkbare werkwijze: hij schuurt bestaande schilderijen terug en voegt vervolgens transparante lagen pigment en hars toe, soms wel tientallen lagen. Dat trage, introspectieve en arbeidsintensieve proces neemt vaak meerdere maanden in in beslag en Dalmau werkt regelmatig aan meerdere schilderijen tegelijk. De werken worden op die manier een getuige van herinneringen, transformatie en het verloop van tijd.
Wanneer je tegenover de werken in de tentoonstelling staat dan krijg je ook het gevoel naar een herinnering te kijken. Meer een gevoel dan een verbeelding, een innerlijke werkelijkheid. Sommige flarden uit je herinneringen zijn verrassend scherp, soms is het juist andersom: het gevoel, de sfeer of een kleur blijft hangen, terwijl je de precieze aanleiding niet meer weet. Herinneringen zijn veranderlijk, fragmentarisch en onvolledig. Dalmau’s gelaagde composities en nevelige oppervlakken lijken dat gevoel goed te vangen en tastbaar te maken. Tegelijkertijd vormen de werken een metafoor voor onze identiteit en de manieren waarop we voortdurend veranderen, gevormd door onze ervaringen, beslissingen, herinneringen, emoties en persoonlijke ontwikkeling.
De kunstenaar is daarbij geïnteresseerd in de fysieke ervaring van het kijken. In een maatschappij waarin kant-en-klare en direct leesbare content continu en in een hoog tempo op ons afgevuurd wordt, gefilterd door algoritmes voor optimale consumptie, is het waardevol en verfrissend om geconfronteerd te worden met beelden die zich niet meteen laten lezen, die je als kijker vragen om iets meer tijd door te brengen met het werk.
Dalmau laat zich voor zijn praktijk onder meer inspireren door de kleurenpsychologie van Robert Plutchik en Eva Heller, de ideeën van Carl Jung en het werk van kunstenaar als Mark Rothko, Johannes Vermeer, Jackson Pollock, James Turrell en Barnett Newman.
Paco Dalmau werd in 1978 geboren in Vila-real in Spanje en woont en werkt sinds 2012 in Rotterdam. Hij studeerde aan de Sanvicens Fine Arts School in Barcelona en de Universitat Oberta de Catalunya. Zijn werk was eerder onder meer te zien in het Stedelijk Museum Schiedam, Museum Belvédère en BRUTUS. Werk uit zijn ‘Evolution’-serie is onder meer opgenomen in de collectie van het Hortensia Herrero Art Centre in Valencia, dat ook werk bevat van kunstenaars als Anselm Kiefer, Eduardo Chillida, Anish Kapoor en Georg Baselitz.
