Rezi van Lankveld

Rezi van Lankveld 1973

Lives in Amsterdam, NL. Works in Amsterdam, NL.
Represented by:

Annet Gelink Gallery

Rezi van Lankveld’s body of work consists of singular and autonomous entities and is neither a depiction of the world nor an illustration of a story. The motivation behind these paintings is the excitement and expectation of the unknown where the liquidity of paint is used as the medium of constant improvisation and builds form and image that have to come to recognition.

Artworks
Media
Highlights
Recommendations
Collections
Shows
Market position
CV

Artworks by Rezi van Lankveld

Media

Portrait of Rezi van Lankveld for the Hollandse Meesters serie

About

Kijken. Een tuit?
Het is een klein schilderij, van Rezi van Lankveld. Muscles is de titel. Maar voorlopig begrijp ik maar weinig van de merkwaardige verknopingen van vorm en kleur. Het is me niet duidelijk waar ik met kijken moet beginnen. Dat komt doordat de voorstelling eigenlijk nergens op lijkt. Eerst begint het op een stilleven te lijken. Er zit in de voorzichtige figuratie een effect van stapeling, van dingen naast en tegen elkaar. Ook is er de achtergrond van helder blauw. Die zie ik opwaarts eerst, maar dan komt er van linksboven een soort bruine slinger die naar beneden glijdt. Maar dat slingerende bruin maakt, terwijl het valt, ook plaats en ruimte voor een slanke kronkel van hard blauw. Die kruipt dan weer naar boven. Zulke dingen doen zich zomaar voor. Vorm en kleur gaan hun gang. In de eigengereide figuratie van het schilderij kun je nog maar moeilijk je weg vinden. Alles kun je zien, maar hoe beschrijf je wat ze ziet? Verder kijken dan maar, hoe raar het schilderij er, door dat kijken, ook uit begint te zien. Het is een klein werk. Vaak begint Rezi met een schilderij terwijl het doek op de grond ligt – dan blijft dunne vloeibare verf beter op zijn plaats. Zij zit gehurkt over het doek gebogen. Zij kijkt van dichtbij. Het beeld is dan als het ware een vergroting van wat er gaande is. Zo begint de voorstelling, stel ik me voor, op gang te komen. De verf is dun en niet al te stroef. De kwast vloeit en glijdt. Ze maakt wonderlijke vormen die makkelijk buigen. Haar handschrift is buigzaam. Het is alsof ze met de kwast roert in vloeibare verf. Ze laat kleur bewegen totdat ze vanzelf hun vorm vinden. Maar als dan een vorm bij zichzelf uitkomt, die bruine slingers bijvoorbeeld, dan verandert ze ook. Kleuren zijn ongrijpbaar als vissen. Zo, van dichterbij dan kijkend naar Muscles, merk ik dat de eerste beschrijving van daarnet, verknopingen, er eigenlijk toch naast zat. Het is een mooi artistiek woord, maar als er iets niet verknoopt raakt is het wel de vlietende ontwikkeling van de kameleontische voorstelling in het schilderij. Een verknoping zet een formulering vast. Er is daarentegen sprake van gedaantewisselingen. We zien beweging van vorm, slierten bruin of blauw of bijvoorbeeld een bruine lus. Het verloop van die stevige beweging zit vol energie. Of er iets te gebeuren staat, dat suggereert ook de elastische buiging van de stralend bruine verf. Toch komt de gebeurtenis niet uit bij een voltooide wisseling van gedaante. De beweging blijft hangen. Zij raakt in de war met andere vormen die de straffe vorm van de lus en passant ook teweegbracht. Binnen in de bruine lus ontstond, in die buiging, ook iets wat op een kom leek. Verder naar boven zien we, eerst in wit en grijs, nog een ovaalronde vorm. Ooit stond die boven op een grijs en witte stapeling. Misschien was dat, toen het schilderij als stilleven begon te ontstaan, ooit een stapel boeken. Daarop stond dan een kan. Die bruine lus was misschien wel een rond tafeltje op drie poten. Hoe dan ook, in het heen en weer van vormen begon de ovale vorm van de kom binnen in de bruine lus gelijkenis te vertonen met de grijze ovaal die wellicht een kan was, boven op de stapeling. De kom in de bruine lus was eerst ook grijs. Rezi maakte die vorm scherper met helder blauw. Toen ze toch met die kleur doende was, maakte ze ook de rand blauw van de kan die boven op de stapeling staat. Die was, als de stapeling, grijs en wit. Langzamerhand is niets meer wat het was. Waarom zou het. Van de halfronde blauwe rand om de kan ging ook nog blauwe verf lekken – als een schaduw van de bruine vorm die ineens op de tuit van een koffiepot gaat lijken. Vrijwel alles verandert terwijl het geschilderd wordt. Kleuren raken door elkaar geroerd. Het is verwarrend, tegelijkertijd ook verrassend en opwindend. Een metamorfose, in de zin van Ovidius, verleent al eeuwenlang energie aan de geheimzinnige levendigheid van kunstwerken, zoals ook in deze voorstelling van Rezi van Lankveld. Een schilderij begint en wordt dan, ergens onderweg, iets anders. Een gewone metamorfose, bij Ovidius, vertelt hoe verbazingwekkend een persoon in een andere gestalte verandert. De vertelling heeft een conclusie. In het schilderij Muscles komt vrijwel geen eind aan vormverwisselingen. Zelfs de titel van het werk is een raadsel. Onder Rezi’s roerige handen zwiert en sijpelt kleur als water. Als iets vorm wordt, zwenkt ze naar een andere kleur. Ze vermijdt conclusies en schildert verrassingen.
avatar image
Rudi Fuchs
Drifiting Constants, Annet Gelink Gallery, Amsterdam 25 May - 27 July
Not one of the odd forms depicted in Rezi van Lankveld’s seven recent paintings can be clearly identified; yet somehow, looking at them, one often can’t help thinking of summertime. Most nudgingly, the vibrant red and white stripes of Luifel (all works 2019) evoke a sunshade (as, indeed, the Dutch title suggests), and if Half High represents anything at all, it might well be a doughnut on a sandy beach on a bright morning. However, these interpretative descriptions only take us halfway down the switchback road established by van Lankveld’s works here: her paintings display their capricious forms and seductive colours elegantly, but make sure their true identity remains veiled. The implicit sunniness may even be partly a function of the season in which they were shown. Quite possibly the artist herself does not really know what has originated on these small canvases. In her structured openness to the unforeseen, signposted by the show’s title, van Lankveld has applied paints and mediums in manifold ways. Pools of colour poured onto the linen, partly washed off and covered with paint again create picture planes of great complexity; background and foreground seem to swap places at random; indications of various scales mingle while avoiding any coherence. In the relatively downbeat Thrillseeker, hairy textures and nebulous hazes in rainy greys add up to some sort of cloudy spectre studded with bodily orifices. One might recognise a pig’s snout in its features, marked with pink and blue. Possibly the thrillseeker is a reflexive emblem for the painter, who seeks nothing but self-surprise. When words fall short, Surrealism and the unconscious are usually not far away – in this case, more specifically, the legacies of the movement apparent in René Daniëls’s work from the early 1980s. The Dutch painter, still highly influential on younger practitioners of the medium, experimented with a pictorial equivalent of the so-called écriture automatique. Like Daniëls, van Lankveld tries to bypass control, making way for unpredicted images that, in turn, spark unprecedented sensations: the technique, evidently, still has life in it. Birthday, one of the strongest works in the show, delineates the fluffy contours of a decorated and perforated body. Patches of eggplant purple have been painted over with creamy whites, leaving thin dark lines visible at the edges. It’s hard to describe the strange attraction of the image, which seems festive as well as troubling. A crazed phrase Salvador Dalí once uttered (with regard to art nouveau) comes to mind: a terrifying and edible beauty. These new paintings, previously shown at Reset, in Gotem, Belgium, are unquestionably more accomplished than van Lankveld’s earlier work. Formerly laborious and somewhat mannerist mark-making has given way to fresh and seemingly effortless brushwork, more clarity, more detail. Gone are those stark black contours that gave the colours in her older works the luminosity of stained-glass windows. Light and shadow behave independently, former lovers now estranged from one another. A powerful generative force seems to be at work, a dynamics of fluidity and coagulation, suggesting the collision of disparate worlds and the metamorphosis of one thing into another, with a nagging feeling of absence as a recurring presence. Walk away and come back, and the paintings seem to self-replenish, sprouting previously unseen aspects. Works best characterised in paradoxical terms – intending to avoid intentions, anticipating the unexpected, controlling coincidence – they present van Lankveld in full bloom. Dominic van den Boogerd
avatar image
Dominic van den Boogerd
IJle ruimte
De koele kleuren in het werk van Rezi van Lankveld leiden tot een ingehouden soort contrasten. En dan doet zich plots iets onweerstaanbaars voor. Als je het niet weet, was de goede raad van Harry Mulisch, begin bij het begin. Ik zie dus in een strak verlichte kunstzaal, aan de witte muur, een rij schilderijen van Rezi van Lankveld. Ze zijn klein, maar omdat ze met ruime tussenruimtes hangen, werken ze nogal nadrukkelijk – zoals in muziek akkoorden gewichtiger klinken als ook intervallen van stilte langer duren. In de kunstzaal was het licht helder maar, vanwege het weer buiten, ook iets grijzig. Dat kwam goed uit omdat de kleuren in de schilderijen overwegend koel van toon zijn. Maar in het bleke licht zagen ze er glashelder en scherp uit. Denk bijvoorbeeld aan het doorzichtige beeld van stukken gekleurd glas in een kaleidoscoop dat weer verandert als je met het ding schudt. Die helderheid was de eerste indruk die Rezi’s schilderijen op mij maakten. Omdat die indruk, eenmaal in het hoofd, onuitwisbaar is, bepaalt dat ook hoe je verder naar de schilderijen gaat kijken. Ineens zag ik hoe buigzame donkere lijnen (vaak zwart) of bredere andersoortige passages kleur omvatten en vorm geven en dat met een geheel eigen beweeglijkheid. En wat dan? De schilderijen, heb ik begrepen, beginnen met een grondkleur die eerst het hele kleine oppervlak bedekt. Die dunne grondkleur levert een ijle ruimte op. Het doek wordt plat gelegd. Andere kleuren worden toegevoegd – heel dunne olieverf vloeit naar binnen. Dat zijn dus koele kleuren die tot een ingehouden soort contrasten leiden. Ze zijn niet luidruchtig als het schaterende, zomerse geel van een korenveld van Van Gogh. In Brown Sun zijn zo passages kleur tegen en ook over elkaar geschoven en vervloeid. Wat gebeurde werd terwijl het gebeurde nauwkeurig door de schilder in het oog gehouden. Op een gegeven moment komen dan donkere lijnen in beeld om de zwevende kleuren wat te remmen en vorm te geven. Soms zijn dat lijnen waarmee het penseel een vorm tekent. Onderin echter in Brown Sun (en meer nog overal in Fire and Ice) zien we die zwarte lijnen ook breder worden. Ze worden zelf wendbare vormpassages. Door de buigende zwarte lijnen in het onderste deel van Brown Sun, waar het geel is, zijn die vormen op rotsen gaan lijken met schaduw daartussen. Ze lijken opgestapeld, op de voorgrond. Het lichte blauw dat dan volgt lijkt verder weg. Maar van boven glijden ook smalle vormen naar beneden. Op wolken lijken die niet hoewel de bruine zon, de warmste kleur in dit ensemble van raadsels, er wel achter hangt. Terwijl zo een orde ontstaat worden, binnen de lijnen van hun vorm, hier en daar de kleuren met het penseel wat zwaarder gemaakt. Dit is dus wat er ongeveer gaande is: gehurkt voor het schilderij, dat plat op de grond ligt, is Rezi van Lankveld in stilte en in opperste concentratie bezig om, in wat ze ziet gebeuren in het licht en donker van de kleuren, enigerlei figuratie te vinden die leesbaar is. Ik denk niet dat ze met een soort beeld voor ogen begonnen is – het is de wendbaarheid van haar methode en handschrift die uit de onbestemdheid het beeld losmaakt. Dan kan zich, op het eind, ook nog iets onweerstaanbaars voordoen: links boven een gestalte in grijs, met wit en zwart gemarkeerd. Boven alles is die figuur een discrete verschijning en moet dat ook zijn. De essentie van deze schilderijen is dat wat er aan figuratie opduikt tegelijkertijd ook op heel iets anders kan lijken: waarom is die gestalte in grijs en zwart-wit niet gewoon een spook dat neerdaalt uit de lucht? In ieder geval sinds het ontstaan van de abstractie (dus Mondriaan) zijn kunstwerken bedrieglijk in principe. Het beste lijken ze op niets – of op alles tegelijkertijd. In een verrukkelijk gedicht (1815) keek Goethe naar het blad van de ginkgo biloba dat uit twee vrijwel gelijke helften bestaat, en vraagt zich dan af: ‘Is het soms één levend wezen/ dat zichzelf in tweeën deelt?/ of zijn het er twee, verweven en verenigd in één beeld?’ Intussen valt mij op dat in bijvoorbeeld Fire and Ice de vormen en hoe die zijn getekend (schakering van grijzige kleur en zwart) allemaal van eenzelfde familie lijken te zijn. Daarom kunnen ze, ook in andere schilderijen, zo beweeglijk en vrij en figuurlijk met elkaar worden samengevoegd dat ze bedrieglijk en helder zijn tegelijkertijd.
avatar image
Rudi Fuchs

CV

Rezi van Lankveld Born 1973, Almelo, NL Lives and works in Amsterdam, NL Education 1997-1999 Jan van Eyck Academie, Maastricht, NL 1993-1997 Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam, NL Solo Exhibitions 2019 Drifting Constants, Annet Gelink Gallery, Amsterdam, NL Drifting Constants, Reset Home, Borgloon, BE 2018 Solutions, The Approach, London, UK 2017 Rezi van Lankveld, Petzel Gallery, New York, US 2015 Si Tu Sors, Je Sors, Annet Gelink Gallery, Amsterdam, NL 2014 Brrxop, Spatiu Intact, Cluj-Napoca, RO Solo presentation, FIAC, Paris, FR 2013 Rezi van Lankveld, The Approach, London, UK 2010 Rezi van Lankveld, Friedrich Petzel Gallery, New York, USA Rezi van Lankveld, The Approach, London, UK 2008 Paintings on Paper, The Approach W1, London, UK 2007 Rezi van Lankveld, Friedrich Petzel Gallery, New York, USA 2005 Rezi van Lankveld, The Approach, London, UK Rezi van Lankveld, Diana Stigter Galerie, Amsterdam, NL 2003 Rezi van Lankveld, The Approach, London, UK 2002 Rezi van Lankveld, Loerakker Gallery, Amsterdam, NL Group Exhibitions 2018 Summer Group Show, Annet Gelink Gallery, Amsterdam, NL Rock the City, Root Canal, from De Ateliers, Amsterdam, NL 2017 Moto ondoso stabile, Sara Zanin Gallery, Rome, IT 2016 What are we gonna paint? (in collabortaion with Paola Clerico and art@work), Annet Gelink Gallery, Amsterdam, NL 2015 Stupid as a Painter, Jan van Eyck Academie, Maastricht, NL 2015 Back To The Future, Annet Gelink Gallery, Amsterdam, NL 2014 Prix Jean-Francois Prat, 3rd edition, Cabinet Bredin Prat, Paris, FR 2013 Aanwinsten 2013, Kunstruimte of the Dutch Central Bank, Amsterdam, NL 'Inevitable Figuration’: A Scene of Painting Today, Curated by Marco Bazzini and Davide Ferri, Centro per l’arte contemporanea Luigi Pecci, Prato, IT 2012 Door Schildersogen / From a Painter’s Perspective, Arti et Amicitiae Society, Amsterdam, NL Change your desires rather than the order of the world, Willem Baars Projects, Amsterdam, NL ABSOLUTE Dirk Braeckman Rezi van Lankveld, Rue Julien Dulait, Charleroi, BE 30 Days of Peace Love and Painting, Ellen de Bruijne Projects, Amsterdam, NL 2011 Rue Julien Dulait, Marcinelle, BE 2009 Christopher Orr & J. Parker Valentine & Rezi Van Lankveld, The Front Room, Contemporary Art Museum St. Louis, USA The Clotted Body, Rezi van Lankveld & Tim Stoner, Galerie Diana Stigter, Amsterdam, NL Being There, Galerie Akinci, Amsterdam, NL 2008 Back to Black, the color black in current painting, Kestnergesellschaft, Hannover, DE Paintings: 1936-2008, The Approach W1, London, UK 2007 Salon Nouveau, Engleholm Englehorn Galerie, Vienna, AT Accidental Painting, Perry Rubenstein Gallery, New York, USA 2006/2007 Le Nouveau Siecle, Museum Van Loon, Amsterdam, NL Schilderkunst Nederland Deutschland Malerei, GEM, Museum Voor Actuele Kunst, Den Haag, NL 2005 Museum Kunst Palast, Dusseldorf, DE Interested Painting, Gallery 400, University of Chicago, Illinois, USA 2004 Her Kind, The Approach, London, UK 2003 Diana Stigter Galerie, Amsterdam, NL Dirty Pictures, The Approach, London, UK 2002 Free space, Hasselt, BE 2001 Koninklijke Subsidie, Gemeentemuseum Den Haag, NL 2000 Atopie, Hedah, Maastrict, NL 1999 Free space, NICC, Antwerp, BE Bibliography: 2011 Skye Sherwin, Rezi van Lankveld, Ten Magazine, 30 October Rezi van Lankveld, At the First Clear Sight, London: Ridinghouse 2010 Skye Sherwin, Artist of the week 91, The Guardian, 10 June 2008 Goodling, Francis, Rezi van Lankveld: Critic’s Choice, Time Out London, Aug 14–20 2008, No.1982 2007 Weich, John, Future Greats: Rezi van Lankveld, Art Review, March, Issue 09, p.93 2006 Ribas, João, Emerging Artists, Art + Auction, May, Vol. XXIX No.9, p.128-129 (illus.) 2005 Gronlund, Melissa, Rezi van Lankveld, Frieze, May, Issue 91 Hubbard, Sue, Rezi van Lankveld @ The Approach, The Independent, 4th April Herbert, Martin, Rezi van Lankveld, Artforum, Summer, p.339-40 2003 Bell, Eugina, Rezi van Lankveld, Artforum.com, www.artforum.com, 2nd April Higgie, Jennifer, Rezi van Lankveld, Frieze, Issue 78, October Herbert, Martin, Rezi van Lankveld, tema celeste, No. 99 O’Reilly, Sally, Rezi van Lankveld, Time Out, No.1718, 23-30 July Falconer, Morgan, Rezi van Lankveld/The Approach, What’s On in London, 23 –30 July Collections Centraal Museum, Utrecht, NL Stedelijk Museum, Amsterdam, NL The Rabobank Art Collection, NL The Art Collection of the University of Chicago Booth School of Business, Chicago, USA Zabludowicz Collection, London, UK and New York, USA Aedes Real Estate Collection, NL