Het werk van Maaike Schoorel doet een appèl op het kijkvermogen van de toeschouwer. Wie goed kijkt, ziet dat het ogenschijnlijk monochrome oppervlak is opgebouwd uit geschilderde lagen: romig of ijl, wit of juist intens zwart. Wie langer kijkt, ontdekt vormen, figuren of zelfs een voorstelling.
Op het eerste gezicht lijken de doeken van Maaike Schoorel zo goed als leeg. Je ziet wat subtiele penseelstreken, zachte kleurnuances, een glinstering hier en daar. Op zoek naar aanknopingspunten beginnen je ogen te bewegen over het canvas. Pas na een langere tijd openbaart zich een voorstelling: een stilleven met een flesje Spa Blauw, een picknickend gezelschap gekleed in vrijetijdskleding, een strandgezicht of landschap.
Maaike Schoorel's onderwerpen zijn veelal te herleiden tot klassieke schildergenres, maar hebben ook een uitgesproken eigentijds karakter. Ze gebruikt zelfgemaakte snapshots, foto’s uit haar eigen familiealbums of opgeslagen herinneringen en dromen als uitgangspunt. Uiterst spaarzaam geschilderd, brengen de voorstellingen een interval tussen zien en begrijpen teweeg, waarin de verbeeldingskracht van de kijker wordt aangezwengeld.
In een beeldcultuur die wordt gedicteerd door een overdaad aan snel opeenvolgende prikkels, neemt Maaike Schoorel met haar schilderijen een unieke plaats in. Ogenschijnlijk leeg dwingen de doeken tot vertraging en vereisen een bewuste waarneming van de kijker. Zoals stilte oorverdovend kan zijn, zo dwingen de werken een opperste concentratie van het oog af.