13 october 2021, Wouter van den Eijkel
Shifting Monochrome
Janknegt Gallery trapte afgelopen zaterdag het galerieseizoen af met de eerste Nederlandse solotentoonstelling van Julia Schewalie. Tijd voor een kennismaking met de Duitse kunstenares die aan de weg timmert met reflecterende monochroom zwarte werken. “Uiteindelijk ben ik niet op zoek naar nieuwe materialen, maar naar nieuwe reflecties”.
Julia Schewalie, Lead, 2021, Janknegt Gallery.
Galeriehoudster Justine de Klerk zag het werk van Julia Schewalie voor het eerst toen ze een aantal jaar terug München bezocht. De Klerk was direct verkocht: “Ik was toevallig in München en bezocht daar het Atelierhaus am Domagk Park. Daar zitten 101 ateliers in. Het werk van Julia greep mij meteen aan, en heb toen eerst privé een werk van haar gekocht. Het is zo vernieuwend wat Julia doet. Ik breng haar werk sinds 2 jaar. De eerste keer op de PAN in 2019, maar Shifting Monochrome is de eerste solo van Julia bij Janknegt”.
Julia Schewalie (1988) studeerde schilderen en beeldhouwen aan de Akademie der bildenden Künste, München. Sinds haar afstuderen in 2015 was haar werk regelmatig in binnen- en buitenland te zien. Ook is het aangekocht door de Bayrische Staatsgemäldesammlung.
Als je oog in oog staat met een werk van Julia Schewalie springt de hoeveelheid handwerk en aandacht voor detail direct in het oog. Voor haar grotere geometrische patronen gebruikt ze honderden, zo niet duizenden op maat gemaakte stukjes zwart materiaal. Materialen die reflecteren, zoals bijvoorbeeld vinylplaten of diskettes zoals in Disk Black. Ze sorteert, rangschikt en versnijdt ze net zo lang dat ze vrijwel onherkenbaar zijn en niet herinneren aan hun oorspronkelijke functie.
Julia Schewalie, Disk_black, 2021, Janknegt Gallery
“Op deze manier lijkt het materiaal soms hard, soms zacht, zonder zijn daadwerkelijke staat te verraden”. Volgens De Klerk heeft deze bewerkelijke methode ook een ander effect: “Staand en vooral in beweging verleiden haar werken de kijker tot een samenspel van constructie en deconstructie. Daarbij zijn veranderende reflecties en reflecties op het oppervlak altijd onderdeel van haar werk. Ieder werk vangt de ruimte inclusief het natuurlijke en het kunstmatige licht op een unieke manier. De werken veranderen zo continu en kennen dus geen vaste status.”
Hoewel Schewalie telkens andere materialen gebruikt voor haar werk – ze gebruikte tot dusver onder meer grafiet, vinyl, monocrystaline solarcellen en loden timmermanssticks - is ze naar eigen zeggen niet in de eerste plaats op zoek naar nieuwe materialen. “Uiteindelijk ben ik niet op zoek naar nieuwe materialen, maar naar nieuwe reflecties Die reflecties in het licht vind ik meestal in de natuur, de plek waar vluchtigheid en vergankelijkheid domineren. Vervolgens zoek ik materiaal dat die reflectie mogelijk maakt”.
Julia Schewalie, Lead_flat, 2021, Janknegt Gallery
Gezien de gelijkenissen in de uiterlijke verschijningsvorm is het niet verbazingwekkend dat Schewalie Zero-kopstuk Heinz Mack en het minimalisme van Carl Andre noemt als inspiratiebronnen. Ook noemt ze de spiegelwerken van Anish Kapoor, de ruimtelijke mistinstallaties van Ólafur Elíasson en de reliëfachtige schilderijen van Pierre Soulages; stuk voor stuk kunstenaars die spelen met licht en ruimte.
Thematisch voelt Schewalie zich verwant met vroegchristelijke kunst, en dan in het bijzonder Byzantijnse kunst en iconen. Kunst die momenten van contemplatie moet oproepen. Ook Schewalie hoopt met haar monochrome werken het efemere en ontastbare af te beelden. “De weerkaatsing van licht op de monochrome oppervlakten is bedoeld om een contemplatieve stemming op te roepen. Ik wil dat de kijker zich kortstondig in deze stemming verliest en zich dan bewust wordt van de vluchtigheid van het moment”.
Julia Schewalie, Charred Wood, 2020, Janknegt Gallery
