06 august 2026, Flor Linckens
Mirco Marchelli en de muzikaliteit van stilte
Rama Duwaji (kunstenaar, stijlicoon en de vrouw van Zohran Mamdani, en daarmee de First Lady van New York) deelde afgelopen weekend veertien kunstenaars die haar op dit moment inspireren om zelf kunst te maken. Stipt op één stond de Italiaanse kunstenaar Mirco Marchelli. Nieuwsgierig? Op zondag 9 augustus (11.00 - 18.00) opent deze kunstenaar zijn tweede solotentoonstelling bij Hilde Vandaele Gallery in Watou.
Mirco Marchelli werd in 1963 geboren in Novi Ligure en woont en werkt tegenwoordig in Ovada, in de Italiaanse regio Piemonte. Hij werd aanvankelijk opgeleid als muzikant en speelde onder meer trompet in het orkest van Paolo Conte. Vanaf de jaren negentig verschoof zijn aandacht naar de beeldende kunst, maar componeren en muziek zijn altijd een voelbare rol blijven spelen in zijn werk, bijvoorbeeld in termen van ritme, variatie, improvisatie, structuur, harmonie en volume, of juist zorgvuldig geplaatste stiltes. Marchelli ontwikkelde in deze periode een eigen beeldtaal waarin kunst, muziek en poëzie elkaar vinden. In 2011 was zijn werk te zien in het Italiaans Paviljoen tijdens de 54e Biënnale van Venetië en later exposeerde hij onder andere in Palazzo Fortuny in Venetië en Museo Archeologico in Acqui Terme.
De titel van zijn tentoonstelling bij Hilde Vandaele Gallery, 'Silenzi d’oro’ (‘Gouden Stiltes’), zet meteen de toon. Marchelli onderzoekt in zijn praktijk hoe stilte niet alleen een afwezigheid van geluid kan zijn, maar ook een fysieke en mentale ruimte kan openen. Hij maakt vaak werken die het midden houden tussen schilderkunst, assemblage en sculptuur. Op het eerste gezicht lijken zijn composities opgebouwd uit een warm en ingetogen kleurenpalet, eenvoudige geometrische patronen en een sterk gereduceerde beeldtaal. Wanneer je iets langer kijkt dan ontdek je ook een spannend oppervlak dat getekend wordt door krassen, verkleuringen, weglatingen, contrasten, reliëf en subtiele materiaalovergangen. De werken laten zich daardoor niet snel of eenvoudig lezen en de betekenis van de werken wordt nooit volledig dichtgetimmerd.
Dat wordt versterkt door de associatieve en zintuiglijke titels van de werken, die afwisselend poëtisch, humoristisch en mysterieus zijn. Op zijn Instagramaccount deelde hij schilderijen met titels als ‘Campo di fiori finti’ (‘Veld vol nepbloemen’), ‘Pueril giardino religioso’ (‘Een kinderlijke religieuze tuin’), Arietta pioggerellina (‘Een briesje en motregen’), La rivalsa di un fiore (‘De wraak van een bloem’), ‘Acqua in bocca’ (‘Water in de mond’ of vrijer vertaald: ‘Geen woord erover’) en ‘Regine della notte’ (‘Koninginnen van de nacht’).
Marchelli werkt bovendien regelmatig met materialen die al een eigen geschiedenis met zich meedragen en daardoor allesbehalve neutraal zijn. Gips, was, cement, textiel, jute, hout, terracotta, keramiek, uiteenlopende verfsoorten en alledaagse gevonden objecten vinden zo een nieuwe context. Daarmee bouwt hij ook voort op de traditie van de Italiaanse Arte Povera. Eventuele beschadigingen, verkleuringen of oneffenheden van zijn materialen worden doelbewust onderdeel van het beeld. De kunstenaar probeert in zijn werk ook vluchtige en ongrijpbare concepten als tijd en herinnering te vangen en zijn werken verwijzen regelmatig naar de wereld buiten het atelier, ondanks hun abstracte aard.
