“Een kunstenaar is een kreupele die probeert zijn ontbrekende, verloren of beschadigde ledemaat terug te vinden op de meest oprechte en originele manier, door de meest uitgesproken momenten van pijn, geluk en woede in zijn karakter en ziel te snijden.” - Besmir Latifi
Besmir Latifi (geboren in Albanië, woont en werkt in Antwerpen, België) toont zijn nieuwste werk bij Shoobil in Antwerpen. De tentoonstelling ontvouwt zich als een gelaagde vertelling, met schilderijen en sculpturen die zijn elegante vakmanschap, meanderende schilderlijnen en mythische, cyclische beeldtaal zichtbaar maken. Standvastig en zwevend tegelijk bevinden zowel zijn schilderijen als sculpturen zich in een voortdurende flux, verankerd in een aardse, ingetogen kleurenpalet. Er is een weelderige symboliek en mystiek aanwezig, die uiteenlopende interpretaties toelaat. Om de kijker ademruimte te geven om vrij te dwalen en de werken open te lezen, maakte Latifi de bewuste keuze om de tentoonstelling geen titel te geven.

Zijn vaardige, hands-on omgang met materiaal, vooral zichtbaar in zijn gebruik van leer, strekt zich ook uit tot zijn werk als modeontwerper. Naast zijn beeldende kunstpraktijk ontwikkelt Latifi een eigen label voor unieke, handgemaakte leren schoenen en accessoires.
In een interview met Gallery Viewer deelt de kunstenaar inzichten in zijn artistieke praktijk en proces.
Wat vormt de kern van je praktijk?
De essentie van mijn werk ontstaat eenvoudig en vloeiend vanuit mijn dagelijks leven en wordt geïnterpreteerd via de dynamiek en gebaren van de beelden. In de meeste gevallen verliest het schilderij zijn geometrische vorm en staat het kader ten dienste van de dynamiek en expressie van het schilderij, omdat ik voelde dat mijn schilderkunst een natuurlijke loskoppeling vroeg van de traditionele geometrische benadering van vorm.

Welke ervaring, context of invloed heeft je manier van werken gevormd?
Mijn artistieke traject vindt zijn oorsprong ver weg in mijn kindertijd, ergens tussen de bergen in het noorden van Albanië, in een zeer eenvoudig leven tussen de natuur en mensen die leefden volgens de erecode en de ontberingen van een gebroken staat die net uit de greep van het communisme tevoorschijn kwam. Het was het einde van de jaren negentig, tijdens de Balkanoorlog, die culmineerde in de NAVO-bombardementen op Servië om de oorlog in Kosovo te stoppen.
Mijn dorp lag niet ver van de grens met Kosovo, en een van de belangrijkste wegen die Kosovo met Albanië verbond liep erdoorheen. Het gewicht van historische betekenis en ingrijpende ontwikkelingen was sterk voelbaar, maar werd niet begrepen door een kind dat gefascineerd was door het zien van tientallen bommenwerpers die over de bergen vlogen en tanks op de weg. Het was magisch.

De sculpturale handtassen zijn bijzonder intrigerende elementen binnen de tentoonstelling. Kan je meer vertellen over de oorsprong van dit concept?
Ze verwijzen naar de architectuur van de traditionele kulla-huizen uit mijn kindertijd. Kulla betekent letterlijk ‘toren’ of ‘vesting’. Deze stenen huizen, gebouwd met dikke muren, waren bedoeld om families te beschermen tegen indringers en om hen onderdak te bieden tijdens periodes van bloedvetes, een erecode die diep verankerd is in de cultuur van de regio. Dit historische gewicht vormt de symbolische kern van mijn sculpturale werken, die de herinnering dragen van generaties die in deze torens leefden.
Naast hun accessoire-achtige karakter zijn ze ook emotionele symbolen van de menselijke reis. Ze functioneren als verticale verbindingen tussen aarde en hemel, tussen bescherming en kwetsbaarheid. Op die manier worden de sculpturen tastbare erfstukken die de geest van het Albanese volk vieren en hun blijvende verbondenheid met hun architecturale erfgoed.