07 april 2025, Emily Van Driessen
Zaadjes van vernieuwing: Ewoud Viane’s eerste tentoonstelling 'sunny-side-up'
In zijn eerste solotentoonstelling bij PONTI Gallery in Antwerpen nodigt Ewoud Viane (geb. 1996, Gent) ons uit in een wereld die even zonnig als gelaagd is. 'sunny-side-up' is een ode aan lichtheid en lente, en tegelijk het resultaat van een jarenlang proces waarin materiaalonderzoek, experiment en beeldtaal langzaam tot bloei kwamen. “Het mag vrolijk zijn, luchtig. Ik wil gewoon dat mensen blij worden van mijn werk.” In een interview voor GalleryViewer vertelt Ewoud meer over zijn eerste solotentoonstelling, zijn techniek en hoe dit het begin markeert van iets nieuws.
Een techniek geboren uit nieuwsgierigheid
Wie het werk van Ewoud ziet vermoedt misschien niet dat zijn praktijk wortelt in de wereld van design en schrijnwerk. “Ik heb interieurvormgeving gestudeerd,” vertelt hij, “en daar kregen we lessen in constructieleer en materiaalleer. Ik ben ook opgeleid als schrijnwerker. Dat heeft me geleerd hoe dingen werken, hoe materialen op elkaar reageren. Die fascinatie is altijd gebleven.”
Ewoud Viane, Candelabra Tree 2, 2025, PONTI
Zijn artistieke traject begon met grote, zelfgemaakte textielkasten, zogenaamde ‘textielcabinets’, waarin hij epoxy en stof combineerde tot stevige, sculpturale objecten. Een toevallig experiment met een schildersdeur bracht hem op een nieuw spoor: het effect dat ontstond wanneer hij een met epoxy bewerkt stuk textiel weer lostrok van de ondergrond, herinnerde hem aan het moment waarop je een sticker van een muur trekt en er een laagje verf meekomt. Die logica, het loslaten als beeldgevend gebaar, werd de basis van een gelaagde techniek die hij de voorbije jaren verfijnde. “Het begon allemaal met experiment,” zegt Ewoud. “Ik heb meer dan een jaar gezocht naar hoe ik dit kon sturen. Hoe ik een beeld kon laten ontstaan via lagen, materialen en geduld.” Hoe hij precies zijn beelden opbouwt, houdt hij liever tussen de lijnen verborgen.
Van botanische tekeningen naar een eigen beeldtaal
Ewouds eerste beelden baseerden zich op bestaande botanische illustraties. “Ik was nog aan het zoeken naar vorm en techniek. Het was mijn manier om me iets eigen te maken via iets bestaands.”
Wat hij toen tekende met bewondering voor het gedetailleerde werk van vroegere botanisten – die nog vóór de fotografie de natuur met bijna wetenschappelijke precisie vastlegden – vormt vandaag nog steeds een inspiratiebron. Alleen zijn de resultaten intussen veel vrijer. “De planten en bloemen in mijn werk zijn nog steeds gebaseerd op de natuur, maar ik manipuleer ze. De kleuren, verhoudingen, vormen, die zijn nu allemaal van mij. Het is echt een eigen wereld geworden, ontsproten uit fantasie.” Diezelfde verschuiving tekent zich af in zijn houding als kunstenaar: “Eerst was het een zoektocht naar de juiste techniek,” zegt hij. “Nu is het een zoektocht naar mijn eigen beeldtaal.”
Ewoud Viane, Umbrella Tree, 2024, hier te zien in 'sunny-side-up' in PONTI
Een zonnige titel met een dubbele bodem
De titel van de tentoonstelling klinkt als een glimlach: sunny-side-up. “Enerzijds verwijst het natuurlijk naar een spiegelei,” lacht Ewoud, “en naar het begin van de zonnige lente, maar het is ook een knipoog naar het resultaat.” Wat je aan de voorkant ziet, is de ‘sunny side’, de vrolijke kant. De achterkant toont het spiegelbeeld, een restbeeld van het proces, dat je als bezoeker niet ziet, maar dat wel mee het werk vormgeeft. Die verborgen zijde draagt sporen van hoe het beeld ontstond.
Bewondering voor bewegend beeld
Voor het eerst toont Ewoud in deze expo ook een werk dat beweegt en hij koos voor een praxinoscoop om het tentoon te stellen: een vroeg animatietoestel met spiegels in een draaiende cilinder.
“De praxinoscoop is iets waar je zelf aan draait. Je moet er moeite voor doen, en dat maakt de ervaring persoonlijker. Het is een soort stop-motion, maar dan analoog.” In de spiegels zie je een bloem, een Madonna-lelie, die open bloeit: blaadje per blaadje, opent ze zich en sluit dan weer langzaam. Het lijkt wel een ode te zijn aan de traagheid waarmee iets tot leven komt.
Net zoals de oude botanische tekeningen een poging waren om de natuur te begrijpen vóór de komst van fotografie, lijkt Ewouds gebruik van de praxinoscoop te verwijzen naar een verlangen om verstilde beelden tot leven te wekken. Alsof hij, zonder het te beseffen, aansluit bij diezelfde fascinatie: de wereld vatten in fasen, met aandacht voor elk tussenmoment.
Ewoud Viane, Praxinoscope Madonna Lily, 2025, PONTI
Wie een uitnodiging voor 'sunny-side-up' ontvangt, krijgt meer dan een kaartje: in elk exemplaar zitten wildebloemenzaadjes speciaal voor bijtjes en vlinders. “Het is lente,” zegt Ewoud. “Het is hét perfecte moment om te planten. Het leek me mooi om letterlijk iets te kunnen zaaien.”
Die zaadjes zijn een symbolisch gebaar die ook passen bij het prille begin van een artistiek parcours. “Ik weet nog niet wat er volgt,” glimlacht hij. “Deze tentoonstelling voelt als een beginpunt. De zaadjes zijn gepland, nu is het wachten op wat er groeit en waar de wind me brengt.”
Ewoud Viane, Madonna Lily 1+11, 2024, PONTI
