Bij GNYP Gallery in Antwerpen presenteert de Amerikaanse kunstenares Lizzy Lunday haar intrigerende tentoonstelling New Myths and Amalgamated Monsters, een titel die zich cryptisch laat vertalen als Nieuwe Mythes en samengevoegde Monsters. Deze expositie, die nog loopt 22 juni 2024, biedt kunstliefhebbers een unieke kans om te ervaren hoe Lunday's werk historische en hedendaagse referenties samenvoegt tot een visueel spektakel. Haar schilderijen nodigen uit om te reflecteren over de menselijke psyche en onze hedendaagse samenleving door middel van een unieke samensmelting van kunst uit verleden en heden.
Een korte kennismaking
Lizzy Lunday, geboren in 1992 in Kansas City, is een naam om rekening mee te houden in de hedendaagse kunstwereld. Ze behaalde haar Master in Fine Arts in 2019 aan het vermaarde Pratt Institute en verwierf sindsdien internationale bekendheid met haar schilderijen die de grenzen tussen realiteit en fictie vervagen. Lunday's werk is te zien geweest in tal van solo- en groepstentoonstellingen, en ze heeft diverse onderscheidingen ontvangen voor haar gedurfde en experimentele benadering van schilderkunst. Haar stijl kenmerkt zich door een dromerige, bijna surrealistische esthetiek die vaak mythologische en religieuze thema's integreert in een hedendaagse context.
De creatie van nieuwe mythes
Lunday’s schilderijen zijn een fascinerende samensmelting van mythologische en religieuze referenties met hedendaagse beelden. In deze tentoonstelling nodigt ze de kijker uit om te reflecteren op de universele thema's die in haar werk centraal staan.
De werken van Lunday omhullen zich met een mysterieus aura. Een opvallend werk is On the Way Out, waarin ze een moderne twist geeft aan Masaccio’s Verdrijving uit de tuin van Eden. In plaats van de intense emotionele lading en schuldgevoelens van Adam en Eva, toont Lunday een haast nonchalant stel dat een restaurant of tv-studio verlaat. Deze herinterpretatie benadrukt de spanning tussen onze publieke façades en private kwetsbaarheden, een thema dat door de eeuwen heen relevant blijft.
Nog sterker vind ik haar werk Slipping waarin ze de toeschouwer onderdompelt in een kleurrijke, levendige scène die een eigentijdse interpretatie van menselijke interactie biedt. De compositie vangt een moment van chaos en kwetsbaarheid, een intrigerende mengeling van figuren gevangen in een ogenschijnlijk ongecontroleerde en absurde situatie. De dynamiek en de ongerijmdheid van de scène doen denken aan de dramatische levendigheid van een realityshow waarin persoonlijke relaties en publieke vertoningen botsen en versmelten.
Haar kleurenpalet is zowel gedurfd als expressief, met verzadigde tinten van roze, geel en groen die de figuren omlijnen en een zekere plasticiteit aan de scène geven. De figuren lijken te balanceren op de rand van een fysieke en emotionele ineenstorting, hun lichamen gedraaid en verwrongen in ongemakkelijke posities. Deze speelse vervorming en dynamische poses creëren een gevoel van zowel beweging als instabiliteit, alsof ze elk moment kunnen vallen of opstaan.
Een knipoog naar Caravaggio
Slipping roept ook subtiele herinneringen op aan het iconische schilderij De graflegging van Christus (1602). Net als in Caravaggio's meesterwerk, waar de figuren dramatisch worden verlicht en gevangen zijn in een moment van intense emotie en lichamelijke expressie, toont Slipping een moderne scène van vervoering en onheil. De centrale figuur, die ondersteund wordt door de anderen, lijkt in een fragiele pose gevangen, vergelijkbaar met de kwetsbare Christusfiguur die door zijn volgelingen naar zijn graf wordt gedragen.
De lichtval en schaduwen in Lunday's schilderij, hoewel minder realistisch en meer gestileerd dan bij Caravaggio, dragen bij aan de dramatiek en het gevoel van urgentie in de scène. De lichamen zijn niet zozeer een weergave van fysieke pijn, maar eerder een manifestatie van de complexe emoties en sociale dynamieken van de hedendaagse samenleving.
De complexiteit van intimiteit en verlangen …
Lunday staat bekend om in haar schilderijen de grens tussen realiteit en fictie op te zoeken. Haar schilderijen zijn als een droomwereld waarin voorgronden en achtergronden in elkaar overvloeien, en lichamen worden getransformeerd tot nieuwe, gemuteerde vormen. Als toeschouwer voel je je getuige van een visueel conflict tussen het reële en het virtuele. Een ander terugkerend thema in Lunday's werk is de complexe aard van intimiteit en verlangen. In haar schilderijen wordt de kloof verkend tussen geïdealiseerde mediarepresentaties van intimiteit en de vaak ongemakkelijke realiteit ervan. De figuren in haar werken bevinden zich in momenten van schijnbare nabijheid die doordrenkt zijn met spanning en dubbelzinnigheid. In Beheaded (‘onthoofd’) balanceren de gebaren van de figuren tussen tederheid en territoriaal gedrag, waarbij intimiteit wordt weergegeven als een probleem van definitie in plaats van een vaststaand feit. Deze verkenning van intimiteit is bijzonder relevant in een tijdperk waarin de scheidslijn tussen publieke en privélevens steeds vager wordt. Lunday’s werken nodigen de kijker uit om de onderliggende emoties en relaties te onderzoeken, zonder ooit al hun geheimen prijs te geven. Dit creëert een dynamiek waarin de toeschouwer actief wordt betrokken bij het ontcijferen van de betekenissen en thema's in haar kunst.
… van vertrouwdheid en verontrusting
Lizzy Lunday's tentoonstelling biedt ons een rijke visuele ervaring die zowel vertrouwd als verontrustend nieuw aanvoelt. Haar werk nodigt ons uit om na te denken over hoe historische en hedendaagse beelden onze perceptie van de wereld beïnvloeden, en hoe de complexe aard van menselijke relaties zich in deze context ontvouwt.
Met haar gedurfde gebruik van kleur, haar verkenning van diepe emotionele thema's, en haar unieke vermogen om tijdloze archetypen te integreren in een hedendaagse context, biedt de kunstenaar een fascinerende kijk op de menselijke ervaring. Haar schilderijen blijven ons uitdagen en fascineren, en bevestigen haar als een belangrijke stem in de hedendaagse kunstwereld. Voor kunstliefhebbers en critici is deze tentoonstelling een must-see, een kans om de toekomst van de schilderkunst te verkennen door de lens van een kunstenaar die de conventies blijft trotseren en herdefiniëren.