In ECHOES presenteert Van As een nieuwe serie schilderijen gebaseerd op mangrovegebieden die zij eerder bezocht.
De titel verwijst naar het muzikale principe van echo: een klank, melodie of motief dat herhaald terugkeert, steeds iets zachter, diffuser of vervormd. In de muziek wordt dit effect al eeuwenlang gebruikt om diepte, ritme en ruimtelijkheid te creëren. Die gelaagdheid klinkt ook door in de tentoonstelling, waarin herinnering, reflectie en tijd voortdurend in elkaar overvloeien. Tegelijkertijd verwijst ECHOES naar de mythe van Echo en Narcissus. Echo blijft daarin ongezien achter, terwijl Narcissus uitsluitend oog heeft voor zijn eigen spiegelbeeld in het water. Dat spanningsveld tussen zien en gezien worden vormt een belangrijk uitgangspunt binnen de tentoonstelling.
In de schilderijen van Van As verschijnen mangroves, wortels en vegetatie zowel als landschap als in hun weerspiegeling in het water. Die reflecties zijn nooit volledig scherp; vormen lossen op, vervormen en verschuiven. Zoals herinneringen veranderen in de tijd, verandert ook het beeld zelf.
De werken ontstonden vanuit een terugkeer naar een landschap dat zichtbaar veranderde door tijd en klimaatverandering. Maar ECHOES gaat niet alleen over het verdwijnen van natuur, ook over de manier waarop herinneringen blijven resoneren; zachter, diffuser en minder vastomlijnd dan het origineel.
Van As balanceert in haar schilderijen op de grens tussen figuratie en abstractie. Kleurvlakken, lichtreflecties en schaduwen creëren beelden die zich langzaam ontvouwen en uitnodigen tot aandachtig kijken.
Met ECHOES presenteert Anne van As een contemplatieve tentoonstelling over landschap, herinnering en zichtbaarheid; over wat blijft bestaan als echo, zelfs wanneer het oorspronkelijke beeld langzaam vervaagt.