Met This is Where I left Myself keert Fred Michiels terug naar Eva Steynen Gallery voor zijn vierde solotentoonstelling. De tentoonstelling zet een dialoog voort die zich doorheen de verschillende reeksen in zijn oeuvre verder heeft ontwikkeld. In deze nieuwe reeks schilderijen worden lagen van kleur, herinnering en visuele fragmenten omgevormd tot een uitgesproken fysieke vorm van abstractie.
Als schilder heeft Michiels een eigenzinnige praktijk ontwikkeld rond wat zich tussen herkenning en abstractie afspeelt. Zijn beeldtaal put uit schilderkunst, tekening, architectuur, muziek, kunstgeschiedenis en fragmenten uit het dagelijkse leven, die hij voortdurend transformeert. Beelden worden niet gereproduceerd, maar uit elkaar gehaald, gelaagd, onderbroken en opnieuw samengesteld, tot hun oorspronkelijke betekenis plaatsmaakt voor ritme, kleur en beweging. Zijn schilderijen laten het oog voortdurend bewegen tussen wat zich aan de oppervlakte toont en wat zich daaronder lijkt te verschuilen.
In This is Where I left Myself wordt die spanning tussen verhullen en onthullen, tussen oppervlakte en diepte een centraal gegeven. Historische referenties, architecturale herinneringen en persoonlijke indrukken zijn niet langer als beelden herkenbaar; ze blijven als sporen in het schilderij aanwezig en worden omgevormd tot ritme, structuur en kleur.
Deze nieuwe werken vinden hun vertrekpunt in reizen en wandelingen door Brussel, Wenen, Parijs en Sète, en in herinneringen aan een bos in Bretagne. Tijdens deze reizen maakte Michiels tekeningen en verzamelde hij visuele indrukken van architectuur en haar ornamentiek: de slingerende lijnen van de Art Nouveau, de organische vormen van Victor Horta en Hector Guimard, en de meer geometrische vormentaal van de Wiener Secession. Terug in het atelier worden deze observaties losgemaakt van hun architecturale oorsprong. Bogen, cirkels, rasters en ornamentele lijnen worden fragmenten van een nieuwe, autonome beeldtaal.
De schilderijen die hieruit ontstaan zijn noch afbeeldingen van plaatsen, noch conventionele abstracties. Ze functioneren eerder als herinneringen aan beelden of na-beelden: iets herkenbaars kan zich even aandienen om vervolgens door een volgende laag te worden bedekt, verschoven of getransformeerd. Organische vormen verschijnen als openingen, maskers of vensters op een onbestemde ruimte. Kleur creëert diepte, om die vervolgens weer te verhullen.
De titel This is Where I left Myself verwijst naar iets wat is achtergelaten: een reis, een beeld, een fragment of een herinnering. Toch blijft niets onaangeroerd. Alles ondergaat de fysieke handeling van het schilderen en krijgt een eigen, nieuwe picturale vorm.
De schilderijen van Michiels vragen zowel om een onmiddellijke als om een langdurige blik. Op het eerste zicht ligt de impact in kleur, licht en energie; pas geleidelijk, door het aandachtig kijken, wordt de complexiteit van hun opbouw zichtbaar. Hoe langer men kijkt, hoe moeilijker het wordt om voorgrond van achtergrond, beeld van abstractie, oppervlakte van diepte te onderscheiden.
This is Where I left Myself nodigt uit om zich precies in dat spanningsveld te begeven: te kijken, je oriëntatie te verliezen en opnieuw te kijken, tot het schilderij zich langzaam ontvouwt.