In deze tentoonstelling ontvouwt zich een hedendaagse tragedie waarin drie versies van de aarde naast elkaar bestaan.
Elk wereldbeeld spreekt met evenveel zekerheid en beweert de waarheid in pacht te hebben. Beelden, stemmen en tekens proberen de toeschouwer te overtuigen, terwijl op de achtergrond stilletjes twijfel blijft hangen. Wat we weten, bereikt ons via schermen, boeken en mediagenieke autoriteiten, ver verwijderd van directe ervaring.
Overtuiging wordt een kwestie van kiezen in plaats van vragen stellen. De titel, geïnspireerd door William Gibsons All Tomorrow’s Parties, verwijst naar een wereld die gevangen zit tussen overlappende toekomsten, waar de werkelijkheid wordt gevormd in overgangszones in plaats van in vaste conclusies. Tussen zwart en wit verdwijnt langzaam de ruimte voor nuance, dialoog en wederzijds respect.
Deze tentoonstelling nodigt de kijker uit om weer een stap terug te zetten in die kwetsbare tussenruimte.