Wannes Lecompte
Zeven beelden en een boek
Practisch: during Easter holidays (4 - 19 April) Tuesday - Sunday, 2 - 6pm
Saturday 18 & Sunday 19 April: Wannes Lecompte will be present for guided tours at 14:00 & 16:00
- Kapel Rozenkrans, Albert I-Laan 54A, Oostduinkerke
- Westhoek Academie Koksijde, Veurnelaan 109, Koksijde
Free entrance
“Je kan naar alles kijken. Als ik er nou maar een tijdje naar kijk dan gaat het spreken, want dan gaat het zijn karakter aan je laten zien.” (Ger van Elk)
Wannes Lecompte (°1979) stelt zich consequent ten dienste van zijn métier, de schilderkunst. Hij vraagt de toeschouwer om ‘kijker’ te worden en een inspanning te leveren. We leven vandaag in een wereld waarin elke seconde een veelheid van beelden en indrukken op ons worden afgevuurd. Wat Wannes doet is bewust traagheid inbouwen: hij maakt beelden die niet onmiddellijk willen charmeren, maar die door hun schilderkundige opbouw wel blijven intrigeren. Wat zeggen de schilderijen ons precies? Zit er een verhaal achter?
Al ruim dertig jaar is Wannes Lecompte als kunstenaar actief. Wanneer hij over zijn eigen kunstwerken praat, tuimelt hij van nu in vroeger en terug, en plaatst hij alles wat hij ooit deed naast elkaar – van het maken van reeksen schilderijen, tekeningen, performances of fresco’s in de publieke ruimte – alsof alles gisteren of vandaag gemaakt had kunnen zijn. Het oeuvre dat Wannes Lecompte opbouwde, blijft in essentie consistent: “mijn schilderijen gaan altijd slechts en puur over het schilderen zelf.” Die tijdloosheid geldt evengoed als je hem hoort praten over zijn bewondering voor andere kunstenaars, of die nu vandaag, gisteren of zevenhonderd jaar geleden actief waren. Eén van hen is Raoul De Keyser (1930 – 2012) omdat hij ook altijd consequent was in het reflecteren over schilderkunst, een attitude die Wannes Lecompte inspireert. Hij nam ooit contact op met De Keyser in de hoop een gesprek te kunnen voeren over hun métier. Het contact kwam nooit verder dan een telefoongesprek maar zelfs dat korte gesprek bleek bepalend. Raoul De Keyser vroeg hem wat hij precies deed, “olieverf op doek”? Lecompte was bijna verontwaardigd door deze vraag - uiteraard werkt hij met olieverf op doek – maar de vraag stimuleerde hem om nog meer stil te staan bij de essentie van zijn vak. Prompt boorde hij gaten in de muren van zijn atelier, stak er penselen in en wreef de opgespannen doeken ertegenaan. “Nee Mr. De Keyser, ik werk eigenlijk met doek op olie.”
Zeven beelden en
In deze tentoonstelling brengt Wannes Lecompte zeven grote schilderijen samen, met centraal in de ruimte een boek in doek. Een schilderij van Wannes Lecompte is pas voltooid wanneer het voldoet aan vooraf bepaalde regels. Het zijn richtlijnen die de kunstenaar zichzelf oplegt om te bepalen wanneer hij het kunstwerk moet loslaten. Voor hij een penseelstreek op het doek zet, neemt hij uitgebreid de tijd om na te denken over wat hij wil schilderen. Het denkproces kan lang duren, terwijl het schilderen zelf soms verrassend snel verloopt. “Michelangelo Buonarroti (1475 – 1564) zag de engel in het blok marmer en hakte net zolang tot hij hem bevrijd had. Ik neem de tijd om mijn canvassen te lezen vooraleer ik begin te schilderen. Zo wijst het linnen en de manier waarop het geweven is, me soms de juiste richting aan. Schilderen is voor mij een vorm van waarnemend tekenen. Vervolgens ‘beschilder’ ik de kleine details die me opvallen.”
De zeven grote canvassen aan de wand van De Rozenkrans kapel zinderen van kleur. Het zijn titelloze beelden die enkel de ambitie hebben ons te laten nadenken over schilderkunst. Door hun formaat kan je er als kijker één op één in opgaan en je ogen over het canvas laten dwalen. De kunstenaar zoekt geen representatie van de werkelijkheid, hoewel ons brein misschien wél zal proberen om een figuur te herkennen in de abstracte vormen. Witruimte is essentieel, maar wit is niet zomaar wit. Verschillende witten kunnen dienen om iets ‘weg te schilderen’, maar evengoed kunnen daar aardetinten voor in aanmerking komen. Achtergrond en voorgrond vloeien vaak in elkaar over. Er is geen voor- of achterplan, geen hiërarchie tussen beide. De olieverfkleuren komen hier quasi ongemengd op doek terecht.
Richting en beweging zijn twee sleutelwoorden om naar de kunstwerken te kijken. De kunstenaar daagt zichzelf uit om alle mogelijke richtingen uit te gaan met zijn penseelstreken. De bewegingen die hij daarbij maakt, laten zich eveneens zien. Schilderen vanuit de pols, de ellenboog of met grote armbewegingen en het hele bovenlichaam, dat laat zich zien in een schilderij. Inspiratie vond hij bij Giotto di Bondone (c. 1266 – 1337) die op een bepaald moment gevraagd werd om een ontwerptekening te maken voor een fresco in opdracht van paus Bonifatius VIII. Giotto nam een dik penseel met fijne punt en plaatste zijn ellenbogen tegen zijn zij. Vanuit die houding maakte hij een perfecte O van Giotto, zonder verdere hulpmiddelen. Deze eenvoudige maar virtuoze zet zorgde ervoor dat hij de opdracht binnenhaalde. Alles draait om de richtingen en lichaamsbewegingen.
een boek in doek
De zeven beelden aan de wand werden zonder frame geschilderd en pas daarna opgespannen. Op de grond ligt een groot boek dat is samengesteld uit ‘ontspannen’ canvassen. Ze lijken te zijn bevrijd van hun taak om een schilderij aan de wand te zijn. Ze mogen opnieuw, als olie op doek, eenvoudigweg ‘zijn’. Wannes Lecompte selecteerde 26 schilderijen die hij ‘inbond’ tot boek. Als bezoeker kan je erin bladeren. Recto en verso pagina’s creëren samen een fluctuerend beeld. Soms passeren er random gekozen titels, hier en daar kan je het maakproces van een schilderij volgen, waarbij elke herwerking gedateerd werd.
Het idee voor een boek in doek ontstond toen Wannes Lecompte op een verloren moment op het perron van een treinstation een meisje zag die een boek uit haar handen liet vallen. Het boek lag daar op de grond, de bladeren waaiden open. Dat beeld bleef hem bij en deed hem ook denken aan de Annunciatie van Maria zoals de Meester van Flémalle dit tafereel in de 15de eeuw schilderde. Maria heeft een boek op de schoot en er ligt nog een ander boek opengewaaid op tafel. De wind speelt met de bladzijden hoewel het raam dicht is. Los van de symboliek die uitgaat van dit Bijbelse tafereel, wil Wannes Lecompte in de eerste plaats een plek creëren waar je kan stilstaan en de tijd kan nemen om te bladeren door de schilderingen. Het wordt bijna een performance waarbij je als ‘kijker’ geactiveerd wordt. En als je lang genoeg kijkt, laten de beelden ongetwijfeld hun karakter zien!
Oostende, december 2025
curator Mieke Mels