“Dit is zo’n doek waar ik wel een maand van moet bijkomen voor ik er mee verder kan gaan!” Lorian Gwynn spreekt hartstochtelijk én met humor over haar werk, alsof ze het over familie heeft. Ze houdt niet van vaststaande structuren, maar schept haar persoonlijke en eigentijdse orde, juist uit de chaos die de realiteit van het alledaagse leven met zich meebrengt. Haar werk draait om intuïtie, toeval en het ontdekken van onverwachte verbindingen. Haar beelden toveren de realiteit tevoorschijn als gelaagd en dynamisch, als een stroom aan ervaringen. Daarbij hoort, zoals ze het zelf formuleert, dat haar werken soms weerbarstig zijn, en hun eigen wetten opleggen aan de kunstenaar. Het antwoord op die weerbarstigheid is: kijken, kijken en nog eens kijken. Haar schilderijen ontstaan vanuit een proces dat ze eerder ziet als ‘adem halen’ dan als een ‘plan’. “Ik begin met meerdere lagen gesso gevolgd door acryl verf, om het witte doek zijn dreiging te ontnemen. Het onbeschreven vlak is geen leegte, maar een stilte die eerst verzacht moet worden. Door lagen aan te brengen mag het doek alvast een beetje beginnen met leven, ademen, een huid krijgen. Zo ontstaat voor mij de ruimte om te beginnen, een plek waar de tijd zich langzaam kan nestelen.”
In haar eerste solotentoonstelling in de galerie presenteren we een reeks recente werken, voor het merendeel portretten. Varend op haar intuïtie verkent Gwynn in feite al schilderend de fysieke en psychologische realiteit van het menselijk bestaan. Voor de kleinere portretten nam ze mensen uit haar omgeving als model, al dan niet met een foto als vertrekpunt. Gwynn: “Hoe beter ik iemand ken, hoe minder houvast ik nodig heb. In dunne lagen olieverf ontvouwt zich een oogopslag, een kleine beweging. Soms leer ik iemand beter kennen door diegene te schilderen, soms realiseer ik me door het proces vooral hoe ík zelf naar anderen kijk. Wat ik mooi vind is om altijd zoekend te blijven en te voelen dat er geen absolute waarheid of eindstreep is.”
Gwynn bevindt zich met haar portretten in een lange schilderkunstige traditie. Haar expressieve wijze van schilderen levert portretten op die weliswaar ontstaan vanuit het lineaire zoeken naar een gelijkenis met een individu, maar die uiteindelijk in hun transparante gelaagdheid vooral blijk geven van een eigentijdse, gefragmenteerde en filmische blik. Gwynn heeft het vermogen om de beschouwer mee te slepen in de constructie van haar suggestieve en poëtische fictie. Zelf zegt ze dat het heden centraal staat in haar werk. Daarmee bedoelt ze de gedeelde momenten met haar geliefden en bekenden, de onrust van het dagelijks leven, maar ook de grotere, meer algemene en actuele thema’s zoals het idee van transformatie en van verbondenheid. What Lingers, What Shifts gaat over de zeggingskracht van het geschilderde beeld in het licht van een continue veranderlijkheid.
Lorian Gwynn (2001, Utrecht) rondde haar opleiding aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht af in 2023. Van 2024-2025 deed ze een residentie aan De Ateliers in Amsterdam. In 2023 was ze genomineerd voor de Koninklijke Prijs voor Schilderkunst. In 2024 won ze de Buning Brongers prijs en in 2026 won ze de Koninklijke Prijs voor Schilderkunst. Ze is ook genomineerd voor de Schefferprijs waarvan de winnaar binnenkort bekend wordt gemaakt. Haar werk is vertegenwoordigd in openbare en particuliere collecties.