Het begint met een stille helderheid.
Niet het soort dat om uitleg vraagt, maar dat zich langzaam onthult – in hoe licht over een oppervlak beweegt, in hoe een vorm stil lijkt maar toch leeft. In het ritme tussen de werken – niet door herhaling, maar door beheersing.
In deze tentoonstelling speelt de ruimte een gelijkwaardige rol. Natuurlijk licht schuift langzaam over de vloer. Pigmenten reageren. Reflecties verschuiven. Brons vangt de lucht. Oppervlakken absorberen en geven terug, afhankelijk van waar je staat en hoe lang je blijft.
Er wordt geen enkel verhaal verteld. In plaats daarvan tonen drie kunstenaars een parallelle praktijk, ieder geworteld in materiaal, vorm en het act van kijken. Wat hen verbindt is niet het onderwerp, maar de houding: een gedeelde helderheid, een bedachtzaam tempo, een gevoeligheid voor aanwezigheid.