Björn De Feyter analyseert en voelt, hij voelt en analyseert. Er ontstaat een beeld dat het proces van voelen /analyseren mee richting geeft tot op het punt dat een definitief beeld ontstaat. Ratio en poëzie versmelten met elkaar.
De onderwerpen voor zijn werk zoekt hij in zijn onmiddellijke omgeving en tracht deze een meer universeel karakter te geven. Verwijzingen naar de wereld van de huisschilder, het beroep van zijn vader, komen vaak terug. De met-verf-bevlekte zwarte doeken die zijn vader destijds gebruikte om meubels en vloeren mee te beschermen, vormen een onuitputtelijke bron van inspiratie. Alle doeken werden genummerd, gefotografeerd en gearchiveerd. De foto’s van de doeken vormen een aanleiding voor het maken van nieuw werk. De doeken zelf worden aangewend voor het maken van installaties die reversibel zijn.
In zijn ‘blurry’ foto’s worden mannen-figuren geportretteerd; ‘Stand – stills’ die even aandacht vragen, de fantasie prikkelen en dan weer loslaten. Er worden momenten van verstilling getoond; beelden die op hun beurt een moment van verstilling genereren bij de toeschouwer.
De Feyter tracht een universum te creëren dat niet onberoerd laat, maar steeds op een subtiele manier, zonder te willen shockeren. Veel van zijn werken worden ‘gewit’ (met pastel, verf, plamuur, …) naar analogie met de wijze waarop zijn vader 40 jaar lang muren en plafonds gewit heeft.