Annet Gelink Gallery kondigt met trots When it’s almost dark aan, Giorgio Andreotta Calò’s eerste solotentoonstelling in de galerie.
De tentoonstelling presenteert het project ΙΚΑΡΟΣ (ICARUS), oorspronkelijk ontwikkeld tijdens Andreotta Calò's deelname aan Into Nature (Emmen, 2020). Het project bestond oorspronkelijk uit een middellange film maar ontwikkelde zich tot een bredere reeks werken, met als doel de poëtische essentie van de film te vertalen naar de karakteristieke tentoonstellingsruimte.
De film Icarus (2021) ontstond na een bezoek aan het voormalige vlinderpaviljoen van de dierentuin in Emmen. Na de verhuizing van de dierentuin raakte ook het paviljoen in verval. Vlak voor de uiteindelijke sloop in 2021, maakte Andreotta Calò deze film over een deskundige - en een autodidactische entomoloog die een kolonie nachtvlinders in het gebouw stichten, in een laatste symbolische handeling voor de vernietiging. In de verlaten tuin doorlopen de entomologen een cyclus van geboorte, bloei en vernietiging, geïnspireerd op Ovidius' mythe van Icarus. Hun willekeurige acties worden manifestaties van de mythe, en de film - aanvankelijk een document van een biologische transformatie - groeit uit tot een testament van de mythische vertelling.
De labyrintische installatie van kooien in de galerie weerspiegelt de vlindertuin in de film en de structuur die Daedalus ontwierp in de mythe. Takken en cocons, gegoten in zilver en brons, worden tot leven gewekt door de plotselinge geboorte van motten, waardoor het traditionele concept van stilleven verschuift naar dat van de levende natuur. Waar het verhaal van Icarus in de film wordt verpersoonlijkt door de entomoloog en zijn leerling, trekt Andreotta Calò hier een parallel tussen de mythe en de mot.
Andreotta Calò's fascinatie voor de symbiose tussen de natuur en de menselijke creatie wordt eveneens weerspiegeld in de Pinna Nobilis serie. De sculptuur, die gebruik maakt van zijde uit de zee en de verloren-was-methode in het bronsgietproces, bestaat uit een grote schelp van de gelijknamige soort. Voor deze tentoonstelling heeft de kunstenaar cocons van de Callosamia promethea (een zijdevlinder) aan het uiteinde van de sculptuur genaaid, waarbij byssusdraden werden gebruikt om het organische materiaal aan het gesmolten metaal te hechten.
Door middel van een constellatie van werken die voortdurend de grenzen tussen menselijke artefacten en biologische manifestaties omverwerpen, wil de tentoonstelling de mythische dimensie van het verhaal reactiveren. When it's almost dark bevindt zich zo in een permanente staat van wording, in de spanning tussen dag en nacht en de schemering van de verbeelding.