In navolging van de tentoonstelling Female Contrapositions tonen we in de komende tentoonstelling: Male Contrapositions (Houston, We Have a Man!) het werk van mannelijke kunstenaars. Hieronder leest u onze uiteenzetting omtrent het mannelijke narratief. Graag nodigen we u uit om te komen kijken en uw nieuwsgierige blik met ons te delen.
In 1908 schreef de Zwitserse politicus en essayist William Vogt het boek ‘Sexe faible’ (‘De zwakke sekse’), waarin hij onderzoek doet naar de ‘natuurlijke zwakheden en tekortkomingen van de vrouwelijke sekse’. Bedoeld als een tegenreactie op feministische utopische ideeën van destijds, gaf het boek woorden aan toen dominante visies op wat het betekent om vrouw en man te zijn. Op de geslachtsvariatie m/v hebben we de westerse moderne samenleving georganiseerd. De man staat voor kostwinner, stoer en rationeel, en vrouw voor baren, zorgen en emotioneel.
Voor tientallen jaren werd de vrouw als ondergeschikt aan de man gepositioneerd, vanwege haar vermeende anatomische inferioriteit. Pas sinds kort is dit beeld langzaamaan aan het veranderen; de man blijkt niet de sterke sekse te zijn maar juist statistisch gezien veel vatbaarder voor ernstige ziekten, veel vaker moeite te hebben met het mee draaien in de maatschappij en mannen hebben een groter aandeel in criminaliteit en zelfmoorden dan de vrouw. Daarnaast wordt de positie van de man actief ter discussie gesteld, hij moet minder ruimte innemen, ruimte maken voor de ander.
Er wordt gesproken over de ‘crisis van mannelijkheid’ waarin de man niet meer weet wat zijn plek is binnen de maatschappij. De man heeft ook te lijden onder de stereotype verwachtingspatronen die nog steeds niet zijn ontmanteld. Geïnternaliseerde ideeën over hoe je een man behoort te zijn kunnen je namelijk ook afsnijden van de daadwerkelijke behoeften als zelfexpressie en het ervaren van verbinding, zo is er nog steeds het stereotype beeld dat de man zijn gevoelens niet mag of kan uitten. Het in stand houden van deze structuur werkt toxic masculinity in de hand, creëert onvrede en onveiligheid voor iedereen. Er ligt een ontzettende mooie kans om de complexitiet van de mannelijkheid opnieuw te definiëren. De man is, net als de vrouw, tegenstrijdig, complex en gelaagd.
Daar waar de maatschappij wat achterblijft is de kunst al langer bezig het beeld van de man en mannelijkheid te verkennen en te compliceren. Een mooi voorbeeld is het werk van Bas Jan Ader’s uit 1971 waar een foto van de huilende kunstenaar o.a. een postcard werd en naar vrienden gestuurd met de tekst, ‘I’m too Sad to tell you’.
Deze tentoonstelling, Male Contrapositions (Houston, We Have a Man!) probeert binnen de menselijke maat medegestalte te geven aan het mannelijke narratief. Elke kunstenaar heeft een eigen sfeer en vertrekt vanuit een andere perspectief om zijn werk te positioneren binnen het domein van de beeldende kunst.
Franciscus&Franciscus, Peter Hoijmakers, Hans Hovy, Tom Putman en Koes Staassen bedankt voor de bijdrage van jullie mooie werk.
De foto's van kunstenaarsduo Franciscus&Franciscus hebben een surrealistische sfeer in zich die refereert aan zowel 15e eeuwse portret schilderkunst als de nieuwste AI gegenereerde beelden.
Peter Hoijmakers probeert fysieke, schilderkunstige en psychologische realiteiten te combineren en hoopt daarmee transformaties te bereiken in de geest van de toeschouwer.
Tom Putman sculpturen lijken op producten die uit de automatisering van industrialisatie processen komen, maar niks is minder waar. Sculpturen met raadselachtige combinaties van symbolen die een ‘nieuwe' nostalgie oproepen.
Koes Staassen is een zeer verfijnd tekenaar. Zijn zachte benadering tot een hoogst persoonlijke relatie tot verlangen zorgt voor dromerige tekeningen, waarin lichamen gefixeerd worden in een liefdevolle bondage. De tekeningen laten een oogwenk van een sensueel spel zien waarbij nooit helemaal duidelijk wordt waar de linten, parels en andere voorwerpen voor gebruikt dienen te worden.
Hans Hovy maakt sculpturen waar de vormen als een scene op een plateau de toeschouwer betrekken in een speels, luchtig sensueel spel. Steeds weer nemen de sculpturen je mee naar voyeuristische situaties.