Er is een spannende link tussen de sets van Callemin en het theater dat de stroper opbouwt om dieren te misleiden. In die zin wordt fictie ook een gevaar waar de beschouwer zelf in ‘verstrikt’ kan raken. Dat gebeurt ook bij Starling (tonic immobility), 2022: in close up zien we het beeld van een jonge spreeuw, liggend op zijn rug, met zijn pootjes stijf omhoog. Anders dan in de Traps, waar het fictieve landschappen betreft, roept hier de registratie van de werkelijkheid vragen op bij onze perceptie. De vogel acteert zijn eigen dood. Het is een vorm van fictie die als overlevingsstrategie wordt ingezet: aanvallers worden doeltreffend om de tuin geleid, net als de beschouwer.