De eerste solotentoonstelling van Lisa Ijeoma (°1997) presenteert een coherent geheel textielkunst dat leest als een mysterieuze, nachtelijke wandeling. Tussen struikgewas en rijzende boomstammen dwarrelt een pad, opgelicht door de volle maan, doorheen flarden van een bebouwde site. Cut-outs van natuurelementen en architecturale details vloeien vredig in elkaar over tot uitgebalanceerde composities. Een smeedijzeren hek, gewelven, spitse torens en een glasraam roepen een surrealistische sfeer op, alsof je een droom bent binnengestapt. In het tafereel ontwaren we twee zwarte figuren. Maar ze doorbreken de desolate sfeer niet. Ze zijn verweven met de aarde en de gebouwen. Ze lijken versmolten met deze plek. De kunstwerken bestaan overwegend uit schemerkleuren: donkergroen, aardebruin, nachtblauw en schaduw-grijs. Het is een kleurenpallet dat zowel esthetiek als onheil oproept. Neemt de kunstenares ons mee naar een sprookjesbos of naar de gitzwarte diepte van onze schaduwkant?