A Way of Making - Maria Pask & Frederique Bergholtz, Maria Pask,
Zoom

A Way of Making - Maria Pask & Frederique Bergholtz

Tentoonstelling: 19/01/13 - 23/02/13

Ellen de Bruijne Projects
Gepresenteerde kunstenaars

A way of making is an exhibition of ceramics by Maria Pask and Frederique Bergholtz. As both makers and curators of this show, they discuss below some of the interests that formulated the exhibition.

A way of making is een tentoonstelling van keramiek van Maria Pask en Frederique Bergholtz. Als makers en curatoren van deze show bespreken ze hieronder enkele van de interesses die de tentoonstelling hebben gevormd. "De hier verzamelde voorwerpen zijn de eerste experimenten in het werken met klei - een techniek die we beide het afgelopen jaar hebben verkend. Als kunstenaar en curator hebben we beide professionele praktijken in de beeldende kunst. We hebben in het verleden samengewerkt in deze rollen. Door de jaren heen ontwikkelde ons professionele engagement zich tot een vriendschap en onze gesprekken begonnen ons bewust te maken van een gedeelde, tot nu toe latente, interesse in het opnieuw nadenken over 'maken'. De wens 'iets met de handen te doen' is voor mensen in de cultuursector een verschuivend fenomeen; het schampt / of raakt aan het beroep en kan niet zomaar worden afgezet als een hobby. Keramiek, een gedeelde interesse, kondigde zichzelf aan als een terrein dat we niet alleen als toeschouwers konden betreden, maar als actoren - om het empirische en het viscerale in het maken te verkennen. De haptische uitstraling van keramiek, de expliciete connotatie van ambacht en de (schijnbaar) gemakkelijke en toegankelijke technieken moedigden ons aan om te luisteren naar ons gevoel dat het nodig was om te handelen naar deze wens om iets te doen en iets te leren dat binnen - fysieke - reikwijdte is . We volgden cursussen bij Iet Kortschot, die een keramiekatelier heeft aan de Krom Boomssloot in Amsterdam. We leerden snuifpotten te maken, hoe potten te maken, platen te maken en het wiel aan te zetten. We hebben de magie van engobe en glazuur ervaren. De eerste sessies waren pure onschuld. We claimden dat het 'vrije tijd' was - dit andere veranderende begrip in de kunsten - en genoten van de private, parallelle wereld van 'potten maken' die we waren binnengegaan. Vingers wrijven, prikken, samenvoegen, knijpen; handen vormen, kneden, strelen, knijpen, duwen; het lichaam die zijn gewicht in de strijd gooit of richting en ritme geeft aan het rollen, gooien, slaan, snijden; glazuur beschilderen, spuiten, onbewerkte klei bakken op verschillende temperaturen. Het bloed stroomde in onze hoofden en lichamen. Het bood verlichting. Verlichting: zowel troost als perspectief. Onder onze handen waren we getuige van ons groeiend vermogen om onze beroepen op een nieuwe manier te zien, om ze anders voor te stellen - zonder af te wijzen of te diskwalificeren wat we hadden. Terwijl we bezig waren, verzamelden we en creëerden we data. Data waardoor en waarmee fundamentele principes van kunst - en het maken van tentoonstellingen opnieuw worden geïntroduceerd. "