In Waxing Crescent #2 onderzoekt Ruta Butkute de mogelijkheden van porselein als schilderoppervlak. De ronde vorm lijkt aanvankelijk helder en gesloten, maar wordt door de opeenstapeling van verf juist een voortdurend veranderend beeld. Donkere, horizontale bewegingen worden doorsneden door banen van grijs, roze en zwart, terwijl geel, rood en groen zich aan de onderzijde tussen de andere lagen mengen. Het wit van het porselein blijft op verschillende plaatsen zichtbaar en vormt een open ruimte binnen het beeld.
Butkute schildert niet alleen óp het oppervlak, maar lijkt het materiaal zelf mee te nemen in de manier waarop het beeld ontstaat. Penseelstreken volgen de ronding van de plaat, overlappen elkaar en verdwijnen onder nieuwe lagen om elders weer zichtbaar te worden. Dichte en transparante passages wisselen elkaar af. Daardoor blijft het oppervlak in beweging: niets lijkt volledig vastgelegd.
De titel Waxing Crescent verwijst naar de wassende maansikkel, maar het werk laat zich niet lezen als een voorstelling van de maan. De cirkel wordt eerder een kader voor een schilderproces waarin vorm, kleur en beweging voortdurend verschuiven. Een donkere massa kan zich even aandienen als een horizon of een landschappelijke vorm, om vervolgens weer uiteen te vallen in verf en gebaar.
Juist de spanning tussen de vaste, bijna stille aanwezigheid van het porselein en de beweeglijkheid van de verf maakt het werk bijzonder. De cirkel heeft geen duidelijk begin- of eindpunt; het oog blijft zich over het oppervlak bewegen. Wat zich aandient als een beeld, blijft tegelijk een proces van worden en verdwijnen.