Drop (2025) lijkt op een waterdruppel op het moment dat deze een oppervlak raakt en zich begint uit te spreiden. Het glas oogt vloeibaar, hoewel het volledig vast is. De transparantie en lichtheid van het glas worden afgezet tegen het gewicht en de massa van het donkere houten blok waarop het rust.
Bergmans vangt het moment waarop beweging vorm wordt. Het glas bevat geen water, maar neemt de eigenschappen ervan over: vloeibaarheid, elasticiteit en de suggestie van beweging.
Drop balanceert tussen natuur en constructie, tussen beweging en stilstand. Een vluchtig moment wordt tastbaar gemaakt, terwijl de indruk van beweging in de vaste vorm blijft hangen.