In Liquid lijkt Pieke Bergmans glas zijn vaste karakter los te laten. Het mondgeblazen glas vloeit over het oppervlak en vervormt onderweg. De brede, organische basis en de opstaande vorm lijken uit één doorgaande beweging te zijn ontstaan.
De transparante blauwgroene kleur versterkt de indruk van vloeibaarheid. Licht, reflecties en vervormingen worden in het glas opgenomen, waardoor het oppervlak voortdurend verandert. De sculptuur beweegt zich tussen object, volume en vloeistof.
Bergmans onderzoekt de eigenschappen en mogelijkheden van glas door het materiaal ruimte te laten innemen op een manier die bijna onmogelijk lijkt. In Liquid krijgt glas een onverwachte zachtheid en beweeglijkheid. Het lijkt niet zozeer gevormd als wel gestroomd, uitgerekt en neergedaald — alsof een vloeibaar moment in glas is vastgelegd.