In Translucent IX neemt Karen van de Vliet de vlek als vertrekpunt: een vorm die zich niet volledig laat sturen en daardoor ruimte biedt aan onverwachte schoonheid. Die fascinatie ontstond al in haar jeugd, bij alledaagse dingen die tegelijkertijd mooi en een beetje vreemd kunnen zijn, zoals een plas water met herfstbladeren.
Transparante lagen, heldere lijnen en dikkere partijen verf vormen samen een compositie die lijkt te zijn stilgezet terwijl zij nog in beweging was. Lichtblauw, zwart en gebroken wit worden doorsneden door rood, geel en fluorescerend roze. Onderliggende kleuren en sporen blijven zichtbaar, waardoor het werk van dichtbij steeds nieuwe details prijsgeeft. Zo balanceert Translucent IX tussen toeval en controle, aantrekkingskracht en lichte vervreemding.