Sina Steiner werkt rechtstreeks met klei. Zonder schetsen, zonder vastomlijnd doel: alleen haar handen en het materiaal in gesprek, totdat er iets vanzelf verschuift van worden naar zijn.
Haar klei wordt nooit gebakken. Geen oven, geen warmte: alleen tijd, het natuurlijke materiaal en het proces zelf. Elk stuk droogt langzaam over meerdere weken, en dat wachten wordt onderdeel van het werk: een vertraging, een verandering van toestand.
Kleur is nooit bijzaak. Het is waar stemming in woont. Sina mengt haar eigen tinten, op weg naar haar kenmerkende blauw, al volgt haar palet altijd de intuïtie. De oppervlakken blijven rauw en onbehandeld: zacht, eerlijk, soms bijna fluweelachtig. De vormen suggereren gewichtloosheid, maar klei draagt zijn eigen zwaartekracht. Die spanning tussen wat het oog leest en wat het materiaal vasthoudt, is onderdeel van het werk.
Elk stuk bevriest een moment: een beweging, een emotie, een kleine flits van vreugde. Licht en schaduw bewegen de hele dag over de oppervlakken, waardoor het werk nooit precies hetzelfde is als daarvoor.
Het zijn momenten van geluk die hun vorm hebben gevonden, gemaakt om mee te leven.