Cristina Toledo (Las Palmas de Gran Canaria, Spanje, 1986) onderzoekt al enige tijd de rol van vrouwen in verschillende tijdperken en media, zoals de film. Zo maakte ze bijvoorbeeld voor uitgeverij Los Doscientos het werk "Cinema Paradiso", een eerbetoon aan de gelijknamige film van Giuseppe Tornatore uit 1988. Deze film is een ode aan de cinema, en in de slotscène zien we de protagonist in een bioscoop kijken naar een montage van talloze romantische scènes uit verschillende films die in zijn jeugd gecensureerd werden. Cristina transformeert tweehonderd frames uit klassieke films die in deze slotscène voorkomen tot schilderijen. Dit kunstenaarsboek vormt zo de kiem voor haar nieuwe project.
Ditmaal verzamelt en herinterpreteert Cristina de rollen van legendarische actrices uit de Gouden Eeuw van Hollywood, zoals Marilyn Monroe, Veronica Lake, Judy Garland en Kim Novak, die nog steeds springlevend zijn in het collectieve geheugen, maar die een nieuw perspectief en een kritische blik verdienen.
Curator en kunstcriticus Natalia Alonso Arduengo geeft ons inzicht in een project dat de representatie van vrouwen in de 20e-eeuwse cinema onderzoekt:
"Uiteindelijk zijn femme fatales alleen fataal voor zichzelf," zegt Silvia Plath, die het publiek toespreekt in Jorge Volpi's toneelstuk 'The Demented Needles'. In deze tentoonstelling van Cristina Toledo wordt de spiegel die een mooie, raadselachtige en verleidelijke vrouw toont, het filmscherm, dat het stereotype van de femme fatale weerspiegelt. Norma Jeane (Marilyn Monroe) is schuldig aan de Trojaanse Oorlog, net als Helena. Anne Carson is hier duidelijk over. De vrouwelijke iconen van de Hollywoodcinema, die altijd vanuit een mannelijk perspectief worden neergezet, vereisen nieuwe manieren van denken die verder gaan dan het eeuwige vrouwelijke."