Eva Spierenburg, Sense of Sediment (25), 2024
Acryl, potlood, inkt en grafiet op papier
In dit werk brengt Eva Spierenburg verschillende beeldelementen samen die doen denken aan landschappen, lichamen en mentale kaarten.
Over een zacht, bruinachtig veld liggen twee vormen die elkaar deels overlappen: een donker, bijna nachtelijk vlak waarin witte lijnen zich vertakken als een netwerk van stromen, wortels of zenuwbanen, en daarachter ronde structuren die doen denken aan hersenplooien of geologische doorsneden. De witte lijnen volgen geen vast patroon, maar verspreiden zich organisch over het oppervlak, alsof ze een systeem van beweging of energie zichtbaar maken.
Donkere en groenachtige velden suggereren diepte, water of schaduw, terwijl lichtere plekken functioneren als openingen. Door deze gelaagde opbouw ontstaat een beeld dat tegelijk cartografisch en lichamelijk aanvoelt. Spierenburg toont geen herkenbaar landschap, maar een veld van verbindingen en structuren waarin binnen en buiten, lichaam en omgeving in elkaar overlopen.