In Untitled (2025), een monumentale inkt-en-pasteltekening van 233 × 122 cm, ontwikkelt Sophie Järvinen Postma een vorm die zich onttrekt aan een eenduidige classificatie. Het beeld is noch abstract noch figuratief, maar beweegt zich in het gebied ertussen: een lichaam dat langzaam lijkt te ontstaan uit overlappende lijnen en subtiele pastelkleurige vlakken, zichtbaar als resultaat van een interne, tekenkundige logica. Niet als voorstelling, maar als verschijning.
De compositie is verticaal opgezet en organiseert zich rond een centrale as. Vanuit deze kern groeit een samenhangend, maar ongrijpbaar geheel dat de omliggende ruimte activeert. Zachte, gedempte pasteltinten — groenen, aardse roden en ivoorkleurige overgangen — worden door inktlijnen verbonden en tegen elkaar aangespannen. Kleur en lijn functioneren hier niet illustratief, maar structureel: als middelen waarmee het tekenen zichzelf onderzoekt.
De hand van de maker blijft zichtbaar. Pastel vloeit en verdicht zich, terwijl de inkt afbakent zonder definitief te omsluiten. Deze wisselwerking verleent het werk een uitgesproken tactiliteit. De vormen roepen associaties op met organische en anatomische structuren, maar vermijden herkenbaarheid. Ze suggereren beweging zonder narratief, gewicht zonder massa, aanwezigheid zonder figuur.
Ook de leegte speelt een actieve rol. Zij is geen neutrale achtergrond, maar een noodzakelijke tegenruimte die spanning genereert en het beeld laat resoneren. In die openheid ligt de inzet van Untitled: het werk weigert een vaste referentie en dwingt de kijker tot een andere houding. Waarneming wordt hier geen identificatie, maar een vorm van aandacht.
Het werk ontwikkelt een intern ritme en een visuele structuur die tegelijk kwetsbaar en precies is. Het is een tekening die de zichtbare wereld niet afbeeldt, maar bevraagt. Wat betekent het om te kijken, en hoe kan een gedachte ruimtelijk worden ervaren? Het werk houdt deze vragen in beweging en laat ze resoneren voorbij de grenzen van het beeld.
© 2026 cvdb