Rolf Den Dunnen is nog altijd in de ban van typemachines. Typemachines zijn volgens hem niet alleen prachtig op zichzelf, maar ze dragen hun legendarische associaties van decennia met zich mee. Dit werk is geïnspireerd op de ZERO-beweging van begin jaren zestig. In de herhaling van Den Dunnens getypte letters, woorden of tekens zit een verborgen schoonheid. In de herhaling zit een grandeur, een grootsheid verborgen. Maar in de herhaling zit ook een vervreemding. Door de herhaling van hetzelfde, het achter elkaar aaneenrijgen en deels overlappen van de getypte cijfers, letters, woorden en tekens ontstaat een gecodeerd geheimzinnig beeld. Het is deze verbeelde mystificatie die soms inderdaad iets 'groots' onthult, maar tegelijk ook iets vreemds, iets geheimzinnigs. De vervreemding van dit werk wordt soms geduid als: religieus of overstijgend, maar niet in een metafysische zin. Het werk lijkt te speuren naar een levende overstijging: een verwondering en viering van onze sterfelijkheid.
Het nieuwe werk op handgeschept papier of canvas en linnen is in zijn Olympia typemachines gerold als op een pijnbank waar alle geheimen aan worden ontrukt in glorieus zwart, fel rood en marine blauw.
Den Dunnen's nieuwste werk is conceptueler en soms 3D: de verborgen schoonheid van herhaling is nog steeds het uitgangspunt. Maar de boodschap is gelukkig niet belangrijker dan de uitdrukkingsvorm.