Jesse Willems verkent, fotografeert, tekent, verzamelt en analyseert kleine fragmenten uit het dagelijks leven. Met behulp van tientallen jaren oud papier, gedroogde bloemen geplukt langs de kant van een drukke weg, een zonnestraal die op zijn bed valt, vestigt Willems de aandacht op wat vaak over het hoofd wordt gezien. Hij laat zien dat schoonheid op elk moment in elke hoek verborgen kan zijn, maar alleen kan worden genoten als men de tijd neemt om zorgvuldig te observeren. Hoewel zijn vroege collages en foto's nog steeds als behoorlijk druk kunnen worden omschreven, evolueerde Willems' werk naar een meer abstracte stijl, herkenbaar aan zachte kleuren, zuiverheid, stilte en rust. Door alle rommel te elimineren, blijven alleen de fragmenten over die het onthouden waard zijn.
Het zoeken naar abstracte composities en het structureren van de werkelijkheid helpt hem om te gaan met de chaos en de stress die onze wereld met zich meebrengt. Met een bijna stoïcijnse obsessie probeert Jesse Willems zijn composities die ontstaan tijdens een langdurig proces te beheersen. Toch probeert hij bewust en tegelijkertijd de dunne lijn tussen controle en toeval te bewandelen. Als de rede het werk dreigt te domineren, laat Jesse het toeval een tegenwicht bieden. Zijn eigen huis, zijn oude en nieuwe tijdschriften, zijn kunstboeken en zijn wandelingen door de stad vormen zijn belangrijkste inspiratiebron.