Vlees en fictie: BARBÉ speelt op twee borden tegelijk
Aan de ene kant een huid die blijft groeien. Aan de andere kant een ziel die zich niet laat vastpinnen. BARBÉ heeft ze allebei, één deur van elkaar, en toch voelen ze aan als twee uitersten van dezelfde vraag. Wat is een lichaam zonder verhaal? En wat is een verhaal zonder lichaam? Ik loop van de ene ruimte naar de andere en merk hoe snel de knop omgaat. Bij Jens Kothe kijk je naar buiten, naar oppervlak, naar huid. Bij Balkenhol, Jacques-Vossen en Lutgens kijk je naar binnen, naar wie er precies onder die huid schuilt. Samen vormen ze geen dubbeltentoonstelling, eerder een gesprek tussen twee kamers die toevallig dezelfde eigenaar hebben.
