Ik herinner me de eerste keer dat ik in contact kwam met het werk van kunstenaars Ron Mueck (1958), Sam Jinks (1973) en Patricia Piccinini (1965), toevallig (of juist niet?) alle drie afkomstig uit Australië. Zeker bij de surrealistische, op het eerste gezicht afstotende, harige figuren van Piccinini kon ik een gevoel van onbehagen niet onderdrukken. Waarschijnlijk omdat ik nooit eerder met dit soort, nogal anti-esthetische wezens in contact was gekomen. Ik realiseerde me dat er waarschijnlijk sprake was van een groot hiaat in mijn algemene ontwikkeling en verweet mijzelf niet genoeg stripboeken of manga’s te hebben gelezen. Het was geloof ik op diezelfde Biënnale van Venetië, in 2001, dat ik voor het eerst in contact kwam met het werk van Ron Mueck in de vorm van een zittende jongeman van bijna vijf meter hoog – in een exacte weergave van het menselijk lichaam maar dan in angstaanjagend grote afmetingen – die me met grote ogen aanstaarde en zowel een intimiderend effect op mij had als gevoelens van empathie opriep. Heel verwarrend, maar waarschijnlijk was dat ook de bedoeling. Inmiddels zijn er meer kunstenaars wier werk, net als dat van Mueck, Jinks (bekend van zijn beelden van fragiele, bijna doorschijnende figuren die lijken te zweven tussen leven en dood) en Piccinini, contrasten in hun werk verenigen die de kijker nogal onthutst kan achterlaten. Maar anders dan bovengenoemde beeldhouwers nemen de kunstenaars in deze Collectie je mee naar werelden waarin carnaval en gothische begraafplaatsen, Japanse cultuur en pin ups, taxidermie en Walt Disney figuren naast elkaar bestaan. Hun hyperrealistische en surrealistische beelden, foto’s en schilderijen slingeren je heen en weer tussen duistere nachten en euforische dagen, feeën en monsters, gevoelens van verlangen en angst. Saai is het nooit, spooky vaak wel…