26 november 2021, Flor Linckens
OFF ROAD II: Een spannende groepstentoonstelling in Zeno X Gallery
In Zeno X Gallery in Antwerpen kun je tot en met 18 december de tentoonstelling OFF ROAD II zien, een voortzetting van een reeks die in 2017 haar eerste versie beleefde. In de OFF ROAD serie stelt Zeno X Gallery werk tentoon van negen internationale kunstenaars die nog niet eerder verbonden waren aan de galerie.
In deze tweede editie wordt werk gepresenteerd van Mounira Al Solh, Troy Michie, Hana Miletić, Kresiah Mukwazhi, Dona Nelson, Lisa Oppenheim, Sara Ouhaddou, Diane Simpson en Zhang Yunyao. Dat levert een spannende combinatie aan werken op, met kunstenaars van verschillende generaties en achtergronden die zich allemaal een uniek medium — of combinatie daarvan — eigen hebben gemaakt. Om die reden vind je in deze tentoonstelling een veelheid aan media: schilderijen, beeldhouwwerk, tekeningen, fotografie, textielinstallaties en zelfs glasraamkunst.
Troy Michie, Grayscale, 2021, Zeno X Gallery.
Troy Michie
De Amerikaanse kunstenaar Troy Michie staat bekend om zijn schilderijen, collages en multidisciplinaire installaties. Hij onderzoekt in zijn werk thema’s als ras, gender, seksualiteit en andere velden waar identiteit en macht samenkomen. De kunstenaar woont tegenwoordig in New York, maar groeide op in de grensstad El Paso in Texas. Zijn werk reflecteert de complexiteit van opgroeien in het Amerikaanse zuiden met een biculturele achtergrond. Hij beschouwt zijn collages eveneens als een samensmelting van culturen. In veel van zijn werken is te zien hoe Michie anonieme gezichten uit hedendaagse foto's heeft geknipt, om zo aandacht te vragen voor de geschiedenissen van mensen van kleur. Hij zet Zwarte en bruine mannenlijven daarbij centraal, vaak vintage naaktmodellen die hij opnieuw voorziet van kleding. Michie verwijst daarbij naar het zoot suit, een flamboyant pak — meestal gestreept en tweedelig — dat in de jaren veertig veel gedragen werd door Zwarte en latino mannen in de VS. Deze pakken werden het symbool van de Zoot Suit Riots, een golf aan raciaal geweld in Los Angeles in 1943. Michie maakt in zijn werk gebruikt van stiksels als poëtisch, helend symbool. In 2019 werd zijn werk opgenomen in de Whitney Biennial.
Mounira Al Solh
Het werk van de Libanees-Nederlandse kunstenaar Mounira al Solh was vorig jaar nog te zien in een tentoonstelling in het Van Abbemuseum in Eindhoven. Al Solh woont sinds 2003 in Nederland, waar ze, na een studie schilderkunst aan de Universiteit van Beiroet, nog een opleiding afrondde aan de Gerrit Rietveld Academie en een prestigieuze residentie aan de Rijksakademie in Amsterdam. De kunstenaar maakt schilderijen, tekeningen, borduurwerken, performances, (video) installaties en tijdschriften. Haar conceptuele, humoristische en surrealistische werk is een reflectie van haar interesse voor feministische onderwerpen, micro-geschiedenissen, migratie, politiek, taal, identiteit en haar eigen plek in de westerse kunstwereld. Al Solh nam onder meer deel aan dOCUMENTA 14, haar werk was meermaals te zien tijdens de Biënnale van Venetië — in 2007 op het Libanese paviljoen —, en ze toonde werk in The Art Institute of Chicago en het KW Institute for Contemporary Art in Berlijn.
Kresiah Mukwazhi, Murungu Anoisa Katsvimbo Mandiri, 2021, Zeno X Gallery.
Hana Miletić
De Kroatische kunstenaar Hana Miletić verdeelt haar tijd tussen Brussels and Zagreb. In haar werk gaat ze dieper in op thema’s als migratie, representatie, de gevolgen van politieke omwentelingen en sociale reproductie: de manieren waarop ongelijkheid van generatie op generatie wordt doorgegeven. Miletić staat bekend om haar geweven werken die ze baseert op foto’s. Soms repareert ze letterlijk: door foto’s van gebroken ramen of autospiegels te reproduceren als weefsel en deze met de hand te repareren. Dat trage proces, dat veel toewijding vraagt, functioneert als een metaforisch verzet tegen de verslechterende werkomstandigheden van veel mensen, op werkplekken die steeds meer gericht zijn op efficiëntie, standaardisering en algehele versnelling.
Kresiah Mukwazhi
De Zimbabwaanse kunstenaar Kresiah Mukwazhi maakt grootschalige textielwerken waarin ze aandacht vraagt voor de erbarmelijke omstandigheden van vrouwelijke sekswerkers in Zimbabwe en Zuid-Afrika en de kwetsbare situatie van vrouwen in het algemeen. Ze beschouwt deze wereld als een barometer voor de giftigheid van het systeem als geheel. Terugkomende thema’s in haar werk zijn gendergerelateerd geweld, objectivering van vrouwen, het patriarchaat, een gebrek aan veiligheid, economische kwetsbaarheid, uitbuiting, dakloosheid en misbruik. Haar textielwerken bestaan uit een veelheid aan felgekleurde materialen, waaronder bh-bandjes, de veelal goedkope en vaak doorschijnende stoffen die haar onderwerpen dragen, Zimbabwaans geld, pailletten, acryl- en textielverf. Soms gebruikt Mukwazhi daadwerkelijk stoffen die eerder werden gedragen door sekswerkers. De werken functioneren als beschermend materiaal; als deken, of in sommige gevallen als cocon. Ze bieden de bescherming die vrouwen niet krijgen van de maatschappij. Mukwazhi focust zich in haar werk ook op positieve bewegingen die zich inzetten voor verandering, waaronder de Mukando in Zimbabwe: een groep sekswerkers die samen onder andere geld spaart om als groep economische en fysieke bescherming te kunnen bieden.
Dona Nelson, Platform, 2017, Zeno X Gallery
Dona Nelson
De Amerikaanse schilder Dona Nelson staat bekend om haar onconventionele, levensgrote, vrijstaande en dubbelzijde schilderijen. Materialen als kaasdoek, geverfd touw, stiksels en acrylverf bieden daarbij diepte, textuur en materialiteit. De beroemde kunstcriticus Roberta Smith beschreef haar werk in de New York Times als “een avontuurlijke nadruk op materialen”. Nelson was de ontvanger van een prestigieus Guggenheim Fellowship en haar werk was onder andere te zien in de Whitney Biennial van 2014, in twintig solotentoonstellingen, naast groepstentoonstellingen in o.a. het Guggenheim, MoMA PS1 en het Contemporary Art Museum Houston. Haar werk werd bovendien opgenomen in de collecties van o.a. het Metropolitan Museum of Art en het Guggenheim.
Lisa Oppenheim
De Amerikaanse kunstenaar en filmmaker Lisa Oppenheim maakt veelal experimentele films en fotogrammen — foto’s die zonder tussenkomst van een camera gemaakt worden. Oppenheim verkent in haar werk thema’s als geheugen en verlies. Ze maakt daarvoor regelmatig gebruik van found footage, bijvoorbeeld uit musea, bibliotheken of online fotodeelwebsites als Flickr. Voor het werk ‘Stilleben 1 (Version 1) (1942/2021)’ (2021) in deze tentoonstelling koos ze bijvoorbeeld een foto die ze vond in een Duits archief. Op de foto staat een stilleven dat in 1942 waarschijnlijk van een Joodse familie is gestolen en een jaar later werd vernietigd tijdens een bombardement. Oppenheim maakte gebruik van een rooktechniek en stelde het negatief bloot aan het licht van een vlam, waarna ze het negatief solariseerde in haar doka. Op die manier ontstaat er een nieuw beeld waarbij lichte en donkere kleuren worden omgekeerd. Oppenheim rondde net als Al Solh een residentie af aan de Rijkakademie in Amsterdam. Haar werk is onderdeel van de collecties van onder meer het Getty Museum, het MoMA en het Guggenheim.
Sara Ouhaddou
De Frans-Marokkaanse kunstenaar Sara Ouhaddou groeide op in een traditioneel Marokaans gezin en het opgroeien tussen twee culturen staat ook centraal in haar werk. Ouhaddou begon haar carrière als modeontwerper, maar is gaandeweg steeds meer geëngageerd werk gaan maken, onder meer over de rol van design in ambachtelijke gemeenschappen in Marokko. In 2017 selecteerde het New York City Department of Cultural Affairs het werk van Ouhaddou uit een reeks inzendingen en ze werd uitgenodigd om een openbaar kunstwerk te maken in een nieuw park in de historische stadswijk Little Syria.
Diane Simpson, Peplum II, 2014, Zeno X Gallery
Diane Simpson
De Amerikaanse kunstenaar Diane Simpson maakt sculpturen van een veelheid aan alledaagse materialen, waaronder vezelplaat, aluminium, multiplex, wol, polyester, populier, nepbont, fleece, mahonie, messing, koper en staal. De vormen ontleent ze veelal aan onopvallende architectonische details, gebruiksvoorwerpen, kleding en mensen. Ze speelt daarbij met perceptie en representatie. In principe wordt de verkoop van ieder sculptuur vergezeld door de originele tekening. Haar werk was onder meer te zien tijdens de Whitney Biennial van 2019, het KW Institute for Contemporary Art in Berlijn, het Museum of Contemporary Art in Chicago en het Institute of Contemporary Art in Boston.
Zhang Yunyao
De Chinese kunstenaar Zhang Yunyao laat zich inspireren door mythologische, bijbelse en klassieke taferelen, die hij vastlegt met materiaalcombinaties die een onvoorspelbaar resultaat hebben, zoals grafiet en pastel op vilt. In januari 2020 reisde de kunstenaar naar Parijs voor een verblijf van een paar maanden, een verblijf dat door de pandemie verlengd werd. Zijn nieuwste werken zijn opgedragen aan zijn vader, die in deze periode overleed. Het werk van Yunyao was onder meer te zien tijdens Kunstenfestival Watou, in een door het Louvre ge(co)organiseerde tentoonstelling in Musée Fenaille en in Perrotin Hong Kong.
