29 september 2026, Martine Bontjes
Het atelier van... Louise te Poele
Sinds kort werkt Louise te Poele vanuit een nieuw atelier in Arnhem, midden in het groen. Verdeeld over drie verdiepingen werkt ze aan ruimtelijke installaties, film en fotografie. Hier kon ze terugblikken op haar zwangerschap, die de aanleiding vormde voor ‘My Voice Went Soft’. Tijdens de geboorte van haar eerste kind merkte ze dat er in het ziekenhuis meer aandacht was voor de apparatuur dan voor haar. Zelfs toen de machines niet bleken te werken, bleef haar stem ongehoord. Met balancerende constructies van veren, bloemen, eieren en andere ogenschijnlijk kwetsbare elementen onderzoekt Te Poele wat er gebeurt wanneer je stem steeds minder ruimte krijgt. Tegelijkertijd laat ze zien hoeveel kracht en liefde er in die zachte stem schuilgaan. De tentoonstelling ‘My Voice Went Soft’ is nog t/m 18 oktober te zien bij Art Gallery O-68 in Velp.
Waar is je atelier en kan je beschrijven hoe dat eruitziet? Ik zie een kleurrijk atelier voor me, klopt dat?
Mijn atelier is gevestigd in een oude, omgebouwde schuur, midden in het groen, tussen een soort snelwegspaghetti. Beneden is de werkplaats, daar maak ik mijn stillevens en bouw ik ruimtelijk werk en props voor mijn films. Op de tweede verdieping staat nog een stilleventafel, waar nu allemaal glazen bollen liggen; ik combineer nieuwe kleuren voor een nieuw ruimtelijk werk. En daar staat mijn computer en wand vol inspiratie, krantenknipsels en beeld van projecten die lopen of zijn geweest. Er is nog een derde verdieping, die gebruik ik alleen als ik de andere verdiepingen heb volgebouwd en nergens anders meer heen kan. Ik zit hier nog maar een jaar. Ik dacht laatst: ja, het begint hier al een mooie, kleurrijke Louise-wereld te worden.
Je werkt niet altijd alleen, want je maakt ook participatieve kunstwerken. Ontvang je die mensen ook in je atelier, of houd je jouw ruimte liever privé?
Eigenlijk hou ik mijn atelier het liefste privé: hard aan het werk in mijn eigen groeiende universum. Alleen mijn galeriehouder Anne Mie Emons van Art Gallery O-68 kwam net voor de opening van ‘My Voice Went Soft’ langs. Dat vond ik heel prettig: ze zag hoe alles ontstond en aan de hand van wat er lag, kon ik mijn verhaal vertellen. De participatieve projecten doe ik op locatie. Dan pak ik mijn hele atelier in en stal ik het daar uit, en dan ontstaat er meestal een wonderlijke installatie van alle materialen.
Louise te Poele, Blue Swan, 2026, O-68Als ik een dag met je zou meelopen in de studio, welke ontmoetingen of activiteiten zou ik dan zien en meemaken?
Dat kan iedere dag anders zijn. Kies maar met welke dag je mee zou willen lopen. Een memorabele dag was de laatste opbouwdag van mijn kunstwerk voor Koningsdag 2025 in Doetinchem: een knalroze, poort-installatie met stillevens op de wanden die ik speciaal voor deze poort had gemaakt. Daarachter kwam je in een zee van bloemen met dansers en klassieke musici. Mijn team bestond uit vrienden en familie. We hadden een soort lijflied, ‘Work It’ van Marie Davidson. Dat ’s ochtends om 5 uur weer aanging, nog snel de laatste dingen doen en toen ontvingen we de koninklijke familie in onze wereld. Het was waanzinnig hard werken en iedereen was echt ff beduusd aan het eind, zo van wauw wat er vandaag gebeurd is!
Op een andere dag kun je mee naar de filmstudio, waar ik de film maak die bij ‘My Voice Went Soft’ hoort. Dan zie je mijn ramvolle bus binnenrijden en mijn team met lichte paniek in de ogen op me wachten: "Louise, wat heb je nu weer bedacht?!" Ik leg alles uit, iedereen helpt mee en ik bedenk ter plekke nog laatste scènes. Aan het eind van de dag zijn we moe en voldaan. Ik hou van die filmstudio’s, dan gaat bij mij echt alles aan.
Als je vorige week had meegelopen, had je de totstandkoming van een nieuw ruimtelijk werk gezien: eerst naar de bouwmarkt, waar je je op de parkeerplaats afvraagt waar dat veel te grote stuk hout met die kleine vrouw naartoe gaat. Daarna gingen de oordoppen in en gingen we zagen. Het werk A Giant Folly Family is te zien op Kunstsmullen, van 3 t/m 25 oktober in de bossen van Heeze-Leende.
Louise te Poele, Could this be the moving soap dispenser, euh no., 2026, O-68In ‘My Voice Went Soft’ ga je op zoek naar een stem die langzaam naar de achtergrond lijkt te zijn verdwenen. Hoe zou je die stem omschrijven?
De stem in ‘My Voice Went Soft’ heeft voor mij een aantal betekenissen: de stem die naar de achtergrond wordt gedrukt, die is zo zacht geworden als kneedgum: je kunt haar gemakkelijk kneden en in een hoekje wegstoppen, waardoor ze niet meer wordt gehoord.
Wanneer merkte je dat die stem minder aanwezig werd? En welke stemmen namen haar plek in?
Soms voel ik dat wat ik zeg, ook echt binnenkomt. De oorsprong van deze serie ligt bij een moment waarop dat niet zo was. Toen ik in het ziekenhuis lag voor de geboorte van mijn eerste kind, werd er naar apparaten geluisterd, niet naar mij. Het deed er niet toe wat ik zei. Dat voelde bijna alsof ik niet bestond: mijn stem werd zacht en een sterke computertaal nam het over.
Ik zie allerlei verschillende objecten in jouw stillevens, zoals veren, fruit, eieren en bloemen. Hebben deze objecten iets met elkaar gemeen?
Ze zijn levend of staan daar symbool voor. Ik hou ervan dat er leven in mijn werk zit; dat geeft een soort noodzaak: ik moet het nu maken, want anders is het weg. Vaak begin ik een serie met een bloemstilleven. Hoe verder de serie vordert, hoe meer letterlijk leven eruit gaat en hoe meer het wordt gevuld met balancerende bouwsels. De levendigheid zit dan in de balans: in een klein veertje dat net blijft staan, of in een constructie waarvan je denkt: hoe kan dit blijven staan? Dat geeft spanning en maakt het soms ook gevaarlijk, omdat uit balans raken heel nabij voelt.
Louise te Poele, Look what I found on the surface of a dirty hospital tray, 2026, O-68Heb je de objecten voor het werk ‘Look what I found on the surface of a dirty hospital tray’ daadwerkelijk op een vies ziekenhuisdienblad gevonden?
Nee, mijn titels dragen vaak meerdere betekenissen in zich. Bij het maken van de titels stelde ik me de ziekenhuiskamer voor waar we lagen, de kamer waar de lamp ’s nachts niet uit ging. Ik verzon allerlei verhalen die zich daar mogelijk zouden kunnen afspelen, ik speel daar mee. De titel staat voor het feit dat ik van alles iets probeer te maken; zelfs het vuil op een dienblad. En de titel staat symbool voor onverwachte dingen die gebeuren, waarvan je totaal geen weet had. Over de verwondering die het leven je soms biedt.
Jouw stillevens zijn heel zorgvuldig en esthetisch opgebouwd. Naar wat voor samenhang ben je precies op zoek?
Misschien zoek ik naar een nieuwe definitie van schoonheid, maar het woord schoonheid vind ik altijd een beetje een lastige, omdat het voor mij een bijklank met zich mee draagt van een waardestempel dat veel buitensluit. Terwijl ik van bijna alles de schoonheid probeer in te zien. Ik ben altijd op zoek naar iets wat ik nog niet ken, en daarmee ga ik aan het werk, eerst grof zoeken en langzamerhand komt de verfijning erin.
De tentoonstelling is een uitbundige, kleurrijke wereld. Koppel je kleur ook aan zachtheid?
Ja, eigenlijk wel. Kleur wordt nooit echt serieus genomen, terwijl het waanzinnig is: KLEUR! En dan geen zachte kleuren, want dat vind ik te veilig: ik hou ervan dat het knalt.
Wat helpt jou om naar die zachte stem te blijven luisteren?
Ik ben in dit geval heel veel nieuw werk gaan maken. Het spoot uit mijn handen, ik hoefde niet meer met die machines te concurreren, hier was ik weer aan het woord. Mijn tip: doorgaan, blijven maken, nieuwe dingen uitproberen ook al zijn ze super eng. Ik krijg daar altijd veel energie van.
Louise te Poele, Flowers for Elbi 2026, O-68Je werkt momenteel aan een participatief kunstproject met vrouwelijke statushouders. Waarom wilde je specifiek met deze groep werken?
Ik heb altijd een soort missie om mensen met kunst in aanraking te brengen voor wie dat niet zo vanzelfsprekend is. Dat begon al bij mijn afstudeerproject Farmers. Bij een eerder participatieproject, rondom het ruimtelijke kunstwerk Concentric Spheres in Barlo, merkte ik dat de vrouwen zich minder gemakkelijk uiten dan de mannen. Toen dacht ik: hé, volgens mij moet ik eens iets alleen met deze vrouwen gaan doen, ik ben benieuwd naar hun stem. Daarom heb ik samen met de Niemanders Raise Your Voice geïnitieerd. De Niemanders maken samen met de vrouwen muziek waarin hun stemmen te horen zijn, en ik maak samen met hen beelden waarin hun stemmen zichtbaar worden.
Ben je al plannen aan het maken voor een vervolgproject?
Ja! Als alle seinen op groen gaan, ga ik een paar grote ruimtelijke werken in opdracht maken, waarbij ik in beide gevallen carte blanche heb gekregen. Nu ‘My Voice Went Soft’ voltooid is, begint mijn hoofd zich langzaam af te vragen: wat wordt het volgende? Dat borrelt rustig door en ik laat van me horen als het zover is.
