02 june 2026, Yves Joris
Revolutionary Road hangt in een galerie in Antwerpen
Laten we beginnen bij wat het meest ongemakkelijk is: de naambekendheid van de kunstenaar. Johannes Ulrich Kubiak. Voor veel kunstliefhebbers is deze man wellicht even onbekend als de onderstaatssecretaris van onderwijs van de deelstaat Hessen (mocht deze functie al bestaan). En toch. Duits van geboorte (1961, Annaberg-Buchholz), Antwerps door verhuis, consequent van praktijk - Kubiak woont en werkt al jaren in deze stad zonder zich aan haar op te dringen.
Zijn werk bevindt zich in de collecties van de Deutsche Bank, de Bundesbank, de Kunstsammlung Sachsen en de Berlinische Galerie, maar het is precies het soort oeuvre dat geen persberichten verstuurt naar het ego van de beschouwer. Kubiak schildert niet om gezien te worden. Hij schildert om te kijken.
Marginal Benefits is zijn derde solotentoonstelling bij Eva Steynen Gallery - een ruimte die met de nodige curatoriële eigenzinnigheid schilders verdedigt wier werk zich aan snelle consumptie onttrekt. De tentoonstelling opende op 14 mei tijdens Antwerp Art Weekend 2026 en loopt nog tot 20 juni. Ze brengt nieuwe grote schilderijen op doek samen met kleinere werken op papier. Maar er is één werk in het bijzonder dat je niet meer loslaat zodra je de galerieruimte betreedt.
Johannes Ulrich Kubiak, revolutionary road, 2026, EVA STEYNEN GALLERY
Notities in de marge
Revolutionary Road is een schilderij dat je eerst niet begrijpt - en dan plots alles begrijpt.
Het formaat op zich is al een statement. Tweehonderd bij honderdvijfendertig centimeter: een schilderij dat je niet aan de muur hangt maar dat je tegemoet treedt. Het overstijgt de menselijke gestalte net genoeg om confronterend te zijn, net niet genoeg om te overweldigen: het staat op ooghoogte en kijkt terug. Op het doek: een gloeiend, bijna verschroeiend oranje dat het gehele oppervlak in bezit neemt - niet als achtergrond maar als klimaat. Doorheen dat veld weeft hij een netwerk van donkere, rechthoekige kaderlijnen, rasterachtig en architecturaal, alsof een stratenplan of een plattegrond zichzelf probeert te ordenen in de hitte. Witte kraslijnen doorsnijden het geheel ritmisch: notities in de marge van een leven dat anders had kunnen verlopen.
En wat je ziet als je echt kijkt naar Revolutionary Road, is een architectuur van ingesloten warmte. Oranje als klimaat, niet als keuze. Oranje als de buitenwijk die je omhult voor je het beseft. Grid van donkere lijnen: het stratenplan van Connecticut, de plattegrond van een huis dat te comfortabel is om te verlaten. De groene doorbrekingen: Parijs, het andere leven, de droom die weigert volledig te wijken. En de witte kraslijnen, telkens opnieuw: de poging die nooit stopt maar ook nooit genoeg is.
Kubiaks techniek vertrekt vanuit een intuïtieve ondertekening die een ritmisch raamwerk vastlegt. Vervolgens bouwt hij op met doorschijnende pigmentlagen, waarbij vormen en mogelijke figuraties geleidelijk opdoemen om daarna opnieuw te vervagen. Zijn penseelstreken zijn fijn, precies en cumulatief. Historische schildertechnieken worden in zijn werk verbonden met moderne abstractie, niet als academische oefening maar als levend continuüm. Zo beschrijft de galerie het: zijn werk richt zich niet op vaste representatie, maar op het kijken zelf, op wat zich op het doek voordoet.
En precies daar, in dat trage opdoemen, kantelt Revolutionary Road van plattegrond naar lichaam: het oranje is dan geen klimaat meer maar urgentie - het leven dat je niet hebt geleefd, en dat zich, laag onder laag, diep in je binnenste blijft voeden.
Johannes Ulrich Kubiak, 9 hours straight #09, 2026, EVA STEYNEN GALLERY
Yates, Mendes, en de ironische straatnaam
De titel is wellicht geen toeval.
Revolutionary Road is de naam van de straat in de gelijknamige roman van de Amerikaanse schrijver Richard Yates, gepubliceerd in 1961 - en later de film van Sam Mendes uit 2008, met Leonardo DiCaprio en Kate Winslet in de hoofdrollen. Frank en April Wheeler wonen in een perfect verzorgde buitenwijk van Connecticut, in een straat die Revolutionary Road heet. De ironie is genadeloos en bewust aangebracht. Er is niets revolutionairs aan hun leven. April droomt van Parijs, van een tweede begin, van de vrijheid die ze als jonge vrouw meende voor zich te zien. Frank wil verandering maar kiest keer op keer voor de veiligheid van het vertrouwde, voor het salaris, voor het aanzien. De revolutionaire weg blijkt een doodlopend pad - niet in de metaforische zin, maar in de meest letterlijke: April sterft er, aan een zelfgekozen ingreep na een ongewenste zwangerschap, als de ultieme uitweg uit een leven dat haar te klein is geworden.
Yates schreef zijn roman als een aanklacht tegen de mythe van de Amerikaanse droom. Mendes verfilmde hem als een elegisch portret van twee mensen die te laat begrepen dat ze voor hun eigen gevangenis hadden gekozen. En Kubiak schildert het als een broeierige pulsatie.
Want dat is precies wat het werk doet: het pulseert. Het leven van Frank en April - en bij uitbreiding het leven van iedereen die ooit een droom heeft ingeslikt ten voordele van geruststelling - wordt hier weergegeven in kleuren die bijna van het doek smelten. De witte kraslijnen zijn geen decoratie maar aanzetten, pogingen tot ontsnapping die telkens opnieuw worden ondernomen en bezwijken. De groene ondertoon is de droomlaag die weigert volledig te wijken: Parijs dat nooit helemaal verdwijnt, hoe diep het ook begraven ligt onder de lagen rood.
Johannes Ulrich Kubiak, subversive mobility, 2026, EVA STEYNEN GALLERY
Marginale opbrengsten
Marginal Benefits - de tentoonstellingstitel - is een economische term. Het is de extra winst die je behaalt door één eenheid meer te consumeren, te investeren, te riskeren. In de standaardtheorie neigt dat voordeel naarmate je verder gaat richting nul: elke extra eenheid levert minder op dan de vorige. Op een gegeven moment is de opbrengst van nog een stap nihil. Je staat stil. Je blijft.
Wat is dan het marginale voordeel van revolutie?
Kubiak beantwoordt die vraag niet - dat zou te eenvoudig zijn. Hij stelt ze op het doek. In de langzame accumulatie van zijn penseelstreken, in het geduld waarmee betekenis bij hem ontstaat zonder expliciete stellingname, schuilt een stille kritiek op elke kunst die meteen wil scoren, onmiddellijk wil overtuigen, ogenblikkelijk wil ontroeren. Zijn beeldtaal werkt precies zoals de tragiek van Frank en April: de optelsom van kleine, schijnbaar rationele keuzes leidt onmerkbaar maar onontkoombaar naar een oranje veld dat overweldigt. Je hebt het marginale voordeel van elke aanpassing nooit berekend. Je hebt niet gezien hoe de kleur langzaam de overhand kreeg, dag na dag, laag na laag, tot er niets meer naast paste.
Het werk van Johannes Ulrich Kubiak is stil op de manier waarop een rivier stil is: er beweegt van alles, voortdurend, maar het geluid bereikt je pas als je heel dicht bij het oppervlak gaat staan. Marginal Benefits is een tentoonstelling die je verplicht tot precies dat staan - dicht bij, lang, met de bereidheid om iets te laten opdoemen. En mocht je twijfelen of die moeite loont: Revolutionary Road hangt er om je te herinneren aan alles wat jij al lang had moeten doen.
Marginal Benefits, Johannes Ulrich Kubiak. Eva Steynen Gallery, Antwerpen t/m 20 juni 2026
