Wat doe je met dingen die je niet leuk vindt? Koos Buster maakt er keramiek van. In 'A Love Supreme', zijn solotentoonstelling die vandaag opent bij Gallery Vriend van Bavink, presenteert hij onder andere meer dan 150 werken uit zijn doorlopende serie 'Sierborden van alles dat ik niet leuk vind': een encyclopedie van aversies in Delfts blauw.
Dat zijn onschuldige dingen die hem mateloos irriteren, zoals risotto, tanden poetsen, de Burger King, onleesbaar kunstjargon en VanMoof-fietsen, maar ook grotere (geo)politieke kwesties zoals de inauguratie van Trump, Kabinet Rutte 4 en killer drones die het geluid van huilende babies imiteren om mensen te lokken. Door zijn irritaties te vereeuwigen in duurzame materialen, maakt Buster van ergernis iets kostbaars.
Maar deze sierborden zijn slechts een deel van het verhaal in deze tentoonstelling. 'A Love Supreme' is tegelijk een liefdesverklaring en een inventaris: aan wat Buster inspireert, aan wat hem dierbaar is en aan wat hij niet uitstaat. De titel verwijst naar het gelijknamige album van John Coltrane. Naast de borden toont de tentoonstelling ook een reeks keramische boeken. Buster heeft dyslexie, waardoor lezen altijd een struggle was. Elk boek dat hij desondanks uit wist te lezen heeft hij nagemaakt in klei. Die kwetsbaarheid en humor zijn niet los van elkaar te zien in zijn werk. De kunstenaar speelt vaker met tegenstellingen, bijvoorbeeld ernst versus absurdisme, en vakmanschap versus opzettelijk amateurisme. De tentoonstelling bevat ook kasten gevuld met schoonmaakflessen die naar muziekalbums zijn vernoemd, keramische beveiligingscamera's, sleutelkasten en zijn inmiddels beroemde Button for World Peace.
Buster is bekend vanwege zijn aanstekelijke en eigenzinnige kijk op keramiek en speelde een aanzienlijke rol in wat we inmiddels wel een keramiekrenaissance mogen noemen. Toch beschouwt hij zichzelf niet als keramist, maar als een kunstenaar die toevallig met klei werkt. De zelfbenoemde Minister van Keramische Zaken is in zijn werk altijd op zoek naar wat hij zelf 'de perfecte lulligheid' noemt: alledaagse, banale objecten die niemand een blik waardig keurt, maar die hij hun moment in de schijnwerpers gunt. Een brandblusser, een schoonmaakkarretje, een stopcontact, een flesje energydrank, een beveiligingscamera, een uitgedrukte sigarettenpeuk, een ladder, een pinautomaat, een kauwgomballenautomaat. Vaak op 1:1 schaal. Daarvoor werkt hij ook steeds vaker met ambachtelijk geblazen glas.
Onder al die glanzende en vrolijke chaos zit een strak idee van makerschap. Buster begint altijd met schetsen en wil dat de snelle, onhandige lijnvoering terugkomt in het eindresultaat. Alles wordt uitgevoerd in zijn kenmerkende wobbly stijl, vol golvende, scheve lijnen en zichtbare vingerafdrukken. Dat imperfecte geeft de werken personality, waardoor het niet langer anonieme massaproducten zijn. Buster laat zien hoe je het kleine kunt verheffen zonder het glad te poetsen. De glimlach die zijn werk oproept is niet het eindpunt, maar het begin van beter kijken. Buster ontdekte het medium tijdens zijn studietijd, toen hij iemand verloor die hem dierbaar was. Kunst maken is voor hem slingers ophangen in het leven, niet omdat het een feest is, maar omdat je dat zelf kunt beslissen.
Koos Buster werd in 1991 geboren in Amsterdam en studeerde daar in 2018 af aan de Gerrit Rietveld Academie. Hij rondde daarna residentieprogramma’s af aan onder andere het EKWC (Europees Keramisch Werkcentrum) en bij de Bijenkorf. Zijn werk is onder meer te zien geweest in Museum MORE, Museum Villa, Stedelijk Museum Schiedam, Museum Beelden aan Zee, het Frans Hals Museum en het Nationaal Glasmuseum en bevindt zich in collecties van onder andere de AkzoNobel Art Foundation, ABN AMRO, Museum Voorlinden, het LAM museum en Allen & Overy. In 2025 mocht hij bovendien de bokaal maken voor de winnaar van De Slimste Mens.
Tip: Op 6 maart opent in de aangrenzende raam art space bovendien 'Koos Buster Presents: The Ministry of Ceramic Affairs, Part II', een door Buster gecureerde groepstentoonstelling met werk van onder anderen Bas Oussoren, Samuel Sarmiento, Koen Taselaar, Su Melo en Afra Eisma.