30 december 2025, Martine Bontjes
Het atelier van... Octavie Wolters
Vanuit haar atelier aan de rand van Roermond werkt Octavie Wolters aan haar dierenwerelden. In haar nieuwste lino’s, die momenteel te zien zijn bij Gallery Untitled, zien we deze keer niet alleen vogels, maar ook egels, dassen en de vossenmoer. Het hoofdpersonage in deze serie is ‘Haassie’, een haasje dat symbool staat voor veiligheid en geborgenheid. De lino’s zijn gemaakt voor haar nieuwste boek Jij bent mijn begin. In dit boek brengt Wolters een ode aan het vertrouwde gevoel van het nest. Dat verlangen voel je in elke afdruk: de stille belofte dat je ergens mag thuishoren.
Het personage van Haassie is gebaseerd op een knuffelhaasje dat Wolters als klein meisje van haar tante kreeg. Het staat symbool voor haar eigen kindertijd, een gevoel van geborgenheid dat ze ook anderen toewenst: “Ik heb het boek gemaakt omdat ik iedereen het gevoel van een Haassie wil geven.”
De tentoonstelling Jij bent mijn begin is nog tot en met 18 januari 2026 te zien bij Gallery Untitled in Rotterdam.
Waar is je atelier en kan je beschrijven hoe dat eruit ziet?
Ik heb een atelier aan huis, aan de rand van Roermond. We hebben heel lang gezocht naar een huis met een grote werkplaats en sinds drie jaar wonen we hier. Het is een ruimte die precies bij mij past, met een grote poort die ik ’s ochtends open zet, dat is mijn ritueel. Ik heb een aparte ruimte voor mijn drukpers en wasbak en twee grote voorraadruimtes. Eén wand is de galeriewand, daar stel ik mijn meest recente werken tentoon, ik heb boekenrekken voor alle boeken die ik gemaakt heb en hun vertalingen, een hele grote papierkast en een droogkast voor alle lino’s, overal tussendoor staan grote, kleurrijke objecten die ik gezaagd heb. Het is een propvolle werkplek maar ontzettend fijn om te zijn.
Je hebt een onrustige tijd achter de rug vanwege een oogzenuwinfarct. Nu je weer in je atelier werkt: is jouw manier van werken veranderd?
Het is nu ongeveer 4 maanden geleden dat ik wakker werd en gedeeltelijk blind was geworden aan mijn rechteroog. Dat is blijvend en zal niet meer verbeteren. De afgelopen maanden hebben in het teken gestaan van een nieuwe weg zoeken en leren leven en werken met slechtziendheid. Het gaat goed met me, omdat het infarct parallel liep aan het afronden van mijn nieuwe boek Jij bent mijn begin hoefde ik niet meteen weer aan het werk. Ik kon rustig verkennen hoe mijn zicht veranderd was en wat dat betekende voor mijn werk. Wat ik op dit moment voel is een nóg grotere urgentie in het maken. Stel dat er met mijn andere oog ook iets gebeurt, ik wil alle ideeën die er in mijn hoofd zitten zo snel mogelijk uitwerken. Er is nog zoveel te verbeelden.
Octavie Wolters, hazenslaapje, 2025, Gallery Untitled
Hoe onthoud je alles wat je opvalt in de natuur?
In mijn lino’s werk ik niet enorm natuurgetrouw, ik schep een beeld dat mijn interpretatie is van wat ik zie en wat ik voel. Als ik in de natuur ben dan kijk ik vooral naar lijnen en hoe die in verbinding staan met mijn emoties. Dat is wat ik interessant vind en wat ik wil weergeven, daarin zit mijn communicatie met mijn publiek. Soms heb ik natuurlijk wel een houvast nodig, als ik een vogel in lino wil maken moet de anatomie wel kloppen. Ik maak daarvoor foto’s of zoek plaatjes op. Vervolgens geef ik er mijn invulling aan.
Je snijdt veel organische vormen in je lino’s, van vachten tot gras en veren. Gebruik je daarvoor specifieke gereedschappen of technieken die je helpen die fijnheid te bereiken?
Ik gebruik hele simpele gutsen, mijn lievelingsgutsen zijn de meest goedkope die er zijn. Ik heb natuurlijk ook wel duurder en geavanceerder gereedschap maar het liefste werk ik met de meest eenvoudige tools die er zijn. Voor het maken van de drukplaten gebruik ik niet de ouderwetse linoleum maar een soort kunststof, dat is soepeler dan de oude lino en past goed bij de vormen die ik wil creëren: vloeiend en glooiend.
In eerdere werken richtte je je op wilde vogels, maar in deze nieuwe serie zien we veel meer dieren. Heb je een favoriet dier waar je het liefst aan werkte?
Ik hou van alles met haren en veren, ik zou geen keuze kunnen maken, elk wezen heeft zijn eigen aantrekkingskracht. Ik voel het als mijn taak om die uit te lichten en weer te geven zodat andere mensen de schoonheid ervan ook zien.
Octavie Wolters, de vossenmoer en haar jong, 2025, Gallery Untitled
In de tentoonstelling Jij bent mijn begin staat het personage van Haassie centraal. Waarom koos je specifiek voor een haasje?
Het werk is eigenlijk een ode aan de warmte die ik voel bij mijn eigen nest. Ik ben me er heel erg van bewust dat die warmte en geborgenheid niet voor iedereen vanzelfsprekend is. Mijn knuffelhaasje Haassie heb ik al sinds ik 2 ben en hij staat symbool voor mijn kindertijd. Ik heb het boek gemaakt omdat ik iedereen het gevoel van een Haassie wil geven.
Haassie reist door de seizoenen. Waar staan die seizoenen symbool voor?
In het verhaal van Jij bent mijn begin staat de ouder-kind-band centraal. Haassie vraagt zich af waar hij vandaan komt en zijn ouders vertellen hem dat alles wat leeft uit de lente komt, dus hij daar gaat hij naar op zoek. Hij gaat terug in de tijd, door de winter, de herfst, de zomer en dan komt hij uiteindelijk in de lente. Hij reist dus naar zijn eigen oorsprong, en daar ziet hij zijn ouders weer en voelt hij: ik ben waar ik begonnen ben.
Octavie Wolters, haassie en de egel, 2025, Gallery Untitled
Is er een dier dat je nog nooit hebt gezien, maar waarvan je droomt het ooit in het echt te ontmoeten?
Nee, ik ben ontzettend tevreden met de meest eenvoudige dieren, ik word net zo blij van een merel als van een zeldzame vogel. Ik ben niet iemand die met een verrekijker in de bosjes gaat liggen om ongewone diersoorten te zien. Ik houd van dieren omdat ze me ontroeren of vertederen en een simpel musje dat me vanaf het muurtje voor mijn atelier aan zit te kijken maakt me zielsgelukkig. Meer dan dat heb ik niet nodig.
Waar werk je op dit moment aan?
Mijn werk laat ik altijd organisch ontstaan, ik werk nooit in opdracht. Ik maak wat er in me opkomt. Als ik zo een poosje bezig ben en wat nieuwe werken heb liggen, dan ga ik pas kijken of er misschien een nieuw boek in zit of een nieuwe serie. Ik laat de beelden als het ware het verhaal vertellen en daar werk ik dan op door. Ik ben nu in een fase waarin ik wat uit de lijnen en scherpe contrasten stap en meer in kleuren en kleurencombinaties duik. Alsof ik in kleur ineens een nieuwe code ontdek. Misschien heeft dat wel met mijn oog te maken, ik weet het niet. Het maakt ook niet uit, ik laat me leiden door mijn eigen verlangen om te maken. En dan zie ik wel wat eruit komt.
