In Gallery Untitled is tot en met 11 mei de solotentoonstelling ‘Spelend reizen’ van Floris Hovers te zien. De tentoonstelling beslaat drie zalen en brengt een selectie van vertrouwd werk samen met meer recent ontwikkelde objecten. Hovers laat daarbij opnieuw zien hoe hij met minimale middelen een eigen wereld weet op te roepen: helder en herkenbaar met veel ruimte voor verbeelding. Zijn werk oogt eenvoudig, maar achter die eenvoud schuilt een diepgaande aandacht voor vorm, kleur en constructie. De stedelijke architectuur vormt een terugkerend uitgangspunt, net als de logica van speelgoed – bijvoorbeeld uit de DDR – waarin schaarste en creativiteit hand in hand gaan.
Floris Hovers (1976) woont in Raamsdonk en werkt in Raamsdonksveer, het dorp waar hij opgroeide. Na een opleiding bouwkunde en presentatietechniek studeerde hij in 2004 af aan de Design Academy Eindhoven. Twee jaar later richtte hij zijn eigen studio op, waar hij sindsdien werkt aan meubels, miniaturen, speelgoed, installaties en autonome objecten. Zijn werk is opgenomen in museale collecties, waaronder die van het Stedelijk Museum en het Ministerie van Buitenlandse Zaken, en was onder meer te zien in solotentoonstellingen in Museum JAN en het Drents Museum. De ArcheToys voertuigen waarmee hij bekendheid verwierf zijn bovendien te vinden zijn in museumshops over de hele wereld, waaronder die van het MoMA.
Hoewel Hovers werd opgeleid als ontwerper, heeft zijn vrije werk een uitgesproken beeldende kwaliteit. De objecten die hij maakt vertellen over een wereld die begrijpelijk is, en toch steeds opnieuw verrast. Vaak komt het werk van Hovers voort uit spel en onderzoek, uit een proces van kijken, maken en herhalen. Het zijn objecten die hun oorsprong vinden in spel en materiaalonderzoek, maar die ook raken aan thema’s als herkenning, balans en herinnering. Of het nu gaat om een houten tractor, een stalen voertuig of een gestileerd stadsgezicht. Zijn werk weet telkens een wereld op te roepen waarin constructie, kleur en compositie als vanzelfsprekend op hun plaats vallen. Hovers maakt tastbare observaties, vaak gebouwd uit simpele materialen met een inherente geschiedenis: stukjes afgedankt hout, honingraatkarton, tafelpoten en andere gevonden onderdelen. Wat voor iemand anders slechts rest- of verpakkingsmateriaal is, krijgt bij Hovers betekenis.
Zijn werkplaats, in de voormalige betonfabriek van zijn vader en grootvader, noemt hij niet voor niets zijn speelplaats. Het is de plek waar Hovers experimenteert met kleur, verhouding, compositie en industriële vormen. Intuïtie en het plezier van het proberen wegen hier zwaarder dan het streven naar perfectie. De wereld die daaruit ontstaat is geen commentaar of kritiek, maar eerder een tegenwicht, zonder moraal, maar ook zonder cynisme. Zijn objecten zijn precies wat ze zijn, en toch ook meer dan dat. Een boot, een fabriek of een stadsgezicht roept herinneringen op aan speelgoed van vroeger, maar speelt tegelijk met het spanningsveld tussen functionaliteit en esthetiek. Vorm, verhouding en kleur vallen op zo’n manier samen dat het gevoelsmatig klopt. In die balans tussen eenvoud en fantasie schuilt de kracht van zijn werk. Het is precies die helderheid en openheid die maakt dat zijn objecten iets universeels en ontwapenends hebben, waardoor vrijwel iedereen er iets in herkent.
Die helderheid is het resultaat van een proces van reduceren, of, in zijn eigen woorden: het laten verdampen van het overtollige. Wat overblijft is de essentie: een archetypische vorm, een gereduceerde vormentaal, een leesbare constructie. Hovers werkt niet vanuit een vastomlijnd concept, maar vertrekt vanuit een solide technische basis en een diepe vertrouwdheid met zijn materialen. Veel van zijn werk ontstaat al makend, via omwegen, mislukkingen en toeval. Soms is dat wat niet lukt minstens zo belangrijk als wat wel blijft staan.
Ook kleur speelt een centrale rol in zijn werk. Hovers ontwikkelde een eigen kleurpalet dat direct herkenbaar is, al is het lastig om precies te benoemen waarom. De kunstenaar onderzoekt hoe kleuren op elkaar reageren, hoe contrasten kunnen verzachten of juist versterken. Geen enkele kleur lijkt daarbij toevallig gekozen.
In de tentoonstelling ‘Spelend reizen’ in Gallery Untitled zijn bekende series te zien, zoals zijn houten tractors en skylines, maar ook werk dat niet eerder is tentoongesteld. Samen tonen ze hoe Hovers bouwt aan een universum waarin eenvoud geen beperking is, maar een uitnodiging. Hij laat zien dat teruggaan naar de basis niet leidt tot leegte, maar tot een wereld die uitnodigt om te kijken, te ontdekken en te blijven spelen.