Simone Hoàng heeft haar atelier in de Haarlemmerpoort, de 19e eeuwse stadspoort vlakbij het Amsterdamse Westerpark. Voor haar conceptuele werk stelt ze weinig eisen aan haar atelierruimte, maar deze moet wel haar gedachten op gang brengen. “Als ik mijn psyche ook als een ruimte zie, moet die plek niet geroutineerd worden. Als ik iets in de vingers krijg, wil ik weer bij nul beginnen.”
Tegelijk met haar galerietentoonstelling toont Galerie Fontana op Unseen Hoàngs nieuwste project, Movie Star. Centraal in Hoàngs werk staat het bevragen van onze conditionering en conventies. Voor Movie Star combineerde ze twee soorten achtergronden, het blue en green screen dat voor nabewerking wordt gebruikt bij filmopnames, en het bekende wallpaper van Apple-computers, Catalina Island. Wat gebeurt er als je ineens rond je screensaver kan lopen?
Je atelier is op een bijzondere locatie. Je zit in de Haarlemmerpoort, een 19e -eeuwse stadspoort. Dat is een monument, maar dat is geen garantie voor comfort. Is het wel een praktische ruimte?
Het is inderdaad een markante plek. Ik heb een voorliefde voor ruimtes die in eerste instantie een andere bestemming hadden. Een ruimte hoeft voor mij niet praktisch te zijn. In zo'n stadspoort moet je jezelf telkens weer opnieuw uitvinden. De monumentale elementen hebben zo'n eigen aanwezigheid die invloed kunnen hebben op je maakproces. Het houdt mij scherp. Overigens, wat comfort betreft, de Poort is zelfs voorzien van zonnepanelen en luchtwarmtepompen!
Is de locatie van je atelier (midden in de stad) belangrijk voor je of is dat bijzaak?
Geografisch niet. De ligging is in die zin voor mij niet belangrijk. De plek zelf dient wel mijn gedachten op gang te brengen. Doordat de ruimte vragen oproept, zoals nu in de Haarlemmerpoort; waarom het ooit gebouwd is, bijvoorbeeld.
Waar moet een atelierruimte voor jou aan voldoen?
Omdat mijn werk conceptueel van aard is, kan ik in principe overal neerstrijken. En dat doe ik ook. Ik heb lange tijd bewust geen vast atelier gehad. Binnen mijn maakproces weegt het idee zwaar. Aan een fysieke ruimte stel ik weinig eisen, maar als ik mijn psyche ook als een ruimte zie, moet die plek niet geroutineerd worden. Als ik iets in de vingers krijg, wil ik weer bij nul beginnen.
Ik begreep dat je je atelier tijdens Unseen openstelt voor VIPs. Wat krijgen zij te zien?
Dat klopt. Ik ga ter plekke een proces aan, dat op de laatste dag van Unseen (zondag 24 september) getoond zal worden.
Op dit moment is je werk te zien bij Galerie Fontana, daarin is een grote rol weggelegd voor een eiland dat meeste mensen niet op de kaart zullen kunnen aanwijzen, maar wel zullen herkennen als het wallpaper van hun Apple-computer: het eiland Catalina. Kan je vertellen waarom je dit eiland als onderwerp nam?
In Galerie Fontana en op Unseen is mijn nieuwste werk te zien. Daarin stel ik de volgende vraag: kan iets wat doorgaans als achtergrond fungeert, een eigen entiteit hebben? Het bevragen van conditioneringen en conventies staat centraal in mijn werk. In het maakproces veelal door contradicties te ontleden. Hetgeen zich ook achter de voorgrond bevindt, is de zogeheten wallpaper die als screensaver op diverse electronische devices dient, bedoeld om inbranden van beelden in het scherm te voorkomen. Dit eiland bleek wereldwijd de meest gebruikte screensaver te zijn. Wat gebeurt er als je twee achtergronden combineert en tot een sokkel vormt? Is het mogelijk om rond je eigen screensaver te lopen en wat doet dat met de betekenis van deze entiteit?
De werken zijn allemaal uitgevoerd in blauw en groen of afgeleiden van die basiskleuren. Wat is daar het idee achter?
Gedurende dit project ben ik in de wereld van de chroma key blue en green gedoken. Deze techniek wordt voornamelijk in de film- en televisiewereld gebruikt om specifieke kleuren in het beeld te isoleren en te vervangen zonder dat dit invloed heeft op de andere kleuren in het beeld.
Toen ik je in de galerie sprak, vertelde je onder meer dat je een aantal luchtopnamen van het eiland van NASA hebt gekocht. De wallpaper van Apple is gratis. Mijn vraag is: Is dat niet de omgekeerde route?
Ja, en dat is precies waarom ik het heb gekocht. Conditionering verwijst naar het proces waarbij een bepaalde reactie of gedrag wordt aangeleerd als gevolg van herhaalde associatie tussen bepaalde prikkels of gebeurtenissen. In het verlengde daarvan bepalen conventies vaak hoe mensen zich moeten gedragen naar een algemeen aanvaarde en gevolgde norm. Deze kritisch te bevragen past in mijn werkwijze.
Een groot aantal werken in deze serie is gerealiseerd in samenwerking met wetenschappers van de TU Delft. Waarom besloot je dat te doen en doe je dat vaker in je praktijk?
Ik werk regelmatig samen met wetenschappers. Mijn ideeën ontstaan vaak vanuit een ongrijpbare gedachte, zoals de nacht als doka. We kennen de donkerte van een klassieke donkere kamer, een gecontroleerde omgeving die wordt gecreëerd voor fotografisch proces. Maar wat gebeurt er als we de donkerte van de nacht, de natuurlijke duisternis buiten, die wordt veroorzaakt door de afwezigheid van zonlicht, als doka laten fungeren? Wetenschap kan het abstracte karakter grijpbaarder maken.
Welk werk kunnen we op Unseen verwachten?
Het project genaamd "Movie Star", bestaande uit verschillende "Scenario's" en een CNC-gefreesde sculptuur uit Polyurethaanschuim.
Leg je nu de laatste hand aan je presentatie op Unseen of ben je vooral met andere projecten bezig?
Ik werk altijd aan diverse projecten tegelijk, maar aangezien Unseen er bijna aankomt, ligt daar momenteel de meeste focus op.