Het kan soms snel gaan. In 2022 behaalde Amber Geuns haar masterdiploma in de schilderkunst aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Antwerpen en een jaar later mag ze bij Art Gallery De Wael 15 haar eerste solotentoonstelling Enlightenment openen. Redenen genoeg om naar het Antwerpse Zuid af te zakken om me door kunstenaar en galeriehouder te laten ‘verlichten’ over hun prille samenwerking.
Een eerste confrontatie met het werk van Amber kan verwarrend werken. De meeste van haar schilderijen zijn opgebouwd in zachte tinten waarbij roze vaak overheerst en haar personages hullen zich in harnassen die opgebouwd zijn uit oude lampenkappen en kussens. De reeks kreeg de titel Lampeshade Knights mee. Hoe moet je omgaan met dergelijke contradicties in stijlen en naamgeving?
Op de vraag wat Amber inspireert is het antwoord spontaan en allesomvattend. “Alles kan me inspiratie geven. Ik merk van mezelf dat ik heel bewust rondloop met de bedoeling zoveel mogelijk indrukken op te slaan. Tijdens mijn studies verbleef ik meer dan vier jaar in het bruisende Antwerpen en haar studentenleven, maar mijn Limburgse roots voeren me wel terug naar de rust van het platteland waar ik kan genieten van velden vol bloemen of een wei met koeien. De rust van het platteland zorgt voor minder prikkels en biedt me tegelijk de mogelijkheid om meer te experimenteren met de omgeving.”

De verbeeldingskracht van stoffen
Amber woont nog thuis en haar atelier dat zich op de eerste verdieping van een gerestaureerd hoevehuis bevindt, is dan ook de ideale locatie om haar multidisciplinair talent te laten opborrelen. “Stoffen vormen een ander belangrijk onderdeel van mijn artistieke performance. Ze scheppen een personage op zich. In mijn hoofd ontwikkelt zich een beeld dat ik best kan omschrijven als een wazige polaroid. Ik stel me figuren voor in bepaalde poses en met deze houdingen ga ik vervolgens aan de slag op paspoppen, die ik drapeer met stoffen om het beeld scherper te krijgen om ten slotte tot een schilderij te kunnen komen. Maar ik geef toe dat ik nog durf veranderen aan het beeld dat ik oorspronkelijk voor ogen had (lacht).”
Die aantrekkingskracht voor stoffen erfde de kunstenaar van haar moeder, die kleding ontwierp. “De textuur van stoffen spreekt me enorm aan, maar ook hoe een lichtinval erop inspeelt, hoe een bepaalde plooi die je niet eerder zag, plots een extra accent krijgt. Naast stoffen speelt ook licht een heel belangrijke rol in mijn werk. De talloze lampenkappen die ik in mijn werk gebruik, zijn natuurlijk een weggevertje. Maar ook mijn ‘ridders’ krijgen lampen in hun kampende handen in plaats van zwaarden. Op deze manier breng ik licht in mijn schilderijen op plekken die de kijker wellicht niet zou verwachten.

Tijdens het interview vertelt Amber dat ze meer een ochtendmens is die zich (meestal) aan een strikt schema houdt. “In tegenstelling tot het romantische beeld dat veel mensen van kunstenaars hebben, ben ik geen echte avondmens. Niets is zo leuk als na een vroeg ontbijt naar mijn atelier te trekken en me onder te dompelen in de verbeelding van de dag.”
Van Caravaggio tot Yaskavage
Tijdens de rondleiding in de tentoonstelling troont ze me mee in haar artistieke leefwereld. Werkjes van amper tien centimeter treden in dialoog met doeken die al snel een halve muur inpalmen. Mijn cerebrale kunstdatabase slaat bij momenten op hol. Die kleine werkjes, is dat geen knipoog naar Robert Devriendt? Het frivole roze, een Rococo Fragonard of een postmoderne Flora Yuknovich? Een surrealistische Magritte die ridderzwaarden omtovert tot lampen? De chiaroscuro van Caravaggio, …? Gaat ze dezelfde namen noemen als inspiratiebronnen?
“Natuurlijk word ik als kunstenaar beïnvloed door de beelden en kunstwerken die me omringen, maar ik probeer dat net te vermijden in mijn werk. Daarom ook dat mijn werk vaak anoniem blijft. Ik schilder zelden hoofden en als dit toch gebeurt, hoed ik me ervoor om deze duidelijk af te lijnen. Enkele penseelstreken volstaan om een ‘aanwezigheid van hoofd’ te simuleren. Mijn werken willen tijdloos en geografisch onbepaald zijn, van geen en alle tijden tegelijk. Maar als ik dan toch even nadenk over namen die me beïnvloeden, dan denk ik in de eerste plek aan schilders uit de barokperiode, zoals inderdaad een Caravaggio. Ook de surrealisten zorgen voor inspiratie in mijn werk. Persoonlijk ben ik ook een grote fan van het werk van de Russische kunstenaar Lisa Yuskavage. De combinatie van kleurgebruik, sfeerschepping en penseelgebruik weten we steeds opnieuw te fascineren.

Een opvallend schilderij toont een werk dat niet langer opgespannen is in het kader, maar waarvan het doek samengetrokken is tot een bundel die het oorspronkelijk werk verbergt. Al lachend vraag ik Amber of ze niet tevreden was over de inhoud van het doek en dit op een originele wijze opgelost heeft. “Het is inderdaad de bedoeling om het doek op deze manier op te hangen. Zoals ik al eerder zei hou ik van plooien en de lichtinval erop. Dit werk is een manier om een extra dimensie toe te voegen.
Ondertussen heeft galeriehouder Rik Rosseels zich bij ons gevoegd en neem ik even de gelegenheid te baat om hem te polsen naar zijn nieuwe ontdekking. Zijn antwoord is even logisch als oprecht. Zijn vader Jos, met wie hij de galerie zes jaar geleden oprichtte, maakte kennis met het werk van Amber tijdens de expo van de afstudeerprojecten van de Antwerpse Academiestudenten. Hij was onder de indruk van de sfeer die haar werken uitdrukten. Later maakte ook zoon Rik kennis met de jonge kunstenaar en die omschrijft deze ontmoeting als een ‘buikgevoel waarin alles klopt’. Het resultaat is de tentoonstelling Enlightenment, de eerste en zeker niet de laatste solotentoonstelling van dit jonge multitalent.