30 january 2026, Yves Joris
Een expo die in een briefomslag past bij Settantotto Gallery
Het klinkt bijna als een terloopse vaststelling: een expo die in een briefomslag past. Geen slogan, geen metafoor. Gewoon een feit. A6 is het formaat van een postkaart, en dus ook van een envelop waarin iets kan vertrekken, onderweg zijn en aankomen. De tentoonstelling A6 bij Settantotto vertrekt van het idee dat kunst niet noodzakelijk een exporuimte moet innemen om aanwezig te zijn.
Het uitgangspunt is helder en zonder franjes. Galeriehouder Thijs Dely vroeg twaalf kunstenaars om een werk te maken op DIN A6-formaat en het per post naar de galerie te sturen. Geen koerier, geen tussenstappen. Wat aankomt, wordt getoond. Bezoekers hebben de mogelijkheid om een ander werk uit de reeks, een gelijkaardig werk of een editie aan te schaffen. Deze wordt vervolgens naar de nieuwe eigenaar verstuurd. De bezoeker koopt dus geen voorwerp dat al vastligt, maar zal tot levering thuis in artistieke spanning blijven.
Wim Nival koesteren van ..., 2025, Settantotto Art Gallery
105 × 148 millimeter
Het zijn cijfers die kunnen thuishoren op een technische fiche of bestelbon. Ze klinken administratief, neutraal, onpoëtisch. Maar dat is nu net hun kwaliteit. Dit formaat belooft niets. Het eist geen muur op, geen stilte, geen aandacht. Het past in een hand, in een jaszak, tussen twee boeken.
Het kleine formaat maakt iets los. Niet alleen bij de kunstenaars, maar ook bij de kijker. Want wie voor een A6-werk staat, denkt niet meteen in termen van monumentaliteit, investering of representatie. Je kijkt dichterbij. Letterlijk. Zonder eerst te plannen, zonder te meten.
Capucine Vandebrouck, II Cercles, 2025, Settantotto Art Gallery
Een idee dat uit kijken ontstaat
Het concept van A6 ontstond niet uit een theoretisch verlangen naar minimalisme, maar vanuit een praktische observatie. In eerdere tentoonstellingen merkte Thijs hoe mail art de verbeelding prikkelt. Er schuilt nu eenmaal iets enigmatisch in het idee om een werk te kopen dat nog onderweg is, dat zich pas thuis, aan de keukentafel, volledig zal tonen. Een beetje spanning, een beetje toeval: alsof je kunst bestelt met de belofte dat ze nog even geheim mag blijven.
Er zit ook een nuchtere logica in het project. Het A6-formaat maakt het mogelijk om de kunstenaars die de galerie vertegenwoordigt samen te brengen in één ruimte, zonder dat het een optelsom wordt. Iedereen werkt binnen hetzelfde kader, maar niemand verdwijnt erin. En er is een bijkomend voordeel: de werken hoeven niet vervoerd te worden. Ze komen vanzelf aan. Vanuit ateliers, via de post. Geen kratten, geen vrachtwagens, geen logistieke choreografie.
Kijken zonder vooraf te plannen
Wie regelmatig tentoonstellingen bezoekt, kent het moment waarop kijken wordt ingehaald door praktische overwegingen. Je staat voor een werk dat je raakt, maar nog voor dat gevoel kan bezinken, dringt zich de vraag op waar het zou moeten hangen, of het past, of het niet te groot is.
Bij A6 verdwijnt die reflex automatisch. Het werk past in het leven zoals het is. Het hoeft geen kamer te domineren. Het kan discreet aanwezig zijn, en juist daardoor blijven werken. Het vraagt niets, behalve aandacht.
Groot en klein als ritme
Wie zich door de galerie beweegt, merkt dat A6 zich niet opsluit in dat ene formaat. In de andere ruimtes hangt groter werk van dezelfde kunstenaars. Niet als uitleg, maar als uitbreiding. Het kleine werk is geen voorstudie, het grotere geen eindpunt.
Ze bestaan naast elkaar, zonder rangorde. Het ene vraagt nabijheid, het andere afstand. Samen vormen ze een ritme. Het kleine werk concentreert, het grotere laat ademen. De schaal verandert, het denken niet. Het handschrift blijft herkenbaar. Het is geen spel met formaten, maar een consequente manier van werken die zich aanpast aan de ruimte, zonder zichzelf te verliezen.
e.v., untitled, 2026, Settantotto Art Gallery
Over post, papier en aankomst
Een brief is iets wat je afrondt. Je kan hem niet eindeloos herschrijven. Je sluit de envelop en laat los. Daarna is hij onderweg, buiten jouw controle. Dat eenvoudige gebaar heeft vandaag iets ongewoons gekregen.
De werken in A6 volgen datzelfde traject. Ze reizen als object, niet als kunstwerk. Ze worden gesorteerd, gestapeld en met de post geleverd. Eentje bereikte de galerie zelfs licht beschadigd. Ze dragen sporen van verplaatsing. Wanneer ze aankomen, gebeurt dat niet geruisloos. Er is een geluid in de brievenbus. Een korte onderbreking van de dag. Je neemt het werk vast en ziet meteen: dit heeft gereisd.
Mail art als houding
In die zin staat A6 niet los van een langere traditie. Het project sluit naadloos aan bij mail art, een kunstpraktijk die sinds de jaren zestig de verzending zelf beschouwt als artistieke handeling. Niet alleen het object telt, maar ook de reis, de vertraging, het toeval.
Binnen die geschiedenis is René Heyvaert een belangrijke referentie. In zijn werk zijn enveloppen, poststempels en verzending geen verpakking, maar inhoud. De post wordt drager van betekenis.
Die denkwijze werd eerder ook zichtbaar in een tentoonstelling die Settantotto organiseerde rond Heyvaerts werk. Daar werd opnieuw duidelijk hoe mail art geen afgesloten hoofdstuk is, maar een manier van denken: kunst mag circuleren, mag onderweg zijn, mag zelfs zoekraken zonder haar waarde te verliezen.
Tom McGlynn, NOT EXACTLY, 2025, Settantotto Art Gallery
Klein als beslissing
Aan A6 nemen twaalf kunstenaars deel - Marlise Breye, Bert De Geyter, Henk Delabie, herman de vries, Carmine Iacolare, Sam Lock, Tom McGlynn, Wim Nival, Klaus Staudt, E.V., Capucine Vandebrouck en Leen Van Tichelen - elk met een eigen praktijk, hier samengebracht door formaat en verzending.
A6 houdt geen pleidooi voor klein werk. Het toont wat er gebeurt wanneer schaal geen ambitie is, maar een beslissing. Wanneer verzending geen bijzaak is, maar onderdeel van het denken. Wanneer aankomst geen formaliteit is, maar een moment.
Het is, letterlijk en figuurlijk, een expo die in een briefomslag past. En precies daardoor blijft hij hangen.
