Black & White Photography

Black & White Photography

Wouter van den Eijkel , Redacteur Gallery Viewer

De Nederlands fotograaf Paul Huf verwoordde het verschil tussen een zwart-wit- en een kleurenfoto ooit treffend. Volgens Huf vult een kleurenfoto voor de kijker alles in, terwijl de zwart-witfoto juist ruimte over laat voor de verbeelding. Dat zou een goede verklaring kunnen zijn voor de keuze van veel fotografen om ook anno nu niet te kiezen voor kleur, maar juist voor de tonaliteit van de grijsschaal. Met de opkomst van de digitale fotografie is dat immers een puur esthetische voorkeur geworden. Dat daarbinnen van alles mogelijk is, blijkt wel uit de verscheidenheid van het aanbod: van het gestileerde werk van Bastiaan Woudt tot de analoge foto’s van uitgestorven plaatsen van Gerry Johansson, de portretten die Robin de Puy maakte van de mensen die ze ontmoette tijdens haar roadtrip door de VS of het prachtige monument dat Dana Lixenberg oprichtte voor de inwoners van de wijk Imperial Courts in Los Angeles. Lange tijd was de status van zwart-wit onder fotografen onaantastbaar. Werken in kleur was iets voor reclames of modebladen, maar werd als kunstvorm niet serieus genomen. Pas vanaf de jaren ’60 kwam daar langzaam verandering in. Dat verklaart mede waarom de markt voor vintage zwart-witafdrukken groter is dan die van kleurenprints. Bij vintage prints gaat het doorgaans om een enkel exemplaar dat wordt aangeboden. Bij zogeheten estate prints – afdrukken die na het overlijden van een fotograaf worden gemaakt – en hedendaags werk zijn edities gangbaar.