26 april 2022, Wouter van den Eijkel
Dad bod
Alle clichés zijn waar, ook rond de geboorte van een kind, maar zelden worden de gemeenplaatsen over nieuwe ervaringen en emoties verwerkt in schilderijen. Al helemaal niet zoals de Amerikaanse schilder Jack Shure dat doet in Dad Bod; Shures eerste solotentoonstelling in Nederland bij Marian Cramer Projects. Op zijn doeken vol referenties aan de populaire cultuur combineert hij verschillende stijlen en tref je schoonheid aan naast lelijkheid.
Galeriehoudster Marian Cramer werkte tot voor kort hoofdzakelijk samen met Britse kunstenaars. Door de Brexit werd het lastiger om werken in en uit te voeren, waardoor Cramer op zoek ging naar andere kunstenaars. Een Amerikaanse verzamelaar wees haar op de schilder uit Boulder, Colorado.
Jack Shure benut iedere vierkante centimeter van zijn doeken. In zijn olieverfschilderijen verwerkt hij cartoonfiguren en verwijzingen naar de populaire cultuur, maar ook naar de klassieke schilderkunst, jeugdherinneringen, alledaagse voorwerpen en stoffen met stiksels of patronen. Stuk voor stuk tot in detail uitgewerkt. De combinatie van hoge en lage cultuur maken Shures composities speels. Een postmoderne mix waarin van alles samenvloeit; van Sneeuwwitje tot Italiaanse Renaissance landschappen en van anatomische studies tot Aziatisch houtsnijwerk.
Jack Shure, This Score Cannot Be Kept, 2022, Marian Cramer Projects
Als kijker vallen je op de volle canvassen telkens nieuwe details op, maar wat je achteraf bijblijft is, naast een enkele elementen, vooral de sfeer van de composities. Een soort stemming die het geheel beschrijft. In een recent interview zegt Shure over zijn werk: My work is a distilled reflection of the significant moments, lessons, and inspirations of my life. Pulling imagery from both my childhood, currently, and perhaps the future simultaneously. I want my pictures to tell a story that is not an obvious one, but one that takes a moment of contemplation and discovery while pushing boundaries of ugliness and beauty. It invites the observer to recognize that one cannot exist without the other. To me beauty is a choice by way of transmutation thus, only existing through perception."
Dad Bod
De term Dad Bod dook een jaar of tien geleden op en verwijst naar het lichaam van een man die recent vader werd. Sport en fysieke inspanning werden ingeruild voor gebroken nachten en weg is het afgetrainde lichaam. In eerste instantie was de term alleen van toepassing op plotseling uitgedijde filmsterren als Leonardo DiCaprio, maar al gauw werd de term breder toegepast. Het onderwerp dat in het verlengde daarvan ligt, (nieuw) ouderschap, komt niet vaak aan bod in de hedendaagse kunst en al helemaal niet bij mannelijke kunstenaars.
Dat alle clichés een kern van waarheid bevatten, werd Shure duidelijk bij de geboorte van zijn dochter. Hoewel de zwangerschap en geboorte biologische processen zijn, blijft de impact die nieuw leven op iemands innerlijke leven heeft even mysterieus als moeilijk te verklaren. De geboorte van een kind laat iemand emoties ervaren die voorheen onbekend waren en nadenken over zaken die voorheen ondenkbaar waren. Dad Bod is een visueel verslag van die nieuwe ervaringen en een overpeinzing over ouder worden.
Nothing rests
Afgaand op de 12 werken die bij Marian Cramer te zien zijn, gaat Dad Bod niet alleen om de fysieke veranderingen, al spelen die zeker een rol, maar ook om de mentale veranderingen die optreden. De fysieke teloorgang zie je onder meer terug in de vorm van een voluptueus vrouwelijk naakt - op Kiss the Dirt zelfs geflankeerd door een paar ranke benen van een stripper.
Jack Shure, Nothing Rests, 2022, Marian Cramer Projects
Opvallender is het mannenfiguur dat in Nothing Rests in een cocktailglas lijkt te zijn is gevallen. Het blijft gissen naar de betekenis, maar je kan het interpreteren als een levensfase die afgesloten is. Datzelfde kan je zeggen van grissaile geschilderde bovenste deel van Contemplating The Half Truth. Is het een afgesloten levensfase of zijn het demonen uit een verleden? Het contrast met de kleurrijke onderste deel doet vermoeden van wel.
Jack Shure, Contemplating The Half Truth, 2022, Marian Cramer Projects
Veel meer dan de exacte betekenis van alle afzonderlijke elementen lijkt het Shure te doen om de sfeer van de composities. Al valt die vaak moeilijk onder woorden te brengen, is het timbre hetgeen bij de kijker achterblijft. Afgaande op de landschappen op de achtergrond zou je zeggen dat die sfeer contemplatief en mysterieus is en tegemoet wordt getreden met speelse en lichtvoetige elementen. Shure zet al zijn vaardigheden in om zich op een speelse manier te verzoenen met het verstrijken van de tijd.
Deze zomer brengt Marian Cramer het werk van Shure ook in het Vrijpaleis (Paleisstraat 107) in Amsterdam
